Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Vķsir


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir Sunnudagsblaš

						VÍSIM SUNNÚDAGSBLAD
hitti hana i blómagarðinum
fyrir utan húsið. Hún stóð þar
undir háu og fögru reynitré og
tók ckki eftir því, að hann kom
inn i garðinn. Hann stóð kyr og
virti hana fyrir sér og sá að hún
var döpur i bragði og honuin
datt i hug kvæði Jóns Olafsson-
ar: „Haustkvöld á Hörðalaudi".
Þar er lika þetta: „Já fundir
firnast, ástin ei, þótt annar nú
hugur sé vífs." Þessa mynd af
Sólrúnu ællaði hann að geyma
alla æfina i huga sinum ásamt
öllum fögru myndunum sem
hann átti þar af henni frá sól-
skinsdögunum horfnu. Hann
gekk til hennar og sagði:
„Gött kvöld." Hún hrökk við
eins og hún vaknaði upp af
draumi og tók kveðju hans og
sagðl:
„Ert þú hér, Þormóður?"
„Já, mig langar til að tala við
þig. Þú sagöir, að bráðum sæj-
umst við ekki aftur. Ertu að
fara héðan og hvert ætlar þú?
Þér f inst nú líklega að mér
komi það ekki við, en þú varst
mér alt þangað til Bjarni skildi
okkur og eg ætla ekki að ásaka
þig»þó þú gleymdir mér, eg hefi
svojííið upp á að bjóða,' verð
fátækur sveitaprestur, en Bjarni
er i góðri stöðu og stendur til að
verða ríkur maður sem gat veitt
þér öll hugsanleg þægindi og
skemtanir hér í höfuðstað
landsins og það er langt f rá þvi
að eg gleðjist yfir þvíað hann
brást þér. Eg veit að þú ferð
burt af þvi að þú hefir elskað
hann og getur ekki verið á sama
stað og hann er og eg vona að
þú eigir eftir, að verða ham-
ingjusöm. Eg mun ávalt minn-
ast þín.sem vinur." . .
„Eg á það ekki skilið, að þú
hugsir þannig til mín," sagði
Sólrún og nú skal eg segja þér
satt og rétt frá öllu. Eg verð hcr
i vetur, en með vorinu fer eg
heim í sveitina mína.Eins og þú
veist, er bróðir minn kvæntur
og býr á jörðinni, sem foreldr-
ar okkar bjuggu á; til hans ætla
eg að fara langt burt frá gleði-
glaunmum hér í Reykjavík. Þar
ætla eg að reyna að finna frið
og ró, ef eg gel fundið það fram-
ar. Eg var óviti, þegar eg hlust-
aði á öll fögru orðin hjá Bjarna
og fyr en eg vissi af var eg kom-
in út í hringiðu borgarlífsins
mcð honum, mér fanst að fram-
tiðin myndi verða glæsileg við
hlið hans, hann myndi geta
veitt mér alt sem eg óskaði eftir
og hugsaði ekki um annað en
að njóta unaðsemda lifsins sem
best. En eg hugsaði aldrei um
það, hvort eg elskaði hann sjálí-
an  í  raun  og  veru,  en  þegar
hann hvarf mér, þá vissi eg að
eg hafði aldrei elskaö hann,
heldur höfðu það verið peniug-
ar og góð staða sem höfðu vilt
mér sýn. Það er því langt frá
því að eg syrgi hann, en mér
gremst að vita það, að fólk hef-
ir þetta lil umlals og þessvegna
fer eg héðan í vor. Þú trúir
þessu víst ekki og það er heldur
ekki von. Eg breytti illa við þig
og oft hefir mig langað til að
biðja þig fyrirgefningar á því.
Já, á meðan alt lék mér í lyndi
þá langaði mig til þess, hvað þá
nú, þegar eg sit í rústum allra
vona minna, og alla æfi mína
mun eg minnast þessa kvölds,
íninnast þess, að þú komst
hingað til að tala við mig, þvi
aldrei myndi eg hafa getað
komið til þín. Og nú vil eg nota
tækifærið og þakka þér allar
gleðistuhdirnar sem við áttum
saman áður en glaumur lifsins
vakt mig af þeim sæludraumi."
Sólrún þagnaði og hallaði
sér upp að reyniviðartrénu. Þor-
móður stóð við hlið hennar.
Hlýr kvöldblærinn þaut í trjá-
liminu yfir höfði þeirra.
„Eg trúi þér, Sólrún," sagði
Þormóður, „eg trúi þvi, að þú
hafir aldrei elskað Bjarna."
„Nei, aldrei, aldrei, sagði
Sólrún.
„Segðu mér þá eitt sem mig
langar til að vita. Viltu giftast
mér í vor þegar eg hefi tekið
prestvígslu og koma með rriér
vestur á Snæfellsnes."
„Ó, Þormóður, víltu hafa mig
með þér," sagði Sólrún.
„Já, þig og enga aðra," sagði
hann.
„Eg elska þig einan," sagði
Sólrún.
„Og nú skal ekkert skilja
okkur framar," sagði Þormóð-
ur og vafði Sólrúnu örmum.
Þau kvöddust við , garðhliðið
og báðum fanst þau aldrei hafa
verið eins hamingjusöm og nú.
Næsta kvöld fór Sólrún vestur
að Seli með Þormóði. Hjónin
þar sátu inni i stofu. Þorbjörg
leit út'um gluggann ög sagði:
„Er sem mér sýnist, að þarna
kemur Þormóður með Sólrúnu
við hlið scr?" Sigmundru leit
út og sagði:
„Jú, svo er það, þetta líkar
mér. Aumingja Þormóður, hann
er svo tryggur."
„Hún ætti þá að kunna að
meta það," sagði Þorbjörg.
„En mér er nú reyndar altaf
hlýtt til Sólrúnar, þvi hún er i
rauninni besta stúlka og eg vildi
óska, að þau ættu eftir að verða
hamingjusöm eins og þau voru
áður."
„Já, það vildi eg lika", sagði
Sigmundur.
Daginn eftir sagði Þormóður
við Þorbjörgu.
„Þú hafðir rétt fyrir þér, Þor-
björg mín þegar þú sagðir, að
hamingjan myndi ekki sleppa
hendinni af m.ér. Nú er Sólrún
aftur'mín."
„Það gleður mig. að heyra
það," sagði Þorbjörg og eg
vona, að alt fari vel hjá ykkur."
Veturinn leið og með vorinu
lauk Þormóður guðfræðinám-
inu og tók prestsvígslu. Nokk-
urum dögum síðar voru þau
Sólrún   gefin   saman   í   hjóna-
band. Um fagurt júnikvöld stóð
sira Þormóður með Sólrúnu iá
þilfari skipsins sem flutti þau
vestur yfir Faxaflóa. Nú var
hann orðinn aðstoðarprestur
f rænda síns á Snæfellsnesi.
Vesturfjöllin sýndust fagurblá
í sólskininu og lognkyrð kvölds-
ins. Sólrún fór að tala um hvað
þau væru fögur. Hún var i sjö-
unda himni ánægjunnar.
„Já, það er yndislegt að horfa'
vestur i kvöld," sagði síra Þor-
móður, „en þó er það miklu
fegurra vegna þess, að nú hefi
eg fundið þig aftur."
SAUM&VÉL&R
nýkomnar.
Mikill fjöldi ánægðra notenda
um land alt ber vitni um gæði
saumavéla okkar.
Fyrirligg j andi:
Stígnar  vélar   og  handsnúnar.
Greiðsluskilmálar    hagkvæmir.
Verslnnin Fálkinn.
Ritstjóri Páll Steingrimsson. — Félagsprentsmiðjan.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8