hann væri saklaus. Þau voru líka hinztu orð hans, áður en snaran var sett um hálsinn á honum snemma morguninn eftir. Innsigluð kista Eins og venjan var á þeim timum átti að halda greftrunar-guðsþjónustu úti við gálgann.áður en fanginn yrði tekinn af lifi. Presturinn, faðir Dupré, tók að lesa ritningarorðin, eins og venja var til, en John greip framm i fyrir honum: — Vertu ekki að eyða timanum i þetta. Þið getið drepið likama minn, en ekki sálina. Enginn gröf skal geta haldið mér, heyrið þið það! Engin gröf! Þvi að ég er saklaus! A næsta andartaki var hlerinn undir fót- um hans opnaður, og John Gebhart var ekki lengur i tölu lifenda. Tveim klukkustundum siðar, eftir læknisrannsókn og venjulega likskoðun, var likið sett i einfalda trékistu. Lokið var neglt aftur með tvöföldum fjölda nagla, og þar sem hinztu orð hins látna voru farin að berast úl. var kistan innsigluð. Nú gerðist þaö. að Gebhart-málið tók furðulegustu breytingum, þar sem góss- eigandinn, sem John vann hjá, gerði uppgötvun i málinu. Hann fann peninga- veski hins myrta manns i höndum vinnu- manns á búgarðinum, og reyndist það vera sá hinn sami Peter Lorenz, sem hafði með framburði sinum fyrir réttinum sent John í gálgann. Lorenz þessi var handtekinn og yfirheyrður, og i vösum hans fann lögreglan meira að segja úr og hring hins myrta. Málið lá nú loksins i augum uppi: Það var Lorenz, sem hafði drepið Villiers, en ekki John Gébhart. Þetta réttarmorð vakti gifurlega eftir- tekt og æsingu manna á meðal. Land- stjórinn gaf fyrirskipun um, ao nafn John Gebharl skyldi hreinsað, og fátæk móðir hans skyldi fá skaðabætur, sem námu tvö þúsund pundum. Auk þess skyldi hún fá árlegan styrk, sem næmi 108 pundum, sem var þó talsverö upphæð á þeim tim- um. Jarðneskar leifar John skyldu flytjast úr fangelsisgröfinni og grafast i vígðri mold á kostnað landstjórans. Vörður við gröfina nótt og dag Móðir Johns var viðstödd ásamt fjöl- mörgurn opinberum embættismönnum, þegar lik sonar hennar skyldi flutt á virðulegri stað. Hún sá, hvernig stórir steinarnir og moldin voru fjarlægð, og fá- brotin kistan var dregin upp. Naglarnir og innsiglið voru óhreyft, en þegar kistan var opnuð, rak alla viðstadda i rogastans. Likið var horfið! Opinber rannsókn var þegar hafin i malinu og kom strax i Ijós, að ekki hafði verið vikið frá grófinni svo mikið sem anaartak. Til öryggis voru allar grafir i grenndinni grafnar upp, en lik John Gebhart fannst hvergi. 28 A þessum leyndardómi hefur aldrei fengizt nein skýring, og þessi ráðgáta er enn óleyst. En hundrað árum siðar gerðu förumenn merkilega uppgötvun á hæða- dragi utan við Cape Town, þar sem fangelsið hafði staðið á sinum tima. Þar gaf nij að lita svarta marmarahellu, sem á var letrað: — Til minningar um John Gebhart. Blessaður sé sá, sem hvilir i Herrans nafni. Þessi steinn er nú varðveittur i Húgenotta-safninu i Cape Town til minningar um manninn, sem hélt loforð sitt eftir dauðann: Engin gröf fékk haldið honum!
Beinir tenglar