Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Tķminn


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn Sunnudagsblaš

						Krýsuvíkurkirkja að innan. — Ljósmynd: Herdis Gu3mundsdóttlr.
HAUKUR MAGNÚSSON
LJÓSIÐIKIRKJ-
IfNNI IKRÝStlVÍK
Fyrstu kynni mín af Krýsuvík
vpru þau að ég fór gangandi,
bjarta og kyrra sumarnótt suð-
ur þangað ásamt starfsfélaga
mínum, Gísla Sigurðssyni lög-
^egluþjóni.
Þetta var á þeim árum, er verið var
að leggja veginn í Stöpunum með-
fram Kleifarvatni. Við gengum suð-
ur með vatninu að austanverðu.
Vatnið var spegilslétt, þungbúinn
Sveifluhálsinn speglaðist í vatninu.
Sunnanvert við vatnið er landföst
eyja, sem nefnist Lambatangi, og við
litla vík sunnan í Lambatanga sáum
við álftahjón. Þau áttu þarna hreið-
ur. Það voru eirju fuglarnir, sem við
sáum við vatnið á göngu okkar. Við
skoðuðum þarna landið í næturkyrrð-
inni, því að til eru þjóðsagnir og
munnmæli af þessum slóðum, sem
auka töframátt þeirra í vitund manns,
auk þess að náttúrufegurð er þarna
stórbrotin. Þarna suðvestanvert við
vatnið er lág hæð, sem sagt er, að
sé fornt bæjarstæði, og hafi þar
heitið Kaldrani. Var það ekki þar,
sem heimilisfolkið lá andvaka, er
komið var að því, eftir ajð það hafði
neytt loðsilungs eða öfugugga úr
Kleifarvatni?
Leið okkar lá upp að Stórahver, sem
kraumaði og vall. Gufan hvæsti í
glufum og sprungum. Þarna sér vel
yfir láglendið, sem afmarkast af
Geitahlíðinni að austan og Sveiflu-
hálsi að vestan, og upp úr láglendinu
rísa tvö fell, Bæjarfell og Arnarfell.
Þar fyrir sunnan er víðáttumikið heið
arland, sem takmarkast af Krýsuvík-
urbjargi, en undir því hið mikla Atl-
antshaf, sem lætur blítt og strítt við
bjargið eftir því, hvernig skaplyndið
er. En á þessum tíma árs ber mest á
hinum háværu og margradda bjarg-
fuglsröddum.
Suðaustan undir Bæjarfelli stendur
lítið járnvarið timburhús með fjór-
um sex rúðna gluggum. Þetta er
Krýsuvíkurkirkja, þar sem hann séra
Eiríkur á Vogsósum með kunnáttu
sinni fékk Tyrki til þess að vegast á,
er þeir sóttu eftir smalamanni, eftir
að þeir höfðu drepið matseljuna í
selinu á Selöldu, sem er suður á heið-
inni. Þetta var á sumardegi og Ei-
ríkur í ræðustóli. Og enn þá sér
vörðuna, sem hann hlóð á Arnar-
felli og mælti svo um, að aldrei
skyldu Tyrkir granda Krýsuvík á
meðan  hún  stæði.
Frá Stórahver héldum við yflr
Engjarnar í átt að Seltúni, sem raun.
hafa verið aðalaðsetursstaður þeirra
brennisteinsvinnslumannanna, og
þarna voru þeir félagarnir, Bjarni
Pálsson og Eggert Ólafsson, árið 1756
með jarðnafarinn sinn að rannsókn-
um sínum. Leið okkar lá því næst upp
Ketilsstíginn á Sveifluhálsinn, en sú
ferðasaga verður ekki frekar rakin
hér. En ef til vill hefur þessi göngu-
för okkar sumarið 1941 valdið mestu
um það, að ég réðist til starfa við
skurðgröft í Krýsuvik sumarið 1946.
Hafnarfjarðarbær hafði keypt
skurðgröfu, sem nota átti til fram-
ræslu á landi bæjarins þarna suður
frá og var það einn liður í búskapar-
áætlun forráðamanna Hafnarfjarðar
í Krýsuvík um þessar mundir. A3
skurðgreftrinum starfaði með mér
maður að nafni Axel Kristinsson, bú-
settur í Hafnarfirði. í fyrstu höfð-
um við fæði og svefnstað með vega-
vinnumönnum, sem unnu við að full-
gera Krýsuvíkurveginn að vestan-
verðu. Vinnuflokkur þessi var undir
stjórn þeirra Jóns Einarssonar og
Gísla Sigurgeirssonar úr Hafnarfirði.
Fyrsti aðsetursstaður okkar var suð-
ur við eyðibýlið Nýjabæ, en annar
sunnan undir Stóru-Eldborg. Þar sváf-
um við í tjaldi, en rétt við hliðina á
okkur er sagt, að þær kerlingarnar
sofi svefninum langa, Krýs frá Krýsu-
vík og Herdís frá Herdísarvík, undir
dysjum sínum. Þær höfðu hitzt þarna
dag einn hjá Eldborgum og gerðu
upp sakir sínar. Illdeilur og öfund
vegna landgæða höfðu lengi verið
uppi á milli þeirra. Þegar þær fund-
ust þarna, fóru mörg og þung illyrði,
heitingar og áhrínsorð þeirra á milli,
og enduðu svo, að báðar sprungu, og
voru síðan dysjaðar, ásamt smalan-
um úr Krýsuvík, er varð svo mik-
ið um, er hann heyrði heitingar
þeirra, að hann féll dauður niður.
Síðar   voru   tjaldbúðirnar fluttar
186
T í M I N N - SUNNUDAGSBLAÐ
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 169
Blašsķša 169
Blašsķša 170
Blašsķša 170
Blašsķša 171
Blašsķša 171
Blašsķša 172
Blašsķša 172
Blašsķša 173
Blašsķša 173
Blašsķša 174
Blašsķša 174
Blašsķša 175
Blašsķša 175
Blašsķša 176
Blašsķša 176
Blašsķša 177
Blašsķša 177
Blašsķša 178
Blašsķša 178
Blašsķša 179
Blašsķša 179
Blašsķša 180
Blašsķša 180
Blašsķša 181
Blašsķša 181
Blašsķša 182
Blašsķša 182
Blašsķša 183
Blašsķša 183
Blašsķša 184
Blašsķša 184
Blašsķša 185
Blašsķša 185
Blašsķša 186
Blašsķša 186
Blašsķša 187
Blašsķša 187
Blašsķša 188
Blašsķša 188
Blašsķša 189
Blašsķša 189
Blašsķša 190
Blašsķša 190
Blašsķša 191
Blašsķša 191
Blašsķša 192
Blašsķša 192