VlSIR SUNNUDAGSBLAÐ nýja heimkynnis hennar. Og Lelia sagði við hana: „Segðu foreldrum mínum, að eg sé nú gift þeim, sem göfug- astur er ungra manna í horg vorri, Malastesta Carbonese, en hann hefir elskað mig frá blautu barnsbeini og ávalt sýnt mér virðingu." Lisetta tárfeldi og svaraði húsmóður sinni á þessa leið: „Ó,elsku húsmóðir mín, forð- ist að senda nokkur skilaboð, sem kynnu að særa metnaðar- tilfinningu föður yðar, þvi að mér er beygur í brjósti og hugs- anir mínar þungfleygar." „Óttastu ekki," svaraði Le- lia, „og svaraðu að eins því, sem þú verður spurð um, ef þú óttast um öryggi sjálfrar þin. Nei, gráttu ekki vegna þess að við skiljum, Lisetta, og farðu vel." Hinn þakkláti og hamingju- sami brúðgumi leiddi nú brúði sina i hinn nýja dvalarstað hennar. Var það einlægur á- setningur Malatesta, að leita þegar daginn eftir aðstoðar allra vina sinna, þeirra, er mestir voru fyrir sér, til þess að sættast við skyldmenni könu sinnar. Snemma daginn eftir, er Donna Ermina, móðir Leliu, spurði um hana, sagði Lisétta að sér hefði verið sagt, að bera þau orð til foreldra Leliu, að hún hefði gifst Malatesta Car- bonese kveldið áður. Donna Ermina varð mikið um þessa fregn. Var hún kona, sem litt kunni að stilla skap sitt. Æddi hún inn í herbergi manns síns, grátandi og vein- andi: „Ó, Messer Paolo," sagði hún; „við höfum orðið að sæta óg- urlegri lítilsvirðingu. Lelia hef- ir hlaupist á brott með Mala- testa Carbonese í nótt. Hann hefir farið með hana til húss síns." Þessi fregn vakti svo ofsa- lefía reiði Messer Paolo, að reiði konu hans varð lanst i frá til jafnað. Reis hann á fæt- ur þegar, og bjó sig vopnum, en því næst kallaði hann há- stöfum á syni sína og þ.jónalið. Lagði hann nú af stað, ásamt sonum sinum og þjónum, oa, fóru þeir sem hraðast þeir máttu til húss Alberfo Carbo- nese, sem var þar skamt frá. Ógurleg liefndaráform -höfðu fæðsl í huga Messér Paolo. Þeir brulusl inu i húsið, og varð þerna fyrst á vegi þeirra. Svo var ofsi þeirra mikill, að þeir snerust að henni með brugðna branda og skildu hana etfir særða til ólífis, á gólfinu. Varð það án efa Alberto Car- bonese og tveimur sonum hans til bjargar, að þeir höfðu tveim- ur dögum áður farið til Ron- zano, þar sem sveitarsetur ætt- arinnar var. Messer Paolo og synir hans æddu nú úr einu herberginu i annað niði-i, og leituðu Mala- testa og Leliu. Þegar bræðrun- um várð ekkert ágehgt í leit sinni þar, 'fórú þeir upp, og »er þeir komu þar að læstum dyrum, brutu þeir þær, og fundu þar elskendurna, sem< höfðu hvílst þár um nóttina, og voru enn eigi risnir úr rekkju. Fáklædd og varnarlaus hjúfr- uðu þau sig hvort upp að öðru, eins og hvort vildi hinu hlífa. Neyðaróp Leliu höfðu þau á- hrif á bræður hennar, að þeir námu staðar, því að ófúsir voru þeir þess, að reka Malatesta í gegn i faðmi hennar. Föður þeirra bar nú að, og dró 'hann dóttur sina út úr herberginu, meðan bræður hennar, sem voru heljarmenni að burðum, tóku Malatesta og kyrktu hann á brúðarbeðinum. Að því búnu dró faðir Leliu hana á hárinu inn í herbergið, þar sem ill- virkið hafði verið framið og æpti af ofsa: . „Þarna, njóttu nú ástarinn- ar, fyrirlitlega drós! — En það hlægir mig, að þú hefir gefið mér tækifæri til þess að koma fram hefndum á þann hátt, að mér mun aldrei gleymast." Þeir lokuðu því næst dyrun- um, skildu Leliu eftir og flýttu sér heim. Lelia, sem grét með þungum ekka, reis á fætur með erfiðis- munum, og leit á beðinn, þar sem ástvinur hennar lá kyrr og nábleikur. Hún kastaði sér yf- ir hann í örvinglan og þannig lá hún lengi og vissi hvorki í þenna heim né annan. En þeg- ar hún raknaði við úr yfirlið- inu, var henni ekki ljóst þegar, hvað gerst hafði, en er hún hafði jafnað sig eftir það, sem henni fanst verið hafa þungur svefn, og hún leit i kringum sig, stóð alt Ijóslifandi fyrir augum hennar, sem gerst hafði. Kom þetta því á ný yfir hana sem'hið ógurlegasta reiðarslag og henni fanst, að það mundi auðveldara miklu að deyja, en að missa meðvitund í bili og vakna svo á ný níeð hina hryllilegu sjón fyrir augum sér. En þrátt fyrir hugarskelf- inguna, vann nú ástin á hinum myrta eiginmanni henhar bug á öllum ótta, og hún smeygði örmum sínum undir háls hans og höfuð og kysti hann blíð- lega og hvíslaði: „Æ, hví hefir þú yfirgefið mig svo skjótt? Hvert er sál þín flogin? Megi þeir, sem rændu mig ástvíni mínum og félaga og allri lífshamingju, aldrei verða aðnjótandi misk- unnar himinsins! Og þú, ást- vinur minn, ert þú farinn án Leliu þinnar? 0, þið svikarar. Þið erum hvorki vinir mínir né ættingjar framar! En þú, ást- vin minn, talaðu til min, hvísl- aðu aftur i eyru mín hinum Ijúfu orðum, er þú fyrir fá- um stundum hést mér því, að elska mig ávalt og aldrei hverfa frá mér. 0, unaðslegi staður sælu og hörmungar! Hversu skammlíf varð eigi hin himneska sæla vor — og lögð- um við eigi sjálf brautina fyr- ir fjandmenn vora, til þess að koma fram grimmilegum hefndaráformum? Ó, að þeir hefði fyrst látið mig gjalda heiftar sinnar, til þess að eg lifSi það eigi, að ala slíkar hugsanir, sem eg nú geri. Grimmlyndi faðir minn og bræður, þið munuð iðrast ó- dæðis ykkar, er Lelia, sem þið eitt sinn elskuðuð svo heitt, liggur kaldur nár fyrir augum ykkar! 0, ástvin minn, að eg hefði eigi látið undan, er þú baðst mig með blíðum orðum að koma með þér. Þá mundi eg enn geta lesið i augu þér, heyrt rödd þína, — þá væri eg ekki svo aum og örvæntandí, sem eg nú er. En hví skyldí eg sýta, hví skyldi eg gráta og kvarta? Hví skyldi egláta veik- SKOSKIR HERMENN 1 PALESTINA. Meðal herdeilda þeirra, sem Bretar sendu til Paleslina í haust, voru skoskar herdeildir. Myndin sýnir nokkura skoska hermenn i Palestina sem ^era sér það til dægrastyttingar að dansa þjóð- dansa. T. v. stendur Skoti og leikur updir dansinum á belgpipu sína.
Beinir tenglar