Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Vķsir


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir Sunnudagsblaš

						VÍSIR StJNNCDÁGSBLÁÖ
eftir annað og sofnaði svo með
bókina opna ofan a sænginni.
Þegar Þorbjörg kom inn til
hans morguninn ef tir með kaff-
ið þá svaf hann fast. Hún tók
bókina, leit á hann og sagði:
„Þessu hefir hann sofnaðjút
frá aumingja pilturinn, það má
ekki minna kosta."
Svo lét hún bókina á hillu á
þilinu, vakti Þormóð, bauð hon-
um góðan dag og sagði: „Flýttu
þér á f ætur út i vorið og sólskin-
ið." Þormóður klæddi sig og fór
út. Hann hitti Sigmund fyrir
utan húsið. Sigmundur fór að
tala um hvað veðrið væri gott,
svo klappaði hann á öxhna á
Þormóði og sagði:
„Blessaður vertu ekki að
syrgja þetta, segðu heldur eins
og Sigurður okkar Breiðfjörð
segir: „Hún má fara, finnast
hennar fleiri „gildi". Þær munu
margar vilja verða prestsfrúr á
Snæfellsnesi."
„Við skulum ekki tala um
það nú, Sigmundur mintí,"
sagði Þormóður og gekk suður
á mela. Dagarnir liðu án þess að
hann gæti fundið Sólrúnu, hann
vissi að hún var altaf með
Bjarna. Nú var komið að því að
hann f æri heim. Ekki f anst hon-
um hann geta farið án þess að
kveðja Sólrúnu. Hann fór heim
til hennar kvöldið áður en hann
fór. Hún sagðist vera boðin út í
hús með systur sinni og því
ekki mega vera að.því að tala
neitt við hann.
„Eg skal Jieldur ekki tef ja
Jng lengi, Sólrún," sagði Þor-
móður og kvaddi hana.
„Eg hefði mátt vita það, að
hún kærði sig ekki um að eg
kærai," hugsaði hann á leiðinni
heim að Seli, „en samt gat eg
ekki annað en kvatt hana."
Hann varð fegmn þegar hann
komst heim á æskustöðvarnar
til frænda og vina og hlakkaði
ekki til að fara til Reykjavíkur
með haustinu, en náminu varð
hann að Ijúka. Enginn dagur
leið þó svo að hann hugsaði
ekki um Sólrúnu, en hvað var
hann annars að hugsa um hana,
hún yrði kannske gift Bjarna
þegar hann kæmi suður. Svo
kom haustið. Þormóður fór til
Reykjavíkur og var á Seli hjá
Sigmundi og Þorbjörgu. Hann
var búinn að vera þar í viku.Sól-
rúnu hafði hann ekki séð, en
langaði mikið til að spyrja Þor-
björgu eftir henni, en kom sér
ekki að þvi.að minnast á hana.
Þorbjörg var eins og áður, kát
og skrafhreyfin. Einu sinni þeg-
ar hún var að tala við Þormóð,
þá sagði hún:
„Aldrei get eg gleymt því, að
hún Sölrún skyldi ekki hafa vit
á því, að "verða konan þín,
Þormpður."   ,
„Hún: var frjáls að þvi að velja
sér það sem betra var,"«sagði
Þormóður, „þau eru kannske
gift, Bjarni og hún. Eg hefi
hvorki séð hana eða heyrt neitt
frá henni."
„Ætli það verði nú ekki lítiS
úr þeirri giftingu," sagði Þor-
björg. Það fór sem mig grun-
aði, að hann er nú hættur við
hana, hann Bjarni, og er nú alt-
af með annari og mér hggur við
að segja að henni sé þetta mátu-
legt. Hefði hún breytt betur við
þig, þá hefði öðruvísi farið. Með
Bjarha hefði hún aldrei orðið
hamingjusöm."
„Það fór þá svona," sagði
Þormóður, sem fanst ems og
létt væri af sér þungu fargi.
„Heldur þú ekki að hún syrgi
Bjarha."
„Ekki veit eg um það. Þó eg
sjáihana stundum á götunni,
þá hefi eg ekkert við hana tal-
að siðan hún hætti að koma til
þín, en trúað gæti eg því, að
henni liði ekkert vel, stúlku-
tetrinu," sagði Þorbjörg og
sneri talinu í aðra átt.
Eftir þetta samtal við" Þor-
björgu þráði Þormóður að fá
sem fyrst að sjá Sólrúnu og að
tala við hana, því vinur hennar
hkyndi hann altaf verða þó leið-
irnar væru skildar. Svo var það
nokkurum dögum ef tir að hann
fekk þessar fréttir, að hann
kom um kveld neðan úr bæ og
var á leið heim til sin vestur að
Seli, að hann mætti Sólrúnu á
Vesturgötunni. Hann flýtti sér
að heilsa henni og gleymdi öllu
öðru, þvi að hann stóð við hlið
VERÐLAUNAÞEGARNIR:
Carlos Saavendra
.       Lamas,     -
utanrikisráðherra Argentínu.
Carl von
Ossietsky,
þýski friðarvinurinn.
hennar og sagði: „Við eigum
samleið, Sólrún, þú ert að fara
vestur eftir eins og eg."
„Já, eg .ælla vestur á Franir
nesveg," sagði hún.
„Svo gengu þau þegjandi um
stund. Kvöldið var hlýtt og f ag-
urt og margar stjörnur sáust á
himninum. Þormóður virti Só\-
rúnu fyrir sér. En hvað hún er
föl og þreytuleg, hugsaði hann.
Svp sagði hann:
„Hefir þú ekki farið neitt úr
bænum í sumar þér fil skemt-
unar,"
„Nei, ekkert."
„Jæja, ekki það," sagði Þor-
inoður. „Þér hefir auðvitað lið-
iö yel heima á æskustöðvun-
vim 'í' sumár," sagði Solrún
dauflega.
; „Jú, eins.og eg gat búist við
áður en eg fór heim. Náttúran
var sú sama og áður, hún ei"
áltaf jafn fögur og eilíf ung, þó
annað breytist," sagði Þormóð-
ur.
Sólrún sagði ekkert. Þau
voru núkomin að Framnesveg-
inum. Sólrún rétti Þormóði
höndina og sagði: „Vertu sæll."
„Vertu sæl, Sólrún, eg vona
að við sjáumst bráðum aftur,"
sagði Þormóður.
„Briáðum sjáumst við ekki
aftur," sagði hún.
; „Hversvegna ekki, Sólrún,"
sagði Þormóður. „Það muntu
heyra siðar," sagði hún og flýtti
sér burt;
„Sólrún," sagði Þormóður og
horfði á eftir henni, þangað til
hún hvarf. Þá f ör hann heim til
sin: Hann sat lengi við glugg-
ann og horfði eins og í leiðslu,
ýmist á litlu öldurnar sem léku
sér við steinana í fjörunni eða
á himininn nhldan og háan með
ótal     stjörnum.     Haustnóttin
i lagði rólega sinn dimma feld
yfir jörð og sjó. Þormóðuf
heyrði a'ð klukkan sló 12. Þá
háttaði hann, en ekki gat hann
sofið. Orð Sóhúnar hljómuðu
fyrir eyrum hans í næturkyrð-
inni: „Bráðum sjáumst við
ekki aftur." Við hvað átti hún
með þessum orðum? Það varð
hann að f á að vita. Alt var þetta
Bjarna að kenna. Hann náði
Sólrúnu frá honum. Það var
auðvitað að hún syrgði það að
missa Bjarna og ætlaði líklega
að fara. eitthvað langt burt til
þess að vera ekki á þeim stöðv-
mn sem hann dvaldi á. Og því
lengur sem hahn hugsaði um
þetta, því meira gramdist hon-
um hvað Bjarna hafði tekist
vel að skilja þau Sólrúnu fyrir
fult og alt. Þegar Þorbjörg sagði
honum, að Bjarni væri farinn
sína leið, fanst honum strax
lifna vonarneisti i huga sínum.
1 kvöld háf ði Sólrún slökt hann.
Hvernig gat honum annars
dottið slíkt í hug? Mátti hann
ekki muna það, að Sólrún hafði
, svo fljótt yfirgefið hann og
gengið Bjarna á hönd. Hún
hafði verið hamingjusöm,'þeg-
ar hann fór heim einmana og
vonsvikinn. En hvað um það,
samt skal eg finna hana og
komast að því hvað hún ætlar
sér, hugsaði hann, og sof naði út
frá þessum hugsunum.
Nokkurir dagar liðu, en ekki
sá hann Sólrúnu. Lengur gat
hann ekki beðið og fór heim tii
hennar um kvöld, þegar hún
var komin  úr  búðinni.  Hann
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8