Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Vķsir


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir Sunnudagsblaš

						VISIR SUNNUDAGSBLAD
næst spurði hann þá að þvi,
hvort StaSarpiltar mundu afla
nokkuð i dag. — Krummar
SÖgðu, að þeir mundu fá tvær
vænar lúður — og það rættist!
Krummi er margvís fugl og
málgefinn. Hann fer víða, tek-
ur eftir mörgu og þegir ekki yf-
Ir því sem hann veit. Hann er
og forspár í hesta lagi. En gall-
inn er sá, að menn skilja hann
ekki nú orðið. í „gamla daga"
voru til menn og konur, sem
skildu alt sem krummi sagði og
höfðu af honum sannar fregnir
um ýmsa hluti, að því er þjóð-
sagnir herma og forn munn-
mæli.
Það er t. d. sagt, að Sveinn
lögmaður Sölvason hafi skilið
hrafnamál og bendir til þess
visa sú, sem hann á að hafa
kveðið við frú Ingibjörgu Sig-
urðardóttur, konu Gísla biskups
Magnússonar. „Hann sá og
heyrði til hrafns á vindhana-
stöng yfir húsi því, sem hún
var i". — Krummi var að skrafa
eitthvað á stönginni. Lögmaður
skildi alt, sem hann sagði, og
kvað vísu þessa:
Hrafn situr á hárri stöng,
höldar mark á taki:
Ei þess verður æfin löng,
sem undir býr þvi þaki.
Frú Ingibjörg var skjót í
svörum og kvað þegar:
Engin hrakspá er það mér,
þó undan gangi eg nauðum,
ef hann kvakar yfir þér
ekki seinna dauðum.
Sveinn lögmaður mun hafa
andast 1782, en frú Ingibjörg
Jifði ellefu árum lengur (d.
1793).
Einu sinni beyrði maður, sem
skildi hrafnamál (segir sira Jón
Noi-ðmann) til tveggja hrafna.
sem voru að tala saman, og
'hékk þar hjá heilagfiskisflak.
'Segir þá annar hrafninn:
„Hver á flak, hver á flak?"
'Hinn svarar: „Kolbeinn, Kol-
heinn". Þá segir sá fyrri:
„Kropp' í, kropp  í".
Einu sinni fór maður frá
IStaðastað að Búðum. Hann
fann grásleppu i fjörunni og
lét i poka sinn. Tveir hrafnar
urðu á leið hans og honum
skildist, að annar þeirra væri að
biðja sig um bita. En maður-
inn kvaðst ekkert hafa, því að
hann mundi ekki eftir gráslepp-
unni. Krummi sagðist ekki trúa
því og kvaðst vita, að hann ætti
eitthvað i pokanum sínum. Tók
þá maðurinn bita af gráslepp-
unni   og  gaf  hröfnunum.   Þvi
Ýmsar fleiri sögur eru til um
menn, sem skilið 'hafi hrafna-
mál, og þá ekki síður um hitt,
að krummi viti jafnlangt nefi
smu.
Áklæðis-vísur.
Þær hafa verið miklar hann-
yrðakonur mæðgurnar i V'íði-
dalstungu, Þorbjörg Magnús-
dóttir (Jónssonar i Vigur),
kona Páls lögmanns, og Hólm-
friður dóttir þeirra, kona
Bjarna sýslumanns Halldórs-
sonar á Þingeyrum. Er sagt að
Hólmfríður „hafi kunnað alla
sauma, þá hún var 12 vetra".
Og alkunn er þessi vísa Páls
Vídalins um dóttur sína, er hún
var 9 vetra:
Níu vetra nú i vor,
nemur seint íþróttir,
hefir saumað hvert eitt spor
Hólmfríður Pálsdóttir.
Þoi-björg nam hannyrðir á
Hóluni í Hjaltadal „hjá hústrú
Bagnheiði Jónsdóttur föður-
systur sinni" og ef til vill við-
ar. „Og þá dróst saman þeirra
beggja tilhugalíf (þ. e. Páls og
hennar); hann var sextán vetra,
en hún seytján, heldur en hann
væri seytján, en hún sextán, en
ei var nema árs munur á þeirra
aldri, og hygg eg", segir Grv.
Jón, „að þau trúlofuðust þá
hvort öðru heimuglega". —
Þetta er víst ekki allskostar
rétt, því að þau Páll og Þor-
björg munu hafa verið jafn-
gömul eða „á sama árinu", bæði
fædd 1667.
Vísur þær, sem fara hér á
eftir, „saumaði hústrú Þorbjörg
sem er sú mesta hannyrðakona,
í áklæði, en lögmaðurinn kvað
svo stóðiist á stafirnir i visun-
um og sporin i áklæðinu, svo
ei var of né vant":
Herrann gefi þér hæga að fá
hvíld í rekkju þinni;
áklæði þetta Þorbjörg á
þelað með hendi sinni.
Utrensluna, þá ung var mey,
efnaði teitur svanni,
bekkina gerði gullhlaðsey
gefin til ekta manni.
Innan bekkjar allan fans
eftir fornu ráði,
en að tilsögn ektamanns
orðin kvendið skráði.
Hrognkelsin
og margly ttan
Til er gömul sögn um það,
hvernig hrognkelsin hafi orðið
til og marglyttan. Og sagan er
á þá leið, að einhverju sinni
hafi Jesús Kristur verið á gangi
með sjó fram. Þá bar svo við,
að Kristur hrækti í sjóinn „og
af því varð rauðmaginn". -—
Sankti Pétur hafði verið í för
með meistara sínum að þessu
sinni. Og er hann sá, að Krist-
ur hrækti í sjóinn, þá gerði
bann það líka „og af þvi varð
grásleppan". — Bauðmagiim er
herramanns-matur, eins og all-
ir vita, en grásleppan töluvert
lakari. Kölski var á flakki um
þessar mundir og sá til ferða
þeirra Krists og Péturs. Hljóp
hann nú niður að sjó og fór i
hámót á eftir þeim, því að hann
fýsti að vita, hvaða erindi þeir
ætti niður i fjöru og inn með
öllum sjó. Og er hann sá að þeir
hræktu í sjóinn, þá gerði hann
slíkt hið sama. En af þeim
hráka varð marglyttan og vita
menn ekki til þess, að hún sé
til nokkurs nýt.
Oxneyingar.
Af Öxneyingum (eða Öxn-
eyjarbræðrum) á Vesturlandi
hafa farið viðlíka sögur og af
Bakkabræðrum á Norðurlandi.
Einu sinni fóru Öxnej'ingar til
meginlands og ætluðu i kaup-
stað (Stykkishólm). Þeir lentu
býsna-spotta frá kaupstaðnum,
og fengu sér hross eitt, til að
ríða í kaupstaðinn. Öxnejdngar
voru óvanir reiðum, og settust
því allir sex upp á hrossið í
einu, og riðu svo þangað til þeir
voru nærri komnir í Stj'kkis-
bólm. „Þá urðu þeir i ráðaleysi
með það, hvernig þeir ættu að
geyma hrossið, meðan þeir
væru í kaupstaðnum; loksins
urðu þeir allir á því, að þeir
skyldu stjóra aftur af þvi og
fram af, og bundu hausinn og
taglið til við hvorn klettinn og
röðuðu stórum steinum eftir
endilöngu bakinu á því. Þegar
þeir komu aftur, og ætluðu að
taka hrossið, var það dautt, sem
von var, af þessari meðferð, svo
að þeir urðu nú að labba til
skipsins. Á leiðinni i kaupstað-
inn haf ði gömul kona verið með
þeim, en orðið ilt, svo að þeir
hleyptu henni upp i flæðisker
eitt, og ætluðu að láta hana bíða
sín þar, þangað til þeir kæmu
aftur, og hefðu hana heim nieð
FJÖRFISKURINN.
— Nú er stundin komin, hús-
bóndi góður, sagði niðui'setn-
ingurinn, fjörgamall karl, einn
morguninn. Eg er víst bráð-
feigur, og skelfing held eg
hreppsnefndin verði glöð, þeg-
ar hún heyrir látið mitt.
—  Hvers vegna heldurðu að
þú sért feigur, karlinn minn,
spurði búsbóndinn.
—  Eg held ekkert um það,
sem eg veit, svaraði karlinn, og
viltu nú Ijá mér Passíusálm-
ana? — Eg fer ekki á fætur hér
eftir og langar nú til að stauta
eitthvað í guðsorði mér til sálu-
hjálpar, uns kallið kemur. —
Þér að segja, húsbóndi minn og
ykkur báðum, blessuð hjónin,
þá hefir fjörfiskurinn ólmast í.
hvirflinum á mér og iljunum
lika í alla liðlanga nótt, og það
er merkið.
Karlinn lifði mörg ár eftir
þetta og sagðist eldcert skilja í
fjörfiskinum, að hafa hegðað
sér svona þessa minnisstæðu
nótt. Og líklega væri ekkert að
reiða sig á hann nú orðið.
GLYMUR   í   BOTNSDAL.
Botns af háu brún i gjá,
er breytinn þiymur,
vatni bláu fleytir fimur
fossinn sá, er heitir Glymur.
(Stakan mun vera eftir Sig-
urð Helgason dbrm.)
STAKA
eftir  sira  Hallgrím  Pétursson:
Glej'mska sló i veður og vind
vitra manna ráðum;
heimsku bjó þar hyggjan blind,
hún villi banna dáðum.
FALLEG VÍSA.
(Ferskeytt.    Ljóðslöfun sléttu-
banda   og   fléttubanda.   —  Úr
Númarínmm   Sigurðar   Breið-
fjörðs):
Þegar dagsins bláa brá
breytir háttum tíma,
sólin stígur sjái frá,
sekkur þá hún gríma.
sér. En á meðan þeir voru
burtu, hafði orðið fallaskifti, og
komið flóð, en f jara var, þegar
kerling fór upp í skerið. Þetta
höfðu Öxneyingar ekki athug-
að, að sjór gengi yfir skerið,
sem hafði skolað kerlingunni
burt". (Sögu þessa kveðst Dr.
Maurer hafa eftir Agli Svein-
bjarnarsyni í Stykkishólmi. Isl.
þjóðs.y.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8