Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Tķminn


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn Sunnudagsblaš

						þriðji í búningi hershöfðingja á öndverðum sjöunda tug

afdarinnar.

BLIKUR ALOFTI

IX.

ítalíuherferðin reyndist Frökkum

kostnaðarsöm, og afleiðingar hennar

Urðu Napóleoni álitshnekkir á al-

þjóðavettvangi. Hann rauf ákvæði

ZurichfriSarins og lét afskiptalaust,

að Sardínubúar ykju lönd sín í MiS-

ítalíu. í staðinn fengu Frakkar hér-

uðin Nizza og Savoyol, svo sem af-

ráðið hafði verið í Plombieres. Ýms-

um þótti þessi landauki Frakka koma

illa heim við þær hugsjónir, er Napó-

leon þriðji hélt á loft. Englendingum

tók nú að standa stuggur af Frökk-

um, og mátti heita lokið vináttu á

-milli stjórnenda þessara landa.

Napóleon þriðji missti öll tök á

þróun mála í ítalíu, og varð endir-

inn sá, að konungsríkið ftalía var

sett á stofn árið 1861, og spannaði

það ítalíu alla að undanskildu Kirkju-

ríkinu og Feneyjum. En ástæðulaust

er að vanmeta það lóð, sem keisar-

inn hafði^ lagt á vogarskál til sam-

einingar ítalíu, þótt hann hafi sjálf-

sagt ætlað Frökkum mestan hlut þar

í landi.

Hvað er þá að segja af innanríkis-

málum í Frakklandi um þessar mund

ir? Kreppan var gengin hjá, en

óánægjuraddir höfðu ekki þagnað,

Árið 1860 gaf keisarinn út tilskipun

— reyndar að frumkvæði Mornys —

sem veitti löggjafarþinginu aukinn

rétt, nú mátti ræða stjórnastefnuna

opinskátt og beint fyrirspurnum

til ráðherranna. Þetta var spor í átt-

ina til hins svonefnda frjálslynda

keisaradæmis og hefur átt að vera

í samræmi við hinar napóleönsku hug

myndir. En nú'kom í Ijós, að flestir

aðilar höfðu eitthvað við stefnu Napó

leons að athuga. Kirkjunnar menn

álösuðu   honum  fyrir   stuðning   við

frelsishreyfinguna ítölsku, en vinstri-

sinnar lágu honum á hálsi fyrir það

að hafa brugðizt henni. Ekki bætti

það úr skák, að keisarinn var fylgj-

andi frjálsri verzlun og hafði gert

samning í þeim dúr við Englendinga.

Franskir iðjuhöldar risu öndveroir.

Napóleoni tókst ekki að bæta tafl-

stöðu sína til stórra muna, þótt hann

leyfði löggjafarþinginu að fjalla um

f járhagsáætlun ríkisins, kæmi á funda

frelsi og drægi úr eftirlitinu með

blöðunum. í þingkosningum árið 1863

kom í Ijós, að stjórnarandstöðunni

hafði vaxið fiskur um hrygg, fékk

nú þrjátíu og fimm þingsæti. Sagn-

fræðingurinn Adolphe Thiers, sá,

sem á hinar kostulegu samræður við

Napóleon þriðja í Heljarslóðarorrustu

kom nú aftur fram á svið stjórn-

málanna. Heilsu keisarans fór hnign-

andi, hann fékk þráfaldlega áköf

kvalaköst, og átti æ erfiðara með

það að einbeita sér að þeim verk-

efnum, sem fyrir lágu. Allmargir

virtust vera brðnir á sama máli og

Victor Hugo, rithöfundurinn frægi,

sem kallaði keisarann Napóleon Iitla.

Og Frökkum varð tamt að raula lítið

stef úr sdngleiknum Helenu fögru

eftir Jacques Offenbach:

Tu comprends,

Qu'cah'peut  pas  durer  plus  long-

temps —

"þú skilur, að þetta ástand   getur

ekki haldizt "til langframa."

Einnig höfðu skapazt ný viðh.orf

í utanríkismálum. Á vissan hátt mark-

ar það tímamót, að árið 1862 settist

aðalsmaður að nafni Otto von Bis-

marck á forsætisráðherrastól í Prúss-

landi. Skömmu síðar hélt hann fræga

ræðu í fulltrúadield prússneska þings-

ins og sagði þá meðal annars: „Þýzka-

land gefur ekki gaum að frjálslyndis-

stefnu Prússlands, heldur mætti þess.

Ekki verður ráðið fram úr hinum

miklu vandamálum vorra tíma með

ræðum og meirihlutasamþykktum —

í því lágu mistök vor árin 1848 og

1849 — vér útkljáum vandamálin

með blóði og járni."

Bismarck hafði víðtæka þekkingu

á alþjóðamálum, og brátt kom í Ijós,

að hann myndi ekki reynast neinn

aukvisi í hinu nýja starfi sínu. Árið

1863 kom til uppreisnar Pólverja

gegn Rússum, og nutu Pólverjar

mikillar samúðar í Vestur-Evrópu,

meðal annars hugleiddi Napóleon.

þriðji að koma þeim til hjálpar. En

Bismarck hafði litla samúð með þess-

um nágrönnum sínum og lét sér vel

líka, að Rússar bældu uppreisnina

niður með harðri hendi. Með þessU

ÞÆTTIR AF  NAPÓLEONI  III.  KEISARA —  III

854

y

T f M I N N — SUNNUDAGSBLA0

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 841
Blašsķša 841
Blašsķša 842
Blašsķša 842
Blašsķša 843
Blašsķša 843
Blašsķša 844
Blašsķša 844
Blašsķša 845
Blašsķša 845
Blašsķša 846
Blašsķša 846
Blašsķša 847
Blašsķša 847
Blašsķša 848
Blašsķša 848
Blašsķša 849
Blašsķša 849
Blašsķša 850
Blašsķša 850
Blašsķša 851
Blašsķša 851
Blašsķša 852
Blašsķša 852
Blašsķša 853
Blašsķša 853
Blašsķša 854
Blašsķša 854
Blašsķša 855
Blašsķša 855
Blašsķša 856
Blašsķša 856
Blašsķša 857
Blašsķša 857
Blašsķša 858
Blašsķša 858
Blašsķša 859
Blašsķša 859
Blašsķša 860
Blašsķša 860
Blašsķša 861
Blašsķša 861
Blašsķša 862
Blašsķša 862
Blašsķša 863
Blašsķša 863
Blašsķša 864
Blašsķša 864