Þegar John Gebhart stóð með hengingarólina um hálsinn, hrópaði hann formælingar yfir þá, sem höfðu dæmt hann til dauða fyrir morð, sem hann hafði ekki framið. Hann hét þvi, að enginn skyldi geta haldið jarðneskum leifum hans niðri i jörð- inni. Og enda þótt kista hans væri undir strangri gæzlu og innsigluð, hvarf steindauður skrokkurínn með bllu, án þess nokkur vissi, hvað af honum varð.... Sá dauði hvarf! — Égersaklaus! Þið getið tekið migaf lifi, en engin gröl' skal geta haldið mér! ¦Þetta voru óhugnanlegu orðin, sem ungur maður, John Gebhart, æpti upp i örvæntingu nokkrum sekúndum áður en hann dinglaði i gálganum, dæmdur fyrir morð, sem hann hafði ekki framið. Og það furðulega var, að John hafði rétt fyrir sér. Likið hvarf gjörsamlega úr gröfinni, enda þótt um það væri staðinn vörður dag og nótt. Þessi furðulega saga hefst árið 1856 i Cape Town i Suður-Afriku. Fátækur vinnumaður, Pierre Villiers, hafði fundizt kyrktur, og allt benti til þess, að vinnu- vélagi hans John Gebhart, væri morðinginn. Það var nefnilega eitt einasta vitni, sem felldi hann. Þessi maður hafði séð ódæðið. Rétturinn sá\ engin vandamál við þetta, þvi að málið virtist ósköp einfalt. Að visu neitaði John sökinni alltaf, en engu að siður var hann dæmdur til dauða, og skyldi hengjast. Kvöldið fyrir aftökuna vitjaði i'angelsispresturinn hans. Vildi hann játa núna? Nei, hann sór hins vegar hátiðlega, með höndina á bibliunni, að 27
Beinir tenglar