VÍSIR StJNNCDÁGSBLÁÖ eftir annað og sofnaði svo með bókina opna ofan a sænginni. Þegar Þorbjörg kom inn til hans morguninn ef tir með kaff- ið þá svaf hann fast. Hún tók bókina, leit á hann og sagði: „Þessu hefir hann sofnaðjút frá aumingja pilturinn, það má ekki minna kosta." Svo lét hún bókina á hillu á þilinu, vakti Þormóð, bauð hon- um góðan dag og sagði: „Flýttu þér á f ætur út i vorið og sólskin- ið." Þormóður klæddi sig og fór út. Hann hitti Sigmund fyrir utan húsið. Sigmundur fór að tala um hvað veðrið væri gott, svo klappaði hann á öxhna á Þormóði og sagði: „Blessaður vertu ekki að syrgja þetta, segðu heldur eins og Sigurður okkar Breiðfjörð segir: „Hún má fara, finnast hennar fleiri „gildi". Þær munu margar vilja verða prestsfrúr á Snæfellsnesi." „Við skulum ekki tala um það nú, Sigmundur mintí," sagði Þormóður og gekk suður á mela. Dagarnir liðu án þess að hann gæti fundið Sólrúnu, hann vissi að hún var altaf með Bjarna. Nú var komið að því að hann f æri heim. Ekki f anst hon- um hann geta farið án þess að kveðja Sólrúnu. Hann fór heim til hennar kvöldið áður en hann fór. Hún sagðist vera boðin út í hús með systur sinni og því ekki mega vera að.því að tala neitt við hann. „Eg skal Jieldur ekki tef ja Jng lengi, Sólrún," sagði Þor- móður og kvaddi hana. „Eg hefði mátt vita það, að hún kærði sig ekki um að eg kærai," hugsaði hann á leiðinni heim að Seli, „en samt gat eg ekki annað en kvatt hana." Hann varð fegmn þegar hann komst heim á æskustöðvarnar til frænda og vina og hlakkaði ekki til að fara til Reykjavíkur með haustinu, en náminu varð hann að Ijúka. Enginn dagur leið þó svo að hann hugsaði ekki um Sólrúnu, en hvað var hann annars að hugsa um hana, hún yrði kannske gift Bjarna þegar hann kæmi suður. Svo kom haustið. Þormóður fór til Reykjavíkur og var á Seli hjá Sigmundi og Þorbjörgu. Hann var búinn að vera þar í viku.Sól- rúnu hafði hann ekki séð, en langaði mikið til að spyrja Þor- björgu eftir henni, en kom sér ekki að þvi.að minnast á hana. Þorbjörg var eins og áður, kát og skrafhreyfin. Einu sinni þeg- ar hún var að tala við Þormóð, þá sagði hún: „Aldrei get eg gleymt því, að hún Sölrún skyldi ekki hafa vit á því, að "verða konan þín, Þormpður." , „Hún: var frjáls að þvi að velja sér það sem betra var,"«sagði Þormóður, „þau eru kannske gift, Bjarni og hún. Eg hefi hvorki séð hana eða heyrt neitt frá henni." „Ætli það verði nú ekki lítiS úr þeirri giftingu," sagði Þor- björg. Það fór sem mig grun- aði, að hann er nú hættur við hana, hann Bjarni, og er nú alt- af með annari og mér hggur við að segja að henni sé þetta mátu- legt. Hefði hún breytt betur við þig, þá hefði öðruvísi farið. Með Bjarha hefði hún aldrei orðið hamingjusöm." „Það fór þá svona," sagði Þormóður, sem fanst ems og létt væri af sér þungu fargi. „Heldur þú ekki að hún syrgi Bjarha." „Ekki veit eg um það. Þó eg sjáihana stundum á götunni, þá hefi eg ekkert við hana tal- að siðan hún hætti að koma til þín, en trúað gæti eg því, að henni liði ekkert vel, stúlku- tetrinu," sagði Þorbjörg og sneri talinu í aðra átt. Eftir þetta samtal við" Þor- björgu þráði Þormóður að fá sem fyrst að sjá Sólrúnu og að tala við hana, því vinur hennar hkyndi hann altaf verða þó leið- irnar væru skildar. Svo var það nokkurum dögum ef tir að hann fekk þessar fréttir, að hann kom um kveld neðan úr bæ og var á leið heim til sin vestur að Seli, að hann mætti Sólrúnu á Vesturgötunni. Hann flýtti sér að heilsa henni og gleymdi öllu öðru, þvi að hann stóð við hlið VERÐLAUNAÞEGARNIR: Carlos Saavendra . Lamas, - utanrikisráðherra Argentínu. Carl von Ossietsky, þýski friðarvinurinn. hennar og sagði: „Við eigum samleið, Sólrún, þú ert að fara vestur eftir eins og eg." „Já, eg .ælla vestur á Franir nesveg," sagði hún. „Svo gengu þau þegjandi um stund. Kvöldið var hlýtt og f ag- urt og margar stjörnur sáust á himninum. Þormóður virti Só\- rúnu fyrir sér. En hvað hún er föl og þreytuleg, hugsaði hann. Svp sagði hann: „Hefir þú ekki farið neitt úr bænum í sumar þér fil skemt- unar," „Nei, ekkert." „Jæja, ekki það," sagði Þor- inoður. „Þér hefir auðvitað lið- iö yel heima á æskustöðvun- vim 'í' sumár," sagði Solrún dauflega. ; „Jú, eins.og eg gat búist við áður en eg fór heim. Náttúran var sú sama og áður, hún ei" áltaf jafn fögur og eilíf ung, þó annað breytist," sagði Þormóð- ur. Sólrún sagði ekkert. Þau voru núkomin að Framnesveg- inum. Sólrún rétti Þormóði höndina og sagði: „Vertu sæll." „Vertu sæl, Sólrún, eg vona að við sjáumst bráðum aftur," sagði Þormóður. „Briáðum sjáumst við ekki aftur," sagði hún. ; „Hversvegna ekki, Sólrún," sagði Þormóður. „Það muntu heyra siðar," sagði hún og flýtti sér burt; „Sólrún," sagði Þormóður og horfði á eftir henni, þangað til hún hvarf. Þá f ör hann heim til sin: Hann sat lengi við glugg- ann og horfði eins og í leiðslu, ýmist á litlu öldurnar sem léku sér við steinana í fjörunni eða á himininn nhldan og háan með ótal stjörnum. Haustnóttin i lagði rólega sinn dimma feld yfir jörð og sjó. Þormóðuf heyrði a'ð klukkan sló 12. Þá háttaði hann, en ekki gat hann sofið. Orð Sóhúnar hljómuðu fyrir eyrum hans í næturkyrð- inni: „Bráðum sjáumst við ekki aftur." Við hvað átti hún með þessum orðum? Það varð hann að f á að vita. Alt var þetta Bjarna að kenna. Hann náði Sólrúnu frá honum. Það var auðvitað að hún syrgði það að missa Bjarna og ætlaði líklega að fara. eitthvað langt burt til þess að vera ekki á þeim stöðv- mn sem hann dvaldi á. Og því lengur sem hahn hugsaði um þetta, því meira gramdist hon- um hvað Bjarna hafði tekist vel að skilja þau Sólrúnu fyrir fult og alt. Þegar Þorbjörg sagði honum, að Bjarni væri farinn sína leið, fanst honum strax lifna vonarneisti i huga sínum. 1 kvöld háf ði Sólrún slökt hann. Hvernig gat honum annars dottið slíkt í hug? Mátti hann ekki muna það, að Sólrún hafði , svo fljótt yfirgefið hann og gengið Bjarna á hönd. Hún hafði verið hamingjusöm,'þeg- ar hann fór heim einmana og vonsvikinn. En hvað um það, samt skal eg finna hana og komast að því hvað hún ætlar sér, hugsaði hann, og sof naði út frá þessum hugsunum. Nokkurir dagar liðu, en ekki sá hann Sólrúnu. Lengur gat hann ekki beðið og fór heim tii hennar um kvöld, þegar hún var komin úr búðinni. Hann
Beinir tenglar