Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Ķslendingažęttir Tķmans

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Tķminn


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Ķslendingažęttir Tķmans

						Helga Sigurðardóttir
sfcemmta okkur fyrir þetta, nú för-
um við í leikhúsið og sjáum Fjalla-
Eyvind".
Og það perðum við. femgum okk
ur bíl einn góðviðrisdag o<? ókum
eldsnemma út að Ásbrekku. Og
þar stóð Inga í sínu fínasta stássi,
austur við læk. Einhver hafði orð
á því, hvað hún væn fín. ,.Ég
vjldi nií ekfci að bið þyrftuð að
skarr~"W ykkar fvrir mig, fyrst
þið voruð svon^ pisku^egar að vilia
mi? rneð. eídíJarnla kerlinguna",
rafffSi hún. Þetta varð skemmtileg
ferð, eins og alltaf, þegar Inga var
með. Eitt sinn fór kvenfélagið í
skemmtiferð um Borgarfjörðinn,
03 Inga gat frætt oikkur um allt,
sem við spurðum um. Og þegar
við létum í ljósi undrun okkar á
þessum fróðleik hennar, saigði
hún: „Það er nú ekki þakkar vert,
nýbúin að lesa Árbók Ferðafélags-
ins, siem fjallar um þetta hérað".
En það hefði nú ekki öllum dug-
að.
Ingu þótti afargaman að ferð-
ast, og blés þá á allt daglegt strit
og amstur og skemmti sér kon-
unglega. Eigum við margar ánægju
legar minningar um hana úr ferð-
um félagsins, þar sem hún var
hrókur alls fagnaðar, og enginn
skyldi minnast á að komast heim
Þegar ég, 22. janúar s.l. stóð
yfir moldum Helgu Sigurðardóttur
í Stóru Bong, minnar gömlu vin-
konu, flugu mér í hug, hin al-
þekktu orð í hinu gullfallega
kvæði skáldsins á Sandi: „Ekkjan
við ána", svo margt af því er þar
er saigt, gat átt svo vel við þá lífs-
baráttu, er Helga háði með þraut-
seigju og mikilli sæmd, þó þar
skipti sköpum að Helga giftist
aldrei, og gat ei börn.
„Um héraðsbrest ei getur, þó
falli sprek í tvennt". Það er að
vísu ekki neitt sorgarefni, þótt
kona komin á 84 aldursár, þrotin
að heilsu og kröftum, kveðji betta
líf, en við fráfall fólks, sem hefur
verið manni samtíða — allt lífið,
fer efcki hjá því, að fram í hugann
ryðjast margar minningar, og efcki
sízt verða þær tregablandnar, þeg-
ar kvaddir eru menn eða konur
með slíka persónueiginleika, sem
Hel'ga átti í svo ríkum mæli.
Helga var framfarasinnuð, með
skarpa náttúrugreind, sem ávallt
kom skýrt fram í hugsunarhætti
hennar, athöfn og tali, og þó að
örlögin sköpuðu henni óvenju
stranga lífsbaráttu, og stormar lífs
ins blésu tíðum hart í einkalífi
hennar, veikindi og ástvinamissir,
ásamt þröngum efnahag, og ein-
angrun vegna vegleysis heim að
býli hennar, var hún sívökul á all-
ar framfarir, sem til heilla horfðu,
og íslenrkri sveitamenningu unni
hún heíls hugar, hún gladdist hjart
anlega yfir hverjum sigri er náðist.
Ég man t.d. vel, hve innilega glöð
hún varð, þegar Ræktunarsamb.
Eyfellinga var stofnað 1947, og þar
stóð ekki á greiðslu stofnsjóðsins
til vélakaupa, sem búnaðarfélag
hreppsins lagði á búendur, frá
heimilinu í Stóru-Borg, kannski
hefur hún séð, að þær vélar, sem
þá voru keyptar yllu straum-
hvörfum  í   búskaparháttum,    02
í kvöldstörfin. „Ég held við strit-
um nóg hina dagana, þó að við
fáum okkur einn frídag, oig enig-
inn  telur það  eftir",  sagði  hún.
Margt var spjallað í þess-
um ferðum, eitt sinn komust áfeng
ismálin á dagskrá, en Iniga var
bindindismaður af lífi og sél.
„Áfengi á að meðhöndla eins og
önnur eiturlyf", sagði hún, „því
fylgir aldrei annað en böl
og mæða". Svona var hún, heil-
steypt í sboðunum, starfi og leik.
Allra manna dugleigust og allra
manna glöðust, þegar það átti við.
Eins og 'áður er sagt, var jörð-
in niðurnídd, þegar þau hjón tóku
við henni og lítið um frístundir
fyrstu árin, það var ræktað og
byggt og börnin hlutu menntun
eins og bezt var á kosið. Annar
sonurinn af tveim er verkfræðing-
ur, og býr úti í Fratoklandi, kvænt-
ur franskri konu, >oig þegar Iniga
varð sjötug, buðu þau henni til
sín, og flaug hún þangað ein síns
liðs og dvaldi þar í hálfan mánuð
í góðu yfirlæti og naut ferðarinn-
ar sem bezt mátti verða. Hih börn-
in eru gift hér heima, tvær dæt-
ur búa á Selfossi og ein í Reykja-
vík.
Eldri sonurinn var stoð og
stytta foreldra sinna alla tíð, vatfð
búfræðingur frá Hólum, að öðru
leyti heima og tók við búi með
móður sinni, þegar hún missti
manninn. Á sumrin dvöldu dætur,
tengdasynir og dótturbörn oft lang
dvölum í Ásbrekku og réttu hönd
við heyskapinn, það voru anægju-
legir dagar fyrir Inigu.
Og hún lifði það að sjá litla kot-
ið verða að notadrjúgri jörð, með
góðum byggingum og fallegum
túnum og þeigar við nú kveðjum
hana að leiðarlokum minnist ég
með ánægju orða, sem tengdadótt-
ir hennar sagði við mig í fyrra.
„Hún er góð kona, hún Inga,
hún er engum I£k".
Og þannig var hún.
Jóhanna Jóhannsdóttir.
islendingaþættir
17
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24