og þá gerði Jörgensen sér grein fyrir, hvað var a6. Hun var að fæða. Hér i miðjum skóginum! Jörgensen hafði upplifan ýmislegt einkennilegt i skóginum sinum, en þetta var sannarlega fyrsta barnsfæðingin. Hvers vegna i ósköpunum hafði stúlkan leitað hingað? Hann lagði höndina róandi á öxl henni. ¦ —- Hér getið þér ekki verið, sagði hann rólega. Við verðum að ná i lækni. Þér þarfnist hjálpar. Hún svaraði ekki, lá aðeins og þrýsti andlitinu niður i mosann og grét. — Ég vil það ekki, sagði hún skyndi- lega. Ég vil deyja. Ég vil ekki eignast þetta barn. Ég vil það ekki... ég hata það! Hann svaraði ekki. Hún var litil og grönn, og þar sem hún lá þarna, leit hún helzt út fyrir að vera barn sjálf, en liklega var hún um tvitugt. Stúlka, sem i hafði verið óheppin. Þannig hlutir gerðust enn, þrátt fyrir Pilluna og kynlifsfræðsluna. Hún var ekki úr grenndinni, þá hefði hann þekkt hana, en hver sem hún var, varð hann að hjálpa henni. En hvernig? Liklega var ekki um annað að ræða en bera hana heim. Leiðin var talsvert löng með svo þunga byrði. Hann gat lika átt á hættu, að hún reyndi að hlaupa burt eða gripi til örþrifaráða gagnvart sjálfri sér eða barninu, ef það fæddist meðan hann væri burtu. — Sjáið nú til, sagði hann i róandi tón. Nu ætla ég að bera yður heim til konunnar minnar. Hún veit hvað á að gera undir svona kringumstæðum. Hann reyndi að koma handleggjunum undir hana til að lyfta henni, en hún barðist á móti og æpti, að hann skyldi fara. Hann hætti tilraununum og reyndi að tala um fyrir henni, en hún lá bara með andlitið niðri i mosanum og vildi ekkert hlusta á hann. — Viltu endilega eignast barnið hérna i skóginum? spurði hann lágt. Hún svaraði ekki. Þá mundi hann allt i einu eftir annarri fæðingu, sem hann hafði orðið vitni að hérna i skóginum fyrir mörgum árum. Rádýrsmóðir hafði fætt kálf sinn svo að segja fyrir augum hans. Hann mundi það eins og það hefði gerzt i gær. Sú reynsla var eitt af þvi dásamlegasta, sem fyrir hann hafði komið i embætti skógareftir- litsmanns. Þá hafði hann einmitt komizt að raun um, hversu fagurt og auðugt lifið i skóginum var fyrir þann, sem hafði auga fyrir þvi. Hann ákvað að segja stúlkunni frá þvi. Ef til vill kæmist hann þannig i samband við hana og gæti komið henni i skilning um, að hún hafði skyldum að gegna gagn- vart barninu sinu. — Einu sinni sá ég rádýr fæða hérna i skóginum, sagði hann hægt. Það var dásamlegt. Ef þér hefðuð séð það, skilduð 10 þér, hvað það er fallegt að sjá nýtt lif kvikna. Hún hreyfði sig ekki. Hann beið litla stund, en siðan tók hann að lýsa rádýrsfæðingunni i smáatriðum. Hann reyndi að finna orð, sem gerðu þetta fallegt og hreint, en það leit ekki út fyrir að stúlkan hlustaði. Að minnsta kosti sýndi hún engin viðbrögð. Hann hélt áfram og beitti sinni bliðustu rödd, og þegar hann hafði talað dágóða stund, fannst honum stúlkan róast. Hún andaði reglulegar. Enn þrýsti hún höndunum ai kviði sér og hann imyndaði sér, að barnið gæti fæðst á hverri stundu. Andartak varð hann skelfingu lostinn. Hvað i ósköpunum átti hann að gera við nýfætt barn úti i miðjum skógi á kóldum vetrardegi? Hlyti það ekki að frjósa i hel um leið og það fæddist? Stúlkan kveinkaði sér, og brátt fór hún að veina, og svo kom skerandi óp. Hún hnipraði sig saman af kvölum. Nú mátti engan tima missa. Hann varð að gera eitthvað, ef barnið átti ekki að fæðast hér i skóginum. Óttinn veitti honum afl. Hann kom handleggjunum undir likama stúlkunnar og lyfti henni upp. Hún var þyngri en hann hafði búist við. Nú veitti hún enga mótspyrnu. Hann gekk með hana að eldvarnar- beltinu, og hún lá grafkyrr i fangi hans og horfði á hann sviplausum augum. Ef hann hefði bara þorað að skilja hana eina eftir, meðan hann sækti hjálp. Þá hefði hann getað lagt hana i verkfæra- skúrinn við enda eldvarnarbeltisins, en hann þorði það ekki. Hann neyddist til að halda áfram heim til sin, það var ekki um annað að ræða. Hann stytti sér leið, þegar hann kom að eikarsvæðinu. Það sparaði honum stóran krók, en hann fann, að kraftar hans voru að dvina." Allt i einu varð hún róleg. Hann nam staðarogleitá hana.og nú varhann ekki i vafa um, að fæðingin var á næsta leyti. Nú var hún róleg, einkennilega róleg, eins og hún væri búin að gera málið upp við sjálfa sig og væri ekki lengur hrædd. — Leggið mig niður, sagði hún hægt. Hann hlýddi ósjálfrátt, og næstu minúturnar stóð hann og horfði á hana hræddur. Andlit hennar afmyndaðist af kvölunum, en hræðslan var horfin Ur svipnum. Svo kom barnið. Hann stóð og horfði á, og varð gripinn undarlegri hátiðleika- kennd. Hun tók barnið i fangið, og lá siðan kyrr og horfði á það. Það fór að gráta, og hún sveipaði sjali sinu um það. — Barnið mitt, hvislaði hún. — Biddu, sagði hann. Ég sæki hjálp. — Já, þakka þér fyrir, svaraði hún rólega, hann breiddi úlpuna sina yfir móður og barn, áður en hann fór, og hljóp siðan gegnum skóginn áleiðis heim til sin. Katrin leit undrandi á hann, þegar hann kom hlaupandi, og spurði hvort eitthvað hefði komið fyrir. — Já, svaraði hann.móður. Ung stúlka fæddi barn i skóginum. Náðu i Hansen lækni. Ég fer út á bilnum og sæki hana. Búðu um rúm handa henni. Barn, endurtók Katrin furðu lostin. Já, en Karl, það hljómar ekki skynsamlega. — Það er það heldur ekki, hrópaði hannum öxl, er hann hljóp aðbilnum. Það er dásamlega heimskulegt, en ég skal segja þér allt, þegar þetta er búið. Svo ók hann af stað. Þetta var aðeins fárra minútna akstur, og hann var enga stund að koma stúlkunnL og barninu upp i bilinn. Læknirinn var kominn, þegar þau komu heim. Katrin hjálpaði stúlkunni i rúmið, og læknirinn rannsakaði hana. — Þér vitið vist þegar, að þér hafið eignazt fallegan, stóran strák sagði hann vingjarnlega, en hafið þér nokkuð á móti þvi að segja mér, hvers vegna hann fædd- ist i skóginum? Hún hristi höfuðið. — Ég hljóp út i skóginn, þegar ég vissi, að það var að byrja, sagði hún hægt. Ég vildi deyja, og barnið átti að deyja. Ég var hrædd, en ég er það ekki kngur. — Við hvað, spurði læknirinn. Hún lokaði augunum, og tár hrundu af hvörmum hennar. — Ég var hrædd við að vera ein með barnið ...okkar. Ég þorði ekki að bera ábyrgðina ein. Læknirinn kinkaði kolli. — Faðir barnsins hjálpar yður áreiðanlega. Mér skilst, að þið séuð ekki gift. Hún horfði á lækninn meðan hún svaraði: — Faðir sonar mins hefði hjálpað okkur... en hann getur það ekki... hann er dáinn... i umferðarslysi fyrir tveimur mánuðum. — Nú, þannig, sagði læknirinn lágt. Þá skil ég, að þér hafið verið örvæntingarfullar. En fjólskyldan? Hún hristi höfuðið. — Nei, foreldrar minir dóu, þegar ég var litil. — Veslingurinn, sagði læknirinn i meðaumkunartón. En það er gott, að Jörgensen skógareftirlitsmaður fann yður og gat hjáipað. Ég verð vist að leggja yður inn á sjúkrahúsið, svo þér fáið þá umhyggju, sem þér þarfnizt. — Er það nauðsynlegt, læknir? spurði rödd að baki hans. Hann sneri sér við og' sá, að það voru Jörgensen og Katrin, sem þar stóðu. — Ekki ef stúlkan getur fengið þá umhyggju annars staðar. — Hana get ég veitt henni, sagði Katrin ákveðinni röddu. Það lá við, að hún ýtti lækninum til hliðar, er hún gekk að rúminu og settist hjá stúlkunni. — Hvað heitir þú? — Anna Gréta Thomsen, svaraði móðirin nýorðna. Framhald af bls. 46.
Beinir tenglar