ástæðu til, þegar ég komst að því, atS Kobbi haíði slegizt í forina o'g tfiélagsskapinn, fyrir fullt og allt. Þ6 ég mætti ekki um frjálst höf- uð strjúka um þessar mundir fyr- ir annríki, stalst ég inn í kontór- kýtruna tíl Jósúa til að kynnast öllum máJavöxtum. Jú, þar var rétt með farið: Kobbi var alfarinn. Haíði orðið bálskotinn í ungrj Hútterítu. Marta Mentz hét hún — mesta myndar- persóna, sagði Jósúa. Þú mættir henni hérna við dyrnar, síðast er við töluðumst við. Hefur kannsfci ekki tekið eftir henni. Jósúa hafði sagt mér ýmislegt um lifnaðarhætti Hútteríta. Eitt með~ öðxu það, að foreldrar og öklungaráð réðu meir um gifting- ar ungmennanna en ástir þeirrd. Oftast er það, segir Jósúa. En fyrir kemur, að ástir milli pilts og stúlku og vilji hinna eldri falla í Irj'úfa löð. Gg' svo reyndist þeim Kobba og Mörtu. Haíði Jósúa þá ekkert að segja um ráðahag sonar bans? Var hann því ekki mótfall- jnn, að Kobbi flytti úr mannheim- um, að kalla mátti, til að eyða æv- jnni á annarri eins eyðimörk og KanaansJand var? Og hvernig var iþví varið, að kreddubundið samlag þessara miðaldamanna tók inn í flokk sinn ungan og óþekktan .mann, sem alinn var upp og unn- ið bafði öll sín störf úti í hinum syndum spillta heimi, og leyfði honum að velja sér álitlegustu _ jhejmasætuna fyrir konu? Það kvað Jósúa einfalt mál. Haíði setið fund með öldungunum. rætt um ráðahag Kobba og Mörtu. Fyrst og fremst hafði maskínu- meaistari bræðrabandsins gerzt lið- Maupi ag þurfti flokkurinn nú einskis fremur með en æfðs véla rnanns. í öðru lagi var Kobbi að ætt og uppruria hreinræktaður Húttcdti, sem vildi hverfa heim og taka upp á ný hinn eina sanna sið og trú.'Og í þriðja lagj sýndi hann Óbeit á vopnaburði og mann- drápum meS þvi að hafa enn ekki gerzt sjáiifboði í hernum. H-vað Jósúa sjáMan áhrærði, þá kvaðst hann vera ráðahagnum 5i.jartanlega samþykkur. Her- skylda var á döfinni. Hútterítar voru benni undaniþegnix og því ekki mét von, að Kobbi siyppi und an hervalidinu, væri hann harð- giiftur inn j samlagið. Og það brá fyrir undurfurðusvip á Jósúa. En s>vo rétti bann úr sér og kvaðst TÍMIO- SDNNUÐACSBLAB geta unnt bæjárstjóranum ^þess fuHkomnasta b.ersýningar>grips, eem hu,gsazt gœti,' ^n Kobbi var tekinn i herinn. II. Hús þeixra Kobba og Mörtu var eitt sér við hjólaslóðann, fráskiliS þorpainu. Var byggt í sama stil og fyrstu bdbýli Gallainnflytjenda: Hvitkalkað kassabákn með há- reistu, gafialausu sperruþaki, og var opið loftið oft notað til geymslu. Nú var þessi gapandi þríhyrna full af reyktum sökker j spyrðuiböndum á þéttskipuðum rám, eins og í fiskhjalli til forna. En sök'ker er fdskur, sem veður i torfum um kíla og keldur "slétt- unnar á vissum tíma árs. Hann er tanniaus, latur og værukær og tek- ur ekki öngul og því fyrirlitinn af spoTtfiskmönnum. Svo beinóttur er hann og bra.gðlítill, að fáir leggja sér hann til munns nema marg- sigldir gúrmetar í finustu hótel um, þar sem veitt eru styrjuhrogn. sniglar og froskalæri. Þar er sökk- er til'reiddur af svissneskum kokk- um og kryddaður, borinn fram í silfu.rkeri í dýrri sósu, hverrar resept er ættgeng formúla. Þetta vita ekki algengir sléttubúar, og í fáíræði sinni fussa því við hinu ágætasta efni í herramannsrétt. En Hútterítar eru smekklausir menn og ósiðaðir: Drepa hvorki fisk né aðrar skepnur sér til gam- ans, og stendur á sama, hvort þeir dorga fyrir silung eða vaða með sökkertorfunum og moka veiðinni upp með heyfork. Og er það fljót- legur og vandalaus veiðiskapur. Sagt er aö stöku maður siðaður kaupi hangifiskinn af Hútterítum, ög þykist þó hin- mesta minnkun — á við hrossakjötsát í dentíð. Á hvorri hlið hússins eru tveir litlir gluggar. Sá fímmti, lítið eitt síærri, á öðrum stafni. Við hinn skúr með sjantaþaki. Þar hékk fatnaður. Ýmisiegt annað v'ar þar, ásamt Italli eldastó, því hér var matreitt í viðlögum, þó oftast væri matazt í bræðralagsstofunni. Kata mætti mér í dyrunum. Ég var orðinn henni vel kunnugur og tók ekkert mark á þessu tvíbreiða brosi hennar. Hafði aldrei séð and- lit hennar laust við það. Raunar var þetta ekki bros, heldur mjiik og beáibrigð áiferð á slétiv og vel nærðu hörundinu, sem iýsti al geröri sátt við Mfio, þó hún hefð: fyrir löngu misst manninn og börn in sín þrju. Kata þekkti á mig og hafði full- an pott af sjóoandi vatni á stónni. A)lt í lagi: Marta lá afklædd í svo hreinu rúmi, að af þvi ang- aði þvottþefurinn. Ég heilsaði henni og tók um leið um úlnlið hennar til að finna æðarslagið. Þetta var i fyrsta sinn, að ég sá hana brosa, og var hún fegurri nú en nokkru sinni áður. Kata vissi, hvað lækni ktym undir kringumstæðunum. í þetta skipti virtist náttúran i hafa olm- að viðburðinn eins og lærðasti visindamaður, og það, sem s.iald- gæfara er, — hún frámfyl^di pian- inu eins og sérfróð væri Og er slíkt atferli hennar ótíðara en hiín brjóti að meira eða minna leyti bókstaf 'æknisfræðinnar með 6- væntum tiktúrum sínum og útúr- dúrum. Stundum líkjast þessir dé- skotans dyntir hennar meira hrekkjum en nokkru öðru. Og er það grátt gaman, þar sem eitt eða fleiri mannslíf eru í hættu, sé eng- inn sérhæfur við til að taka fram fyrir hendurnar á henni. Annað tveggja var Kötu með- íædd sú hreinlætisástríða, sem sumum konum er í bló'ð borin, eða hún hafði orðið snortin af menningarsið þeirra, sem umgang- ast sjúklinga. Hún var klædd hvítu. Linklædd frá hvirfli til ilja 'eið hún fram og aftur, til og frá um sviðið, eins og stóreflis sjálfhreyið- ur sykurtoppur. Og hvar sem hún fór, varð allt hreint hvitara eftir en áður. Var þó ekki á bætandi, — allt var hvítt: Veggir, loft og rúm- ið, fremst í öðru horninu Hinum megin borðið með drifhvítum iúk. Á því stóð gaslampi og brann á honum hvitt ljós. Jafnvel stólarnir voru hvítmólaðir, utan sá, sem ég sat í, og var gerður aðallega tii þæginda fremur en þarfa. Og allt var þetta bandaverk Kobba. Inni var hvítur friður, hvít þögn nema þegar Jágar nautnkenndar stunur bárust frá rúminu. Af þreytu og missvefni var augum mínum birt- an um megn. Ég varð að hafa þau lokuð mest af tímanum til að verjast ofbirtu. 0.g átti bágt með að halda mér uppi og sofna ekki. Heíði það sjálfsagt hent mig, éf sú grunvissa hafði ekki legið í mér, að hér voru tvær sálir á fe'rð inn í syndina og þá tvöfall tæki- færi fyrir náttúruma að leika á líf og lækni. En hún for að rétt eins 42^
Beinir tenglar