frá þeinri „dýrategund", um leið og hann renndi augum t/il hesta sinna. Hænsnin voru auðvitað ekki umtalsverð samanborið við þá í hans augum. Ég heyrði á mönnum á Þórs- höfn, að Jónas naut þar vinsemd- ar og skilnings. Stundum hafði Jónas samt orð á þvi að hann hefði hug á að flytj- ast aftur til Húsavíkur, af því að börn hans buðu honum til sín til vistar, og honum voru þau kær. En af búferlaflutningi varð þ$ efeki. Jónas hafði fest rætur á Þórs höfn, átti þar fasteignir, sem voru honum þægilegar, aðstöðu fyrir hesta sína, hús handa þeim, tún til fóðuröflunar, haga, girðingar-— og svo skeiðfleti og tamningagöt- ur. Þegar Jónas varð áttræður, kom hann hingað til Húsavíkur, til þess að gleðjast með vandamönnum sín um og gömlum vinum hér. Hann leigði sér veitingahúsið Hlöðufeli og gerði þar veízlu mikla og góða. — Hafði með sér að austan vin sinn, Jósef Vigfússon frá Kúðá, fyrir veizlustjóra og til þess að kynna okkur „Suður-Þingeyingum og Húsvíkingum Norður-Þingey- inginn Jónas Bjarnason" — eins og hann orðaði það. Aifmælisihóf þetta fór vel fram og var ánægjulegt. Man ég,' hve mér þótti skemmti- legt að heyra þá vinina, Jónas og Jósef, kveða saman í veizlunni ferðavísu, sem Jósef hafði ort á siamferð þeinra eitt sinn, um reið- hross, er Jónas hafði þá átt og setið á: Grána skeiðar grýttan völl, gripin reiðarsnilli. Nú er leiðin okkur öll opin heiða milli. Segja má, að nú sé leið þeirra beggja fullkomlega opin heiða milh, því báðir eru þeir dánir.- Jónas Bjarnason var m>aður eðl- isgreindur og minnugur með af- brigðum. Gat komizt mjög eftir- minnilega að orði. Tæplega meðal- maður aíJ vexti og ekki kraftamað- ur, en hartJskarpuir, áræðinn og úthaldiagóðuir. Hann var Mður maður í andliti og bjó sig snyrti- Íega til ferðalaga og á mannamiót. Gleðigjairn maður, en hóísamur 6 éfengi. Hafði ágseta söngirödd og kvað oft og söng, sr hapi á fyffíl érum hleypiti hesti sínum. /VIINNING María Rösnvaldsdóttir - Hún lézt eftir skamma legu þ. 27.okt.s.l. María var fædd í Réttarholti í Blönduhlíð þ. 14. apríl 1885. Var faðir hennar Rögnvaldur sýslu- nefndarmaður og bóndi í Réttar- holti Björnsson, síðast bónda í Ey- vindarholti, þess er drukknaði í Héraðsvötnum, skamman spöl frá heimili sínu, 5. maí 1853, var talið að hann hefði lent í sandkviku, hurfu bæði hestur og maður og sá ust eigi framar. Björn var sonur Ólafs bónda á Auðólfsstöðum í Langadal, Björnssonar, og konu hans Margrétar Snæbjörnsdóttur prests í Grímstungum í Vatnsdal. Var Björn albróðir séra Arnljóts á Bægisá, og þarf eigi þá ætt að rekja. Kona Björns og móðir Rögn- valds var Filippía Hannesdóttir prests og skálds á Ríp, Bjarnason- Hann var vinur vina sinna, mjög bóngóður og greicSugur. Hins veg- ar lítt undanl'átssamur, ef honum fannst hann vera óbilgirni beitt- ur. Einþykkur nökkuð, ef því var að skipta, og tortrygginn dálítið. Kjörin í uppvextinum hafa senni- lega valdið því. Mikill tamningamaður hesta var hann og snjall. Ef til vill nokkuð harðtækur framan af ævi og óhlif- inn, en mildari með árunum og þolinmóoari og slyngari. Gerði margan galinn fola að góðum hesti og nytsömum. Kenndi hest- um hrein grip og gangprýði. Reisti þá í fang og fékk þá til að leika við taum. Lét þá slá „funa" í hjart- að og neista úr grjóti". Jónas var áreiðanlega þannig gerður, að hann hafði gaman af að lifa langan dag, eins og hon- um auðnáðist. Hann átti sex hesta, þegar hann dó, 84 ára gamall, og hafði farið á hestbak dag eftir dag í sumar, ti þess að æfa þá og æfa sig. Það er með manninn eins og beirg hamarsins. Sterkustu hlutar bergsins molna seinasit. Virðast jafnvel þola öll veður. Dauða Jónasar bar þannig að. segir sonur hans mér eftir manni þeim, sem leigði hgá honum, að hiann gekk sunnudagsfevöldið 21. ý!úM.,Jil að niá sér í vatn úr krana Wan hiúss, leit um leið út um iglygigia, er á leið hans var, og mMii: „Sé ég nú ekki hestana mína". Þetta voru síðustu orðin, sem hann heyrðist mæla, því sam- stundis hneig hann niður og var örendur. Ólíklegit er að hægt sé að fá betri dauðdaga. Örlögin voru Jónasi að lokum sannarlega mild og nærgætin. Hann sá að vísu ekki hestana sína. En er ástæða til þess að ætla, að sá sjónarsiviptir .hafi varáð lengi? Hví ekki að hugsa sér, að Bif- röst glymji af hófasöng, þegar þessi allshugar unnandi hesta og kunnáttumaður á sviði hesta- imennsfeu hefk hin miklu vista- Sikipti? Við stöndum eftir í bili þar til iröðin kemur að ofekur — og söfenum. Ástvinirniir safcna vandamanns- ins, sem allt vildi fyirir þá gera. Við hin söknum sérstafes per- sónuleika, sem gaman var að kynn ast. Manns er saknað, sem er minnis- stæður og átti meira en meðal- manns þátlt í að bæta landið og gera það byggilegira, með vegagerð sinni og jairðyrkjustörfum, og var mikiil fyrirgreiðslumaður lengi. Vertu blessaður og sæll, Jónas Bjaarnason. Góða ferð á guðsvegum. Karl Kristjánsson. - ISLENDINGAÞÆTTIR
Beinir tenglar