VÍSIM SUNNÚDAGSBLAD hitti hana i blómagarðinum fyrir utan húsið. Hún stóð þar undir háu og fögru reynitré og tók ckki eftir því, að hann kom inn i garðinn. Hann stóð kyr og virti hana fyrir sér og sá að hún var döpur i bragði og honuin datt i hug kvæði Jóns Olafsson- ar: „Haustkvöld á Hörðalaudi". Þar er lika þetta: „Já fundir firnast, ástin ei, þótt annar nú hugur sé vífs." Þessa mynd af Sólrúnu ællaði hann að geyma alla æfina i huga sinum ásamt öllum fögru myndunum sem hann átti þar af henni frá sól- skinsdögunum horfnu. Hann gekk til hennar og sagði: „Gött kvöld." Hún hrökk við eins og hún vaknaði upp af draumi og tók kveðju hans og sagðl: „Ert þú hér, Þormóður?" „Já, mig langar til að tala við þig. Þú sagöir, að bráðum sæj- umst við ekki aftur. Ertu að fara héðan og hvert ætlar þú? Þér f inst nú líklega að mér komi það ekki við, en þú varst mér alt þangað til Bjarni skildi okkur og eg ætla ekki að ásaka þig»þó þú gleymdir mér, eg hefi svojííið upp á að bjóða,' verð fátækur sveitaprestur, en Bjarni er i góðri stöðu og stendur til að verða ríkur maður sem gat veitt þér öll hugsanleg þægindi og skemtanir hér í höfuðstað landsins og það er langt f rá þvi að eg gleðjist yfir þvíað hann brást þér. Eg veit að þú ferð burt af þvi að þú hefir elskað hann og getur ekki verið á sama stað og hann er og eg vona að þú eigir eftir, að verða ham- ingjusöm. Eg mun ávalt minn- ast þín.sem vinur." . . „Eg á það ekki skilið, að þú hugsir þannig til mín," sagði Sólrún og nú skal eg segja þér satt og rétt frá öllu. Eg verð hcr i vetur, en með vorinu fer eg heim í sveitina mína.Eins og þú veist, er bróðir minn kvæntur og býr á jörðinni, sem foreldr- ar okkar bjuggu á; til hans ætla eg að fara langt burt frá gleði- glaunmum hér í Reykjavík. Þar ætla eg að reyna að finna frið og ró, ef eg gel fundið það fram- ar. Eg var óviti, þegar eg hlust- aði á öll fögru orðin hjá Bjarna og fyr en eg vissi af var eg kom- in út í hringiðu borgarlífsins mcð honum, mér fanst að fram- tiðin myndi verða glæsileg við hlið hans, hann myndi geta veitt mér alt sem eg óskaði eftir og hugsaði ekki um annað en að njóta unaðsemda lifsins sem best. En eg hugsaði aldrei um það, hvort eg elskaði hann sjálí- an í raun og veru, en þegar hann hvarf mér, þá vissi eg að eg hafði aldrei elskaö hann, heldur höfðu það verið peniug- ar og góð staða sem höfðu vilt mér sýn. Það er því langt frá því að eg syrgi hann, en mér gremst að vita það, að fólk hef- ir þetta lil umlals og þessvegna fer eg héðan í vor. Þú trúir þessu víst ekki og það er heldur ekki von. Eg breytti illa við þig og oft hefir mig langað til að biðja þig fyrirgefningar á því. Já, á meðan alt lék mér í lyndi þá langaði mig til þess, hvað þá nú, þegar eg sit í rústum allra vona minna, og alla æfi mína mun eg minnast þessa kvölds, íninnast þess, að þú komst hingað til að tala við mig, þvi aldrei myndi eg hafa getað komið til þín. Og nú vil eg nota tækifærið og þakka þér allar gleðistuhdirnar sem við áttum saman áður en glaumur lifsins vakt mig af þeim sæludraumi." Sólrún þagnaði og hallaði sér upp að reyniviðartrénu. Þor- móður stóð við hlið hennar. Hlýr kvöldblærinn þaut í trjá- liminu yfir höfði þeirra. „Eg trúi þér, Sólrún," sagði Þormóður, „eg trúi þvi, að þú hafir aldrei elskað Bjarna." „Nei, aldrei, aldrei, sagði Sólrún. „Segðu mér þá eitt sem mig langar til að vita. Viltu giftast mér í vor þegar eg hefi tekið prestvígslu og koma með rriér vestur á Snæfellsnes." „Ó, Þormóður, víltu hafa mig með þér," sagði Sólrún. „Já, þig og enga aðra," sagði hann. „Eg elska þig einan," sagði Sólrún. „Og nú skal ekkert skilja okkur framar," sagði Þormóð- ur og vafði Sólrúnu örmum. Þau kvöddust við , garðhliðið og báðum fanst þau aldrei hafa verið eins hamingjusöm og nú. Næsta kvöld fór Sólrún vestur að Seli með Þormóði. Hjónin þar sátu inni i stofu. Þorbjörg leit út'um gluggann ög sagði: „Er sem mér sýnist, að þarna kemur Þormóður með Sólrúnu við hlið scr?" Sigmundru leit út og sagði: „Jú, svo er það, þetta líkar mér. Aumingja Þormóður, hann er svo tryggur." „Hún ætti þá að kunna að meta það," sagði Þorbjörg. „En mér er nú reyndar altaf hlýtt til Sólrúnar, þvi hún er i rauninni besta stúlka og eg vildi óska, að þau ættu eftir að verða hamingjusöm eins og þau voru áður." „Já, það vildi eg lika", sagði Sigmundur. Daginn eftir sagði Þormóður við Þorbjörgu. „Þú hafðir rétt fyrir þér, Þor- björg mín þegar þú sagðir, að hamingjan myndi ekki sleppa hendinni af m.ér. Nú er Sólrún aftur'mín." „Það gleður mig. að heyra það," sagði Þorbjörg og eg vona, að alt fari vel hjá ykkur." Veturinn leið og með vorinu lauk Þormóður guðfræðinám- inu og tók prestsvígslu. Nokk- urum dögum síðar voru þau Sólrún gefin saman í hjóna- band. Um fagurt júnikvöld stóð sira Þormóður með Sólrúnu iá þilfari skipsins sem flutti þau vestur yfir Faxaflóa. Nú var hann orðinn aðstoðarprestur f rænda síns á Snæfellsnesi. Vesturfjöllin sýndust fagurblá í sólskininu og lognkyrð kvölds- ins. Sólrún fór að tala um hvað þau væru fögur. Hún var i sjö- unda himni ánægjunnar. „Já, það er yndislegt að horfa' vestur i kvöld," sagði síra Þor- móður, „en þó er það miklu fegurra vegna þess, að nú hefi eg fundið þig aftur." SAUM&VÉL&R nýkomnar. Mikill fjöldi ánægðra notenda um land alt ber vitni um gæði saumavéla okkar. Fyrirligg j andi: Stígnar vélar og handsnúnar. Greiðsluskilmálar hagkvæmir. Verslnnin Fálkinn. Ritstjóri Páll Steingrimsson. — Félagsprentsmiðjan.
Beinir tenglar