Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Tķminn


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn Sunnudagsblaš

						fsabella önnur, drottning Spánar á ár-

unum 1833 til 1868. Líferni hennar þótti

hneykslanlegt, og var henni þröngvað

til þess að segja af sér. Miklar deilur

urðu um ríkiserfðii-nar, og vegna þeirra

kom til friðslita með Frökkum og Þjóö-

verjum árið 1870.

~K

XII.

Um þessar mundir hélt Thíers ræðu

1 löggjafarþinginu franska, þar sem

hann réðst harkalega á Napóleon

þriðja. Hann gat þess, að mikill stjórn

málamaður væri kominn fram á

sjónarsviðið, þar sem Bismarck var.

„Hann vissi, að Austurríki, sem hann

ásakaði um vígbúnað, var ekki reiðu-

búið til styrjaldar. Víð hefðum hæg-

lega getað komið í veg fyrir þetta

stríð. En við gátum ekki tekið ákvörð

un. Við vonuðum, að eitthvað nýtt

myndi koma fram á sjónarsviðið. Sú

varð einnig raunin á — en nýmælið

er veldi Prússa. Nú megum við ekki

gera eina einustu skyssu til viðbót-

ar."

Napóleon hefur ugglaust vitað

þetta jafnvel og sagnfræðingurinn

gamli, en samt mistókst honum að

spyrna við fótum. Keisarinn ásæld-

Ist enn lönd í austurátt, en landa-

kröfur hans urðu honum eingöngu

til skaða, leiddu til þess, að þýzku

ríkin  fylktu   sér  um  Prússland    og

urðu til þess, að ýmsir erlendir stjórn

endur fengu ímugust á Frökkum. Til-

raunir Naþóleons til þess að koma

á fót þríveldisbandalagi Frakka, ít-

ala og Austurríkismanna runnu út í

sandinn; meðal annars vegna þess

að enn héldu Frakkar verndarhendi

yfir veraldlegu ríki páfastóls. Napó-

leon lagði sig allan fram um það

að koma hermálum ríkisins í isæmi-

legt horf. En löggjafarþingið var

naumt á fjárveitingar til þessa mál-

efnis, og íhaldssamir hershöfðingjar

börðust með oddi og egg gegn öll-

um breytingum. Glæst fortíð Frakka

á hernaðarsviðinu hafði villt þeim

sýn, og þelr létu sér ekki til hugar

koma, að prússneski herinn stæðist

þeim franska snúning. Napóleoni mis

tókst því einnig að koma þessari ætl-

un sinni fram.

Ólgan innanlands óx stöðugt. Keis-

arinn fékk ekki styrkt sig í sessi

með því að gera ráðherra sína ábyrga

gagnvart löggjafarþinginu og losa um

höft á prentfrelsi og fundarfrelsi. Lýð

veldissinnum óx fiskur um hrygg, og

þeir fengu aðsópsmikinn foringja,

þar sem var r lögfræðingurinn Léon

Cambetta. Ýmsum jafnaðarmanna

foringjum var leyft að hverfa heim

úr útlegðinni, og þeir þögðu ekki

um baráttumál sín, er þeir voru

komnir heim til föðurlandsins. Þing-

kosningar i maí árið 1869 urðu mik-

111 sigur fyrir stjórnarandstöðuna,

sem hlaut þrjár og hálfa milljón at-

kvæða, aðeins einni milljón færra en

þeir, sem fylgdu stjórninni að málum.

Napóleon þriðji kaus nú að sigla

milli skers og báru og skipaði hinn

frjálslynda Émile Ollivier forsætisráð-

herra vonaðist til þess að geta haldið

byltingaröflunum niðri með því móti.

Ollivier tók við af Rouher íhaldssöm

um manni, sem hafði mjdg mótað

stefnu Napóleons og var stundum kall

aður varakeisarinn. Jafnframt var

sett ný stjórnarskrá, sýnu frjálslynd-

ari en sú, sem gilt hafði, og stjórnar-

farsbreytingar keisarans voru bornar

undir þjóðaratkvæði í apríl. Úrslitin

urðu mikill sigur fyrir Napóleon ,rösk

lega sjö milljónir kjósenda veittu

honum fylgi, en einungis ein og

hálf milljón reyndist mótsnúin hinu

nýja stjórnarfari. Framtíðarhorf-

ur franska keisaradæmisins virtust

bjartari en verið hafði > um langt

skeið. Forsætisráðherrann nýi lýsti

þvi yfir, að Frakkar ættu ekki við

neina meiri háttar erfiðleika að etja,

aldrei hefði friður verið tryggari í

Evrópu.

Ef til vill leit svo út á yfirborðinu,

en/ Ollivier mátti minnast þess, að

austur   í  Berlín   sat  von  Bismarck,

sem dreymdi um sameiningu Þýzka-

lands, undir prússneskri forystu. Því

marki taldi hann, að helzt yrði náð

með styrjöld milli Þýzkalands og

Frakklands, og Prússar höfðu misser-

um saman búið sig undir hugsanleg

friðslit. Eitthvert tilefni verður jafn-

an að hafa að yfirvarpi fyrir stór-

styrjöld, og svo vildi til um þessar

mundir, að hásæti Spánarkonungs

stóð autt. Deila um ríkiserfðir á

Spáni varð til þess að kveikja ófriðar-

bál.

Málum var þannig háttað, að fsa-

bellu annarri Spánardrottningu hafði

verið steypt af stóli árið 1868, og

litaðist nú bráðabirgðastjórn lands-

ins um eftir einhverjum, er tekið

gæti verið völdum. í því sambandi

datt mönnum í hug Leopold nokkur,

þýzkur prins af Hohenzollerætt, en

af henni var Vilhjálmur fyrsti Prússa-

konungur einnig kominn. Það er hald

manna, að hvorki Vilhjálmur, Leopold

sjálfur né Karl Anton fursti, faðir

Leopolds, hafi viljað, að af þessu yrði.

En Bismarck þóttist nú eiga góðan

leik í refskák stjórnmálanna. Honum

tókst lengi vel að halda samningum

um þessi mál leyndum fyrir Frökkum

sem litu þann möguleika óhýru auga,

að frændi Prússakönupgs hæfist til

valda á Spáni, minnugir hins mikla

veldis Karls fimmta á sextándu öld,

en hann réð ríkjum bæði í Þýzka-

landi og á Spáni.

Svo fór, að Spánverjar buðu Leo-

pold konungdóm og þremenningarn-

ir, sem fyrr er getið, gáfu samþykki

sitt. Nú mun Bismarck hafa viíjað,

að Leopold yrði formlega kjörinn

til konungs, áður en Frakkar fengju

nokkurn pata af því, sem um var

að vera. En sú varð ekki raunin á.

Þessum málum varð ekki hald-

ið leyndum, og hinn 6. júlí hélt út-

anríkisráðherra Frakka, Gramont her-

togi, þrumandi ræðu , iöggjafarþing-

inu, þar sem hann mótmælti þvf harð

lega, að maður af Hohenzollerætt

settist í konungsstól á Spáni. Afleið-

in.g þessarar ræðu varð sú, að fimm

dögum síðar tilkynnti Karl Anton,

að syni sínum hefði snúizt hugur og

hann drægi sig í hlá.

Málið virtist þannig vera leyst.

Frakkar töldu sig hafa sæmd af, og

Vilhjálmi Prússakonungi létti, en

hann hafði hikandi fallizt á téða

ráðagerð. Bismarck einn var hinn

óánægðasti, en þó ekki til larigframa,

þvi að nú urðu Frökkum á afdrifarík

mistök. Gramont þótti ekki nóg að

gert. Hann vildi ná sér rækilega

niðri á Prussum og krafðist þess, að

Vilhjálmur fyrsti lýsti yfir samþykkl

ÞÆTTIR AF  NAPÓLEONI  III.  KEISARA

IV

668

T í M I N N  — SUNNUDAGSBLAÐ

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 865
Blašsķša 865
Blašsķša 866
Blašsķša 866
Blašsķša 867
Blašsķša 867
Blašsķša 868
Blašsķša 868
Blašsķša 869
Blašsķša 869
Blašsķša 870
Blašsķša 870
Blašsķša 871
Blašsķša 871
Blašsķša 872
Blašsķša 872
Blašsķša 873
Blašsķša 873
Blašsķša 874
Blašsķša 874
Blašsķša 875
Blašsķša 875
Blašsķša 876
Blašsķša 876
Blašsķša 877
Blašsķša 877
Blašsķša 878
Blašsķša 878
Blašsķša 879
Blašsķša 879
Blašsķša 880
Blašsķša 880
Blašsķša 881
Blašsķša 881
Blašsķša 882
Blašsķša 882
Blašsķša 883
Blašsķša 883
Blašsķša 884
Blašsķša 884
Blašsķša 885
Blašsķša 885
Blašsķša 886
Blašsķša 886
Blašsķša 887
Blašsķša 887
Blašsķša 888
Blašsķša 888