Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Tķminn


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn Sunnudagsblaš

						svo fallegum og fínum, með gjaf-

ir í höndum, sem áttu að tákna

Tótu og Lilla. í bréfinu frá haust-

inu 1913, þar sem Maren lætur í

ljós lítt dulda eftirsjá sína yfir því

að hafa ekki fengið „litla geylið

með Önnu", víkur hún svofelldum

orðum að kortinu: „Vænt þyHrir

mér um körtið af krökkunum. Ég

geymi það í stofunni sem stáss,

þangað til ég fæ myndir af þeim

sjálfum".

Mamma uppfyllti þá óskir henn-

ar.

Eins og áður er að vikið urðu

þau Maren og Einar að nota lítil

híbýli sem verkstæði. Maren hafði

feeypt sér stóra og vandaða sauma-

vél, og var áður en hún giftist far-

in að stunda prjónaskap. Prjónavél-

in var á löngu borði og var val-

inn staður þar sem mestrar birtu

naut frá litlu stofugluggunum

tveimur, sem sneru mót vestri,

fram að hlaði. Sólar frá þremur

áttum gætti í þessum gluggum,

sem sulgu í sig geisla kvöldsólar-

innar og endurvörpuðu þeim aft-

ur frá sér, svo þeir voru sem

himnesk augu, stafandi gullnum

ljóma, er litið var heim að bæn-

um á aflíðandi sólskinsdegi.

Prjónavélin gegndi mjög þýð-

ingarmiklu hlutverki á heimilinu,

svo að varla er hægt að samlíkja

henni við það, sem almennt eru

kallaðir dauðir hlutir. Hún var um

árabil sterkur þáttur í lifi lítillar

fjölskyldu, sem samtvinnaðist í ást,

samstarfi, sorgum og sjúkdómum.

Mér finnst, að þessi mikilvæga vél

hafi heitið Viktoría eins og eftir-

lætissagan hans pabba. (Þarna

hrökk orðið pabbi úr pennanum,

og ég læt það standa).

Maren var að upplagi víkingur

til vinnu og sást ekki fyrir, sem

hlaut að leiða til ofmikils álags á

fínbyggða líkamsbyggingu hennar.

Einar sá fljótt, að hann þyrfti að

vera konu sinni hjálplegur, á

hvern þann hátt, sem honum yrði

þess auðið, og auk þess hreifst

hann með af fcappi hennar, mikil

vinnuafköst eru jafnan heillandi,

einkum ef að því er stefnt að eiga

frjálsari stundir milli skorpanna.

Einar var mjög lagtækur og

hafði ánægju af öllum nettari

vinnubrögðum, hann fór því fljótt

að hjálpa til við prjónaskapinn,

spóla band af hespuvindu eða

hnyklum, vinda afganga af vélar-

^^^^¦^^¦^¦^^¦wr^*^^-*'*^^^^^^*^*^^-^^

RICHARD BECK:

Haustljóð

Haustar óðum, hrynja tauf af trjám

himins undir skýjadökkum brám.

HafiS þungan stynur út viS strendur,

strjúka tanga brimsins kaldar hendur.

Stormi hrakin hniga föhiuS blóm,

hörSum lúta sínum skapadóm.

Söngvaþrestir leita f jarra landa

langa vegu, sumarhlýrra stranda.

Himinfleygir hverfa þeir viS ský,

huga mínum lyftir útþrá ný

hátt til flugs, meS hvítra vængja blaki;

heilla Sólarfjöll aS skýjabaki.


spólunum, og þar sem hann sá,

hvílíkt erfiði það var fyrir smá-

vaxna konu að prjóna-á stóra vél

með langri sveif, lærði hann smám

saman einfaldari prjónaskap og

prjónaði greitt, þegar hann var

með langa karlmannsnærboli í vél-

inni, en Maren var við hendina, ef

taka þurfti upp lykkju, fella nið-

ur fyrir hálsmáli, prjóna axlarhlíra

og fitja upp aftur, þegar hlýrarn-

ir voru orðnir nógu langir. En

þetta lærði Einar eftir því sem

hann æfðist í prjónaskapnum.

Barnanærbolir voru jafneinfaldir

og karlaskyrturnar, meiri vandi

var með skyrtur kvenna, þá var

prjónað mitti með tvíbrugðnu

prjóni og aukið út fyrir brjóstum.

Aðalflíkurnar, sem prjónaðar

voru á vélina, voru alls konar nær-

fatnaður, skyrtur, brækur, klukk-

ur, plögg og peysur. Langir trefl-

ar, sem á þessum slóðum voru

kallaðir net, voru jafnbreiðir og

því engar úrtökur né útaukningar,

þá gat Einar prjónað, eftir að hann

hafði lært gerð þeirra, algengast

var að þeir væru sléttprjónaðir, og

þá tvöfaldir, brugðnir, eða með

ensku prjóni. Oft voru hafðir bekk

ir í öðrum litum en aðallit, þá

skeytti Maren litina saman, því að

það var nákvæmnisverk. Útprjón

hlaut líka að koma í hlut hennar,

það útheimti svo mikinn setning

og hafa hugann fastan við verkið.

Einari þótti mest gaman að

bruna áfram og sjá fljótt stað

vex-ka sinna. Og gaman var að geta

rutt frá verkefnum, sem bárust

hvaðanæva að: austur yfir Jökuls-

árbrú, vestur yfir Öxarfjarðar-

heiði, utan úr Núpasveit. Auk þess

sem mikið var prjónað fyrir sveit-

ungana. Og þegar fram í sótti æ

meir sem grannagreiði, svo að

prjónaskapurinn varð heldur hæp-

in tekjulind á tíma, þegar verð-

lagning heimavinnu var hálfgert

viðkvæmnismál.

Þeir, sem band sendu til prjóna-

skapar, báðu oft um frágang einn-

ig, en sú vinaa kom öll á Marenu.

Sokkaplögg voru að sjálfsögðu

prjónuð í hring, en ganga þurfti

frá hælum og lykkja við brugðn-

inga að ofan. Langir handsaumar

voru á stórum nærfatnaði, klukk-

um og peysum. Lauf voru hekluð

í hálsmál á kvenfatnaði og klukk-

um, net kögruð og svo framvegis.

Þegar búið var að ljúka því, er

sent var úr hverjum einstökum

stað, voru teknar fram urmbúðirnar,

sem bandið hafði veriS sent í, það

T I M I N N   —   SUNNUDAGSBLAÐ

27

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32