Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Tķminn


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn Sunnudagsblaš

						Loðvik Napóleon og nautar hans koma saman til fundar nótt-

Ina fyrir stjórnlagarofið hinn 2. desember 1951. Forsetinn

stendur fyrir framan brjóstmynd af fóðurbróður sínum, en

aðrir á myndinni eru, talið frá vinstri: de Maupes, lögreglu-

stjóri í París, de Saint.Arnaud, hermálaráðherra, de Morny,,

hálfbróðir Loðvíks  Napóleons, og   Persigny.

ÆVISÓL í

HADEGISSTAD

v.

Þótt Loðvík Napóleon sæti nú á

forsetastóli, fór því fjarri, að honum

væru trygg völd til langframa. í

stjórnarskránni sagði, að forseti væri

kjörinn til f jögurra ára og mætti ekki

sitja lengur en eitt kjörtímabil. Þetta

ákvæði var Loðvíki Napóleoni þyrnir

í augum, honum var ekki nóg að

vera þjóðhöfðingi í fjórtán hundruð

daga. Hann dreymdi um það að kom-

ast til sömu upphefðar og Naþóleon

mikli.

Ýmsir vildarmenn Loðvíks Napó-

leons hvöttu hann til þess að láta

höggið ríða án tafar. En slíkt taldi

Loðvík Napóleon ekki tímabært. Þótt

segja mætti, að allur þorri fólks stæði

að baki honum, voru ýmis öfl honum

ákaflega andsnúin, bæði til hægri og

vinstri, og það var ekki á hans færi

að snúast gegn þeim öllum í einu.

Fyrst í stað leitaði forsetinn stuðn-

ings í hópi hægrisinna og kirkjunnar

manna og fékk haldíð hinum róttækari

öflum niðri með því móti. Meðal

annars lagði hann blessun sína yfir

það, að hersveitir yrðu sendar til

Rómaborgar, páfanum til halds og

trausts, og áhrlf kirkjunnar á mennta-

mál væru aukin. En Loðvík Napóleon

hafði lag á því að hagnýta sér það

ástand, sem stjórnarskráin skapaði.

í þessari stjórnarskrá gættrþess klofn

ings milli framkvæmdavalds og lög-

gjafarvalds, sem tröllreið stjórnarfari

í Frakklandi til skamms tíma. For-

setinn skipaði ríkisstjórn, en átti

annars að vera afskiptalítill

um stjórnmál, þar tók verksvið lög-

gjafarþingsins við. Nú leitaðist Loð-

vík Napóleon við það að koma sök á

því, er miður þótti fara, yfir á lög-

gjafarþingið og afla því þannig óvin-

sælda. Jafnframt þessu kom hann

tryggum áhangendum sínum í ráð-

herrastóla og önnur mikilvæg embætti,

meðal annars í hernum.

Með þessu móti tókst Loðvíki Napó-

leoni að komast hjá því að verða

bandingi hægrisinna, sem höfðu

hjálpað honum til að bæla niður

uþpþot vinstri manna árið 1849.

Almenningur tók að hafa miður góðan

þokka á hinum íhaldssömu leiðtogum

löggjafarþingsins. En Loðvík Napð-

leon vann sér aftur á móti síaukna

lýðhylli. Hann ferðaðist um landið

þvert og endilangt og hélt ræður, þar

sem hann lýsti sjálfum sér sem full-

trúa þjóðarinnar og bónapartiskrar

larfeifðar. Hann beitti nýtizkulegri

áróðurstækni, var til að mynda ó-

þreytandi   að   taka   í   hendur   fólks.

Allt um það voru ýmsar blikur á

lofti í frönskum stjórnmálum árið

1951. Nú var skammt orðið eftir af

kjörtímabili Loðvíks Napóleons, og

ýmsir aðilar voru teknir að hugsa sér

til hreyfings, bæði róttækir og konungs

sinnar, lögerfðamenn og Orléanssinn-

ar. Haft var i hvíslingum, að báðar

fylkingarnar hefðu stjórnlagarof í

huga. En þessum öflum, langt til

hægri og vinstri, hafði vaxið ásmegin

í þingkosningunum árið 1849.

Nú var að hrökkva eða stökkva

fyrir Loðvík Napóleon. Hann hafði

safnað um sig flokki ókvalráðra ævin-

týramanna og átti ýmsa góða að, svo

sem hálfbróður sinn, de Morny greifa,

son Hortense og fransks greifa. Sjálf-

ur þekkti Loðvík Napóleon vel til

samblásturs, síðan hann tók þátt í

frelsisbaráttu ítala. Og það var ofan

á, að forsetinn léti til skarar skríða

og biði ekki eftir því, að kjörtímabil

ið rynni út, heldur framkvæmdi sjálf

ur stjórnlagarof.

Stjórnlagarofið var mjög vandlega

undirbúið og til þess valinn dagur,

er sérstakt gildi hafði, annar desem-

ber. Hinn annan desember árið 1805

hafði Napóleon Bonaparte borið sigur-

orð af sameinuðu liði Rússa og

Austurríkismanna við Austerlitz, eini

glæstastur sigur franskra hersveita.

Og fyrsti desember rann upp, og Loð-

vík Napóleon veitti gestum móttöku

í höll sinni. Eitthvert kvis hafði kom-

izt á kreik um fyrirhugað stjórnlaga-

rof, en fæstir lögðu trúnað á það.

Gestirnir kvöddu um tíuleytið, og

Loðvík Napóleon sneri til vinnu-

herbergja sinna ásamt trúnaðarmönn-

um sínum.

En um fótaferð morguninn eftir

var hafizt handa. Hervörður var settur

ÞÆTTIR AF  NAPÓLEON)  III.  KEISARA — II

832

T f M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 817
Blašsķša 817
Blašsķša 818
Blašsķša 818
Blašsķša 819
Blašsķša 819
Blašsķša 820
Blašsķša 820
Blašsķša 821
Blašsķša 821
Blašsķša 822
Blašsķša 822
Blašsķša 823
Blašsķša 823
Blašsķša 824
Blašsķša 824
Blašsķša 825
Blašsķša 825
Blašsķša 826
Blašsķša 826
Blašsķša 827
Blašsķša 827
Blašsķša 828
Blašsķša 828
Blašsķša 829
Blašsķša 829
Blašsķša 830
Blašsķša 830
Blašsķša 831
Blašsķša 831
Blašsķša 832
Blašsķša 832
Blašsķša 833
Blašsķša 833
Blašsķša 834
Blašsķša 834
Blašsķša 835
Blašsķša 835
Blašsķša 836
Blašsķša 836
Blašsķša 837
Blašsķša 837
Blašsķša 838
Blašsķša 838
Blašsķša 839
Blašsķša 839
Blašsķša 840
Blašsķša 840