Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Tķminn


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn Sunnudagsblaš

						s!ri Það hýsir nú minjai frá liðnum
t itri, gamla hluti, sem tengdir eru
1 i byggðarinnar á Akranesi og I
ii'firði sunnan Skarðsheiðar. Á
s ri árum hefur mörgum orðið ljóst
i- eaningarsogulegt gildi gamalla
muna, og hafa byggðasöfn risið á legg
víðs vegar um land. En það, sem gef-
ur þessu safni hvað sérstæðastan blæ,
eru þó teikningar og líkön. Veggi prýða
telknihgar af gömlum bæjum, og fag-
uríega gerð líkön af gömlum húsum,
kirkjum og sveitabæjum blasa við.
Þetta eru handaverk séra Jóns M.
Guðjón'ssonar. Hann hefur teiknað
myndir af síðustu torfbæjunum á
hverri jörð sunnan heiðar og mörg-
um grasbýlum og þurrabúðum á Skaga.
Og hann hefur mótað myndir af göml-
urri Garðakirkjum, sveitabæjum og
merkum húsum á Skipaskaga. Jafnvel
götulífið á Akranesi fyrir áttatiu árum
verður ljóslifandi á myndum hans; og
hver man ekki, þeirra er lifað hefur
langra sumardaga, þegar bundið var
og farið með heim af engjum?
Hér eru minjar um sjósókn og afla-
sæld. Kútter Haraldur, sá er Geir skip-
stjóri Sigurðsson orti um vísuna al-
kunnu, skartar þarna undir fullum
seglum, að v'su ekki í fullri stærð, en
nákvæmlega eins og sá gamli Harald-
ur var, að sögn fróðra manna. Hann
hefur gert ágætur hagleiksmaður á
Akranesi, Runólfur Ólafsson. Þarna
eru myndir af gömlum sjógörpum af
Skaga, klukkur þeirra, úr og barómet
og margt fleira, sem minnir á störf
þeirra og strit. Og i lægðinni norðan
gamla steinhússins hafa þegar tvær
byggingar risið af grunni: skýli fyrir
nær 100 ára gamalt áraskip, gefið af
brseðrunum Gunnláugi Jónssyni, bók-
ara, og Ólafi Jónssyni, útgerðarmanni,
sem eru fæddir að Bræðraparti á Akra-
nesi, en báturinn var 1 eigu föður
þeirra og afa — o.g sjóbúð, hlaðin
úr grjóti, og að öllu eins og gömlu sjó-
búðirnar á Skipaskaga voru, reist með
tilstyrk Akurnesinga búsettra í Reykja-
vík.
En hér eru fleiri minjar en þær, er
tengdar eru sjó og sjófarendum. Altar-
lð úr gömlu kirkjunni í Görðum, ásamt
otjökunum gömlu, sem áður hefur ver-
lð drepið á, skipar öndvegissess á
•afninu. Hér eru handbækur nokkurra
Garðapresta, og dálítið safn gamalla
boka. Þá eru hér flestir þeir hlutir,
t>em notaðir voru við heimilishald á
fslandi fram á okkar öld, en eru ekki
nauðsyn á tímum rafvæðingar og vél-
t.ækni. Myndir af valdsmönnum og
virðingarmönnum í héraði, prestum
og skóiamönnum, skreyta veggi, svo og
myndir af merkum atburðum í sögu
héraðsins. Hérna er spilaborð sr. Hann-
esar Stephensens, en sagnir herma, að
hann hafi um jól boðið til sín þeim
skólapiltum, er ekki komust heim. og
hefur þá sjálfsagt verið spilað við
Framhald  á  94.  síðu.
Knútur Þorsteinsson:
BROT ÚR FERDA
HUGLCIÐINGUM
Hægur og hlýr \estanblærinn and-
ar um nesin, og st'ðsumarsólin vefur
skini sínu stræti boigarinnar og torg,
um leið og h\m merlar safírblá sund
og flóa. Á Rey'cíavíkurflugvelli er
önn og ys að vanda. Flugvélar fullar
fólki og flutningi fara og koma —
koma og fara Eg ev einn þeirra, sem
staddur er i afgretðslusal Flugfélags
íslands á Reykja'íkurflugvelli, híð
þar samt með dóttur minni eft' '} í
að flugvél sú sem í dag flýj. *¦; i.il
Egilsstaða, verði ierðbúin. Eins 'og
æ áður ætla ég að eyða nokkrum
tímá sumarleyfis míns austur á
Fljótsdalshéraði og Austfjörðum. Enn
hefur ekkert sum?.r liðið svo, að ég
ekki hefi dvaiizt ai'ftur þar einhvern
tíma, og félli síi dvöl niður eitt-
hvert sumar, mundi mér áreiðan-
lega finnast sem þess sumars væri
vant í líf mitt. — Austurland er minn
fæðingar- og uppe-ldisstaður, og því
fer ávallt svo að:
Þó að borgin bliki rjóð,
bjartar veU' sýnir,
alltaf sækja á austurslóð
yndisþrpstir   mínir.
Vissulega hefur hver byggð þessa
lands, hver hluti þess, til síns ágætis
nokkuð — fegu.ð, töfra og land-
kosti. — En hvar sem för mín hef-
ur legið, hefur e/>ginn staður, eng-
in byggð orðið þrám mínum, vonum
og draumum sá ylgjafi.sem f jöll hinna
bláu fjarða og gróðurgrænu dala
Austurlands. Og þegar sól og sumar-
þeyr vefur löiid og ver, fer mér æ
sem góðskáldinu Jóhannesi úr Kötl-
um, að ég um mér betur „við torf og
töðuflekki, en tígulstein og beyki." —
Því er það, að ég ár hvert geri för
mína út í sveit — og því er það að
ég er staddur hér á Reykjavíkurflug-
|velli í dag. En hér er enginn tími
til þankabrota eða hugleiðinga
um neina tilfinningasemi, hvorki
sjálfs sín né annarra. Fyrr en varir
kallar hátalarinn: „Farpegar til Egils-
staða, geri svo vel að ganga út í flug-
vélina hér fyrir utan. Góða ferð."
Og allir grípa í skyndi handtöskur
sínar og smápakka, sem þeir mega
hafa hjá sér í sætum sínum í flugvél-
inni, og flykkjást út að landgangi
vélarinnar, en þar bíður broshýr flug-
freyja, sem kallar upp nöfn fanþega
um leið og þeir stíga upp á landgang-
in. Og inni í vélinni bíður önnur flug
freyja, sem einnig með yndisbrosi,
vísar farþegum til sætis. Þegar allir
eru komnir inn í vélina og öllu hefur
hagrætt verið svo sem vera skal, eru
hreyflar settir í gang og vélar undir-
búnar til til flugtaks. Og á tilsettum
tíma lyftir vélin sér frá jörðu, hærra
og hærra, tekur hring yfir flugvellin-
um og sveigir síðan í austur.
Flugveður er hið ákjósanlegasta yf-
ir Suðurlandi, heiður himinn, sólfar
og hægur vindsvalL Það er flogið lágt
yfir uppsveitum Árnes- og Rangár-
vallasýslna og síðan stefnt austur yfir
öræfi hálendisins. Útsýni úr vélinni
er hið ákjósanlegasta, hvert sem litið
er. Einhvern tíma, — á og það ekki
fyrir löngu, hefði það þótt fjarstæða
að láta sér til hugar koma, að nokkru
sinni yrði unnt, að ferðast þannig
landshorna, landa og heimshluta milli
í loftinu og komast á þann hátt-á
fám klukkustundum milli fjarlægustu
staða. Nú er þetta orðinn svo hvers-
dagslegur hlutur um heim allan, að
engum finnst umtalsmál. — Og nú
dreymir hina „stóru karla" jarð-
kringlu okkar um það, að senda þjóð-
borgara sína einn góðan veðurdag í
flugferð til annarra geimhnatta.
Fyrir nokkrum áratugum spurði
prestsfrú ein litla telpu af næstu bæj-
um, sem send hafði verið einhverra
erinda á prestsetrið, hvort hún
mamma hennar bakaði ekki oft flat-
brauð. Þetta var á þeim árum, er flat-
brauð var bakað á glóð í hlóðum. og
var spjald notað til að blása í glóð-
irnar. Telpa játti því, að móðir sín
þyrfti oft að baka flatbrauð, enda
heknilið mannmargt, svo sem víða var
í þá daga. Innti.þá prestsfrúin eftir
því, hvort móðir telpunnar bakaði
brav^Jð allt sjálf, og kvað telpa svo
vera. „iiíikil ósköp hefur hún blásið,
sú konal" mælti þá prestfrúin.
Svipað þessum orðum prestsfrúar-
innar má segja um mannskepnuna
alla nú, í sambandi við þá hraðfara
— og nærri yfirnáttúrlegu tækni, sem
hún hefur tileinkað sér á öllum svið-
um og eykur og fullkomnar með ári
hverju. — Mikill er sá blástur mann-
vits og hugkvæmni, og væri honutn
öllum varið til mannbóta og þjóðfé-
lagsheilla,  mundi  þessi  margmæddi
88
T I M 1 N N - SUNNUDAGSBLAD
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80
Blašsķša 81
Blašsķša 81
Blašsķša 82
Blašsķša 82
Blašsķša 83
Blašsķša 83
Blašsķša 84
Blašsķša 84
Blašsķša 85
Blašsķša 85
Blašsķša 86
Blašsķša 86
Blašsķša 87
Blašsķša 87
Blašsķša 88
Blašsķša 88
Blašsķša 89
Blašsķša 89
Blašsķša 90
Blašsķša 90
Blašsķša 91
Blašsķša 91
Blašsķša 92
Blašsķša 92
Blašsķša 93
Blašsķša 93
Blašsķša 94
Blašsķša 94
Blašsķša 95
Blašsķša 95
Blašsķša 96
Blašsķša 96