Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Tķminn


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn Sunnudagsblaš

						rdða á glóandi járn. Dag nokk-
urn voríð 1882 var hann þar að
Élá hákarlaskálm, en slík vopn
fourftu þeir þá einna helzt, er
Við Eyjafjörð bjuggu, því að þá
voru hákarlaveiðar stundaðar
af miklu kappi. Þetta vor voru
harðindí mikiT eins og þau miss-
eri og ís við land. Svo var hátt-
að smiðju Jóhanns, að hurðin
var í tvennu lagi, efri helming-
Ur og neðri helmingur, svo að
loka mátti dyrunum að hálfu,
en láta þær standa opnar að
hálfu. Að þessu sinni var þeim
lokað að neðan, en að ofarn stóðu
þær opnar, svo að reyk svifaði
betur út og næga birtu legði
inn.
JÓhann sótti smíðar sínar af
kappi, því að hann var verk-
maður mikill. Allt í einu
varð hann þess áskynja, að
dimmdi í smiðjunni, lí-kt og þeg-
ar gHuggi er byrgður eða snögg-
lega gengur að með él. Vafð
honum þá litið upp. Fl'estum
hefði brugðið í brún, er þeir
sáu, hvað olli birtubrigðunuim:
f gáttinni stóð hvítabjörn, eir
lagt hafði hrammana upp á
neðri hurðina og teygði gulhvít-
an hausinn inn í smiðjuna.
Jóhann varð þó ekki upp-
næmur frekar en Egill Skalla-
grímsson, er hann braut skip
sitt í Humrumynni, kominn nær
í greipar Eiríki blóðöx og Gunn-
hildi komungamóður. Hann
mundaði hákarlaskálmina og
gekk á móti hinum óboðna
gesti. Hefur þá átt dável við
lýsingin á Þór í Þrymskviðu:
„Skegg nam hrista, skör nam
dýja, réð Jarðar bur um að
þreifast."
Hvítabirninum sýndist skálm-
arberinn nokkuð gustmikill og
hörfaði úr gáttinni. En Jóhann
snaraði sér á eftir honum og
hrakti hann undan sér eftir
hlaðinu gg síðan niður túnið og
ofan fyrir brekkurnair að
Fnjósfeá, er rann milli skara.
Þar hafði björninm svipaðan
hátt á og Víga-Glúmur, er hann
steypti sér ofan fyrir gilbrún-
ina í Mjaðmárdal: Hann hlamm-
aði sér í vökina, og skildi þar
með þeim Jóhanni.
TÍIINN- SUNNUDAGSBLAÐ

"  -    iiíl''
.... .-;     ¦>"                *                        \
Húsfreyja komin heim með aðdráttinn.
Vizkufugl er sér vel
og heyrir enn betur
Uglan er á ferli, þegar skuggsýnt
er orðið. Menn halda, að það sé af
þVí, að þá sjái hún betur. Keyndiai
sér hún eimmig við dagsbirtu. En
imýs og þess konar kvikindi, sem
eru bráð hennar, eru mest á flakki
í myrkri, og það eru hyggindi, sem
í hag fcoma, að uglan er þá á ferli.
Á nethimnu mamnsaugans eru af-
armargir litmæmir hmúðar. Á
neííhiminu   ugluausans   eru aftur
á móti ákaflega ljósmæmir_stafd)r,
og það geriæ allan muninn7.>ess
vegna sér uglan miklu "b||ur í
myrkri en maður, en htitfgreinir
hún ver .En hvað sakar ;þ'að: í
myrkirinu eru alíir kettir eins.
Erfitt er að svara, hversu ljós-
næmt auga uglumnar er. En til«
raumir, sem gerðar hafa verið i
herbergi, þar sem Ijós vatr byrg^
úti, benda til þess, að tígla geti
249
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 241
Blašsķša 241
Blašsķša 242
Blašsķša 242
Blašsķša 243
Blašsķša 243
Blašsķša 244
Blašsķša 244
Blašsķša 245
Blašsķša 245
Blašsķša 246
Blašsķša 246
Blašsķša 247
Blašsķša 247
Blašsķša 248
Blašsķša 248
Blašsķša 249
Blašsķša 249
Blašsķša 250
Blašsķša 250
Blašsķša 251
Blašsķša 251
Blašsķša 252
Blašsķša 252
Blašsķša 253
Blašsķša 253
Blašsķša 254
Blašsķša 254
Blašsķša 255
Blašsķša 255
Blašsķša 256
Blašsķša 256
Blašsķša 257
Blašsķša 257
Blašsķša 258
Blašsķša 258
Blašsķša 259
Blašsķša 259
Blašsķša 260
Blašsķša 260
Blašsķša 261
Blašsķša 261
Blašsķša 262
Blašsķša 262
Blašsķša 263
Blašsķša 263
Blašsķša 264
Blašsķša 264