Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Tķminn


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn Sunnudagsblaš

						svo fallegum og fínum, með gjaf-
ir í höndum, sem áttu að tákna
Tótu og Lilla. í bréfinu frá haust-
inu 1913, þar sem Maren lætur í
ljós lítt dulda eftirsjá sína yfir því
að hafa ekki fengið „litla geylið
með Önnu", víkur hún svofelldum
orðum að kortinu: „Vænt þyHrir
mér um körtið af krökkunum. Ég
geymi það í stofunni sem stáss,
þangað til ég fæ myndir af þeim
sjálfum".
Mamma uppfyllti þá óskir henn-
ar.
Eins og áður er að vikið urðu
þau Maren og Einar að nota lítil
híbýli sem verkstæði. Maren hafði
feeypt sér stóra og vandaða sauma-
vél, og var áður en hún giftist far-
in að stunda prjónaskap. Prjónavél-
in var á löngu borði og var val-
inn staður þar sem mestrar birtu
naut frá litlu stofugluggunum
tveimur, sem sneru mót vestri,
fram að hlaði. Sólar frá þremur
áttum gætti í þessum gluggum,
sem sulgu í sig geisla kvöldsólar-
innar og endurvörpuðu þeim aft-
ur frá sér, svo þeir voru sem
himnesk augu, stafandi gullnum
ljóma, er litið var heim að bæn-
um á aflíðandi sólskinsdegi.
Prjónavélin gegndi mjög þýð-
ingarmiklu hlutverki á heimilinu,
svo að varla er hægt að samlíkja
henni við það, sem almennt eru
kallaðir dauðir hlutir. Hún var um
árabil sterkur þáttur í lifi lítillar
fjölskyldu, sem samtvinnaðist í ást,
samstarfi, sorgum og sjúkdómum.
Mér finnst, að þessi mikilvæga vél
hafi heitið Viktoría eins og eftir-
lætissagan hans pabba. (Þarna
hrökk orðið pabbi úr pennanum,
og ég læt það standa).
Maren var að upplagi víkingur
til vinnu og sást ekki fyrir, sem
hlaut að leiða til ofmikils álags á
fínbyggða líkamsbyggingu hennar.
Einar sá fljótt, að hann þyrfti að
vera konu sinni hjálplegur, á
hvern þann hátt, sem honum yrði
þess auðið, og auk þess hreifst
hann með af fcappi hennar, mikil
vinnuafköst eru jafnan heillandi,
einkum ef að því er stefnt að eiga
frjálsari stundir milli skorpanna.
Einar var mjög lagtækur og
hafði ánægju af öllum nettari
vinnubrögðum, hann fór því fljótt
að hjálpa til við prjónaskapinn,
spóla band af hespuvindu eða
hnyklum, vinda afganga af vélar-
^^^^¦^^¦^¦^^¦wr^*^^-*'*^^^^^^*^*^^-^^
RICHARD BECK:
Haustljóð
Haustar óðum, hrynja tauf af trjám
himins undir skýjadökkum brám.
HafiS þungan stynur út viS strendur,
strjúka tanga brimsins kaldar hendur.
Stormi hrakin hniga föhiuS blóm,
hörSum lúta sínum skapadóm.
Söngvaþrestir leita f jarra landa
langa vegu, sumarhlýrra stranda.
Himinfleygir hverfa þeir viS ský,
huga mínum lyftir útþrá ný
hátt til flugs, meS hvítra vængja blaki;
heilla Sólarfjöll aS skýjabaki.

spólunum, og þar sem hann sá,
hvílíkt erfiði það var fyrir smá-
vaxna konu að prjóna-á stóra vél
með langri sveif, lærði hann smám
saman einfaldari prjónaskap og
prjónaði greitt, þegar hann var
með langa karlmannsnærboli í vél-
inni, en Maren var við hendina, ef
taka þurfti upp lykkju, fella nið-
ur fyrir hálsmáli, prjóna axlarhlíra
og fitja upp aftur, þegar hlýrarn-
ir voru orðnir nógu langir. En
þetta lærði Einar eftir því sem
hann æfðist í prjónaskapnum.
Barnanærbolir voru jafneinfaldir
og karlaskyrturnar, meiri vandi
var með skyrtur kvenna, þá var
prjónað mitti með tvíbrugðnu
prjóni og aukið út fyrir brjóstum.
Aðalflíkurnar, sem prjónaðar
voru á vélina, voru alls konar nær-
fatnaður, skyrtur, brækur, klukk-
ur, plögg og peysur. Langir trefl-
ar, sem á þessum slóðum voru
kallaðir net, voru jafnbreiðir og
því engar úrtökur né útaukningar,
þá gat Einar prjónað, eftir að hann
hafði lært gerð þeirra, algengast
var að þeir væru sléttprjónaðir, og
þá tvöfaldir, brugðnir, eða með
ensku prjóni. Oft voru hafðir bekk
ir í öðrum litum en aðallit, þá
skeytti Maren litina saman, því að
það var nákvæmnisverk. Útprjón
hlaut líka að koma í hlut hennar,
það útheimti svo mikinn setning
og hafa hugann fastan við verkið.
Einari þótti mest gaman að
bruna áfram og sjá fljótt stað
vex-ka sinna. Og gaman var að geta
rutt frá verkefnum, sem bárust
hvaðanæva að: austur yfir Jökuls-
árbrú, vestur yfir Öxarfjarðar-
heiði, utan úr Núpasveit. Auk þess
sem mikið var prjónað fyrir sveit-
ungana. Og þegar fram í sótti æ
meir sem grannagreiði, svo að
prjónaskapurinn varð heldur hæp-
in tekjulind á tíma, þegar verð-
lagning heimavinnu var hálfgert
viðkvæmnismál.
Þeir, sem band sendu til prjóna-
skapar, báðu oft um frágang einn-
ig, en sú vinaa kom öll á Marenu.
Sokkaplögg voru að sjálfsögðu
prjónuð í hring, en ganga þurfti
frá hælum og lykkja við brugðn-
inga að ofan. Langir handsaumar
voru á stórum nærfatnaði, klukk-
um og peysum. Lauf voru hekluð
í hálsmál á kvenfatnaði og klukk-
um, net kögruð og svo framvegis.
Þegar búið var að ljúka því, er
sent var úr hverjum einstökum
stað, voru teknar fram urmbúðirnar,
sem bandið hafði veriS sent í, það
T I M I N N   —   SUNNUDAGSBLAÐ
27
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32