Heimilistíminn

						1. kafli.

Það var heimilislegt á litla kaff ihúsinu, sem var'í

hliðargötu, skammt frá aðalgötunni. Þennan gráa

júlídag var það sérlega kærkomið skjól fyrir vindi

og regni. Framreiðslustúlkurnar þrjár áttu annrikt.

Þær voru klæddar gráum kjólum með mávum

saumuðum í kragann og kappann, sem þær höfðu á

höf ðinu. Mávamyndir voru málaðar á veggina og á

borðunum stóðu blómavasar, sem voru lagðir sem

mávar.

Ein f ramreiðslustúlknanna var Janet Cook. Setið

var við f jögur af þeim fimm borðum, sem voru í

hennar umsjá og á meðan gestirnir nutu þeirra

veitinga, sem hún hafði fært þeim, hallaði hún sér

upp að veggnum og kreppti tærnar í ólögulegu, en

þægilegu skónum,, sem hún var í. Hún beið þess

eins, að dádegismatartíminn liði, því hún átti frí í

tvær klukkustundir á eftir. Þá gæti hun yfirgefið

þetta kæfandi andrúmsloft í Mávakaffi og fengið

sér gönguferð í hressandi golunni úti. Janet naut

þessara tveggja klukkustunda daglega. Hún elskaði

f riskt lof t og ar alltaf glöð og ánægð hvar sem hún

var, bara ef hún gat hreyft sig um.

Önnur hinna stúlknanna nam staðar við hlið

henni. — Þessi krakki þarna hlýtur að f á í magann

bráðum, stundi hún. — Hann hefur borðað fimm

skammta af ís.

Janet leit að borðinu, þar sem sjö manna f jöl-

skylda hafði komið sér þröngt fyrir. Það var ekki

vandi að já, um hvern Betty hafði verið að tala,

drengurinn sat með olnbogana á borðinu og sinn ís-

inn í hvorri hendi.

i sama bili opnuðust útidyrnar. Inn kom maður og

með honum svalur vindgustur. Báðar stúlkurnar

gleymdu drengnum með ísinn.

—  Kemur hann enn, hvíslaði Betty. — Hann er

svei mér það sem hægt er að kalla karlmann. Sjáðu

herðarnar. Sagðirðu ekki, að hann væri frá Ástra-

liu? Hvernig skyldi honum f innast öll þessi rigning?

Er ekki alltaf sól í Ástralíu?

—  Jú, ætli það ekki, svaraði Janet og horfði á

manninn, sem var á leið að lausa borðinu hennar

eftir að hafa litast i kring um sig. Betty brosti

stríðnislega.

—  Er hann svolitið spenntur fyrir þér?

—  Enga vitleysu, sagði Janet f Ijótt. — Það koma

f leiri hingað á hverjum degi ....það er ekkert annað

að gera i allri þessari rigningu.

— Almáttugur, ég held, að krakkinn vilji meiri is!

Ég vona sannarlega að manna hans viti hvað hún er

að gera og vona að hún komi honum héðan útí tæka

tíð, hvislaði Betty í skelfingarróm og flýtti sér að

þröngt setna borðinu. Janet beið þangað til gestur

hennar var seztur og f ór þá og tók við pöntun hans.

Þetta var i fimmta sinn sem hann hafði komið að

morgni dags og fengið sér kaff i. Hann var eitthvað

svo einmanalegur, að hún vorkenndi honum.

Af ummælum hans daginn áður hafði hún ráðið,

að hann væri í heimsókn hjá ættingjum i Englandi.

Hans vegna fannst henni leiðinlegt að iúlí skyldi

vera svona hræðilega kaldur og blautur, þar sem

maí og júni höfðu verið einkar hlýir og sólríkir

mánuðir. En hann f æri þó af tur heim til hinnar sól-

riku Ástralíu og það var ekki laust við að hún

öfundaði hann dálítið af því.

Hún staðnæmdist við borðið og brosti litillega.

Hann leit upp og spurði eilítið haldhæðnislega: — Er

veðriðalltaf svona hérna, eða hvað? Hann benti út

aðglugganum og Janet horfði á regnið streyma nið-

ur rúðurnar.

—  Nei, svo sannarlega ekki, svaraði hún fljót-

mælt. — Hér er indælt veður öðru hverju.

— Þá er ég lika bara óheppinn. Líklega hef ég ai-

veg misst af þessu ,,öðru hverju". Hann talaði með

greinilegum áströlskum hreim. — Ég ætla að fá

þetta venjulega, kaffi og brauðsneið.

Meðan hún stóð við borðið og beið eftir brauð-

sneiðinni, virti Janet hann fyrir sér í speglinum á

veggnum. Hann var mjög brúnn á hörund, saman-

boriðviðaðra, sem inni voru, þéttvaxinn, ekki mjög

hár oghann hafði köld, bláaugu. Mjög köld augu,

hugsaði hún. Hakan var sterkleg og setti ákveðinn

svip á andlitið. Hann ieit úr fyrir að vera maður

sem ætíð fékk vilja sínum framgengt.

— Heyrirðu illa, Janet? Hér er brauðsneiði, næst-

um hrópaði frú James hinum megin við borðið.

Janet roðnaði og vonaði að vinnuveitandi hennar

hefði ekki tekið eftir hvað það var sem gerði hana

svona utan við sig.

Hún flýtti sér aftur að borðinu og lagði á það.

Maðurinn kinkaði killi og dró dagblað upp úr vasa

sinumog f aldi sig bak við það. í sama bili kom hóp-

ur unglinga inn og Janet fékk svo mikið að gera, að

hún gleymdi manninum bak við blaðið.

Klukkan hálf þrjú vrpaði hún öndinni léttar. Nú

átti hún frí til hálf fimm. Hún læddist út úr kaff i-

húsinu, án þess að nokkur veitti þvi athygli. Svo

f lýtti hun sér eftir götunni og á stíginn, se lá niður

að sjónum. Þar stóð hún um stund og svalg hress-

andi sjávarloftið. Hún fann saltbragð, þegar hún

vætti varirnar. Svo gekk hún niður stiginn og niður i

43