Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Tķminn


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn Sunnudagsblaš

						
. .3 Hst*

Þjóðhildarklrkja í BrattahlíS eins og menn hugsa sé r hana eftii  uppgröft þann, sem þar vsr gerður fyrir
nokkrum árum. Þar kom allt merkilega vel heim við  fornsögurnar  islenzku.
eitt að þvi síðar. En frá Diskóeyju
er skammt til stranda Baf f inslands.
Líklegt er, að landnemarnir hafi
þá þegar þekkt eyju þessa, og þar
sem norðanvindar eru þar tíðir,
hafi Þorfinnur karlsefni einmitt
valið þessa leið til Vínlands.
Hafið við austurströnd Baffins-
lands er nú ætíð fullt af hafís, svo
að siglingar eru þar mjög hættu;
legar eða ómögulegar með öllu. í
frásögninni um ferð Þorfinns er
hins vegar alls ekki getið um haf-
ís. Af því virðist mega draga þá
ályfctun, að þá hafi enginn hafís
verið við sunnanvert Baffinsland
og við strönd Labradorskaga. Þótt
landnámsferðir íslendinga á Græn
landi til Vínlands tækjust miður
vel, hafa þó ferðir þangað ekki
lagzt niður. Svo segir frá í Skál-
holtsannál, að árið 1347 kom skip
eitt lítið, grænlenzkt, til Snæfeils-
ness. Það hafði veritS á Marklandi
(senhilega Labrador), en á heim-
leiðinni rak það af leið og kom
til íslands í staðinn fyrir til Græn-
lands. Er ósennilegt, að skip þetta
skyldi villast til íslands, ef það
hefur verið einstakt í sínni röð.
Líklegt má telja, að landnemarnir
hafi oft farið yfir Davíðssund til
Marklands til þess að afla sér húsa-
og skipaviðar, sem mikili skortur
hlýtur að hafa verið á eftir að
samgönigur við Noreg og ísland
urðu fétíðari. En síkipaferðir þang-
að voru farnar að verða allstrjái-
ar fyrir miðja 14. öld.
íslenzku landnemarnir á Grren-
landi lifðu einkum á kvikfjárræ'.:t.
Má glöggt sjá á húsarústum. að
víða hafa verið stór kúabú. Má til
dæmis nefna, að stærra fjósið á
Görðum fbiskupssetrinu) hefur ver
ið 63y2 metri á lengd innan veggja.
Á meðalstórum bóndabæjum hafa
verið frá 10—20 nautgripir og á
stórbúu-m frá 30—40. Á biskups-
setrinu hafa verið básar handa
100 nautgripum. Um tölu sauðfjár
er miklu erfiðara að segja, þvi að
það hefur án efa gengið úti allt
árið. Þau fáu og smáu fjárhús,
sem fundizt hafa, hafa sennilega
verið geita eða lambakofar. Má þó
telja víst, að stórbúin hafi haft
nokkur hundruð sauðfjár. Hestar
hafa einnig verið margir, og svína-
bein ht'a fundizt í sorphaugum.
En lani' íemarnir íslenzku létu sér
hvergi i rerri nægja húsdýr. í Kon-
ungssk' ísjá er sagt frá því, „að
nokkrir hinna ríkustu og vitrustu
mannn :eyni að sá korni,"
en fc naa ritar sami höf-
undur. að flestir í því
Iandi v ti efcki, hvað brauð sé
og haíi iidrei séð brauð. Má af
þesF" naika, að kornræktin hef»r
sjal': n heppnazt. Dýraveiðar
ma:.s konar voru stundaðar af
mi'kl i kappi. Hreindýr hafa þá
sennlega verið mjög algeng, bæði
í Ey tri- og Vestribyggð. Það eru
aðeins 100 ár   síðan hreindýrum
var útrýmt í Júlíönuvonarhéraði,
og í Godthábhéraði er enn í dag
margt hreindýra.
Landnemarnir fóru i ver til
Norðurseturs, en svo hyggja menn,
að þeir hafi nefnt verstöðvar þær,
sem lágu á vesturströndinni norð-
an við 66. stig nbr. Merkust þeirra
'var Bjarnarey, en þangað er níu
daga róður frá nyrztu bæjum í
Vestribyggð. Umhverfis Biarnarey
er sagður vera tólf daga róður.
Eftir þessu að dæma, hlýtur Bjarn-
arey að vera Diskóey. Norðan við
Bjarnareyju lá Eysunes, og þriggja
daga róður sunnan við hana voru
Karlsbúðir. Við Diskóeyju og allt
suður að Holsteinsborg hefur til
skamms tíma verið margt rost-
unga og smáhvela. Þar ráku Hol-
lendingar og Englendingar miklar
hvalveiðar á 17., 18. og 19. öld.
Má telja víst, að íslenzku landnem-
arnir hafi veitt þarna bæði náhvali,
hvítabirni og þó einkum rostunga.
Af dýrum þessum fengust helztu
útflutningsvörur Grænlands. Tenn-
ur og hvítabjarnarfeldir voru mjög
eftirsóttar vörur í Evrópu á þeim
tímum, og vart hafa fundizt sterk-
ari ólarreipi til landfesta og reiða
en þau, sem gerð voru af rostunga-
húð. Fisk- og silungsveiði hefur o^
án efa verið stunduð heima í hér-
aði, og er efcki ólíklegt, að kúa-
fóðrið hafi verið drýgt með fiski
og þangi.
Af     frásögnunum um siglinKa
T t M I N N - SUNNUT>ARSBLA»
115
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 97
Blašsķša 97
Blašsķša 98
Blašsķša 98
Blašsķša 99
Blašsķša 99
Blašsķša 100
Blašsķša 100
Blašsķša 101
Blašsķša 101
Blašsķša 102
Blašsķša 102
Blašsķša 103
Blašsķša 103
Blašsķša 104
Blašsķša 104
Blašsķša 105
Blašsķša 105
Blašsķša 106
Blašsķša 106
Blašsķša 107
Blašsķša 107
Blašsķša 108
Blašsķša 108
Blašsķša 109
Blašsķša 109
Blašsķša 110
Blašsķša 110
Blašsķša 111
Blašsķša 111
Blašsķša 112
Blašsķša 112
Blašsķša 113
Blašsķša 113
Blašsķša 114
Blašsķša 114
Blašsķša 115
Blašsķša 115
Blašsķša 116
Blašsķša 116
Blašsķša 117
Blašsķša 117
Blašsķša 118
Blašsķša 118
Blašsķša 119
Blašsķša 119
Blašsķša 120
Blašsķša 120