Heimilistíminn

						fjöruna. Stundum nam hún staðar, þegar storar

öldur skoluöust upp að fótum henni,

Þá kom hún auga á hann. Hann stóð þarna einn og

horfði út á sjóinn. Hendurnar voru grafnar langt

niður í vasana og frakkakraginn brettur upp fyrir

eyru. Hann leit út f yrir að vera í döpru skapi og var

skelfing einmanalegr þarna. Þegar hún kom nær

leit hann uppog hún sá, að hann þekkti hana. Hann

kinkaði vingjarnlega kolli.

—  Búin að vinna í dag? spurði hann. Hún hristi

höfuðið. — Bara tveggja tíma frí.

—  Ertu kannske á leiðinni heim?

Ég á hvergi heima, hugsaði hún. Það er enginn

staður, sem ég get kallað raunverulegt heimili.

Litla leiðinlega herbergið, sem ég hef efni á að

leigja er allt. Rúmið er hart, húsgögnin Ijót og það

er ekki hægt að opna gluggann nema nokkra senti-

metra. Það er ekki heimili.+

— Ég eyði venjulega frítimanum i förúnni, sagði

hún og brosti — AAér f innst ég þurfa f rískt loft þeg-

ar ég slepp út úr Mávakaffi.

Hann kinkaði aftur kolli. — En hvar áttu heima?

Hér í bænum?

— Já, ég hef búið hr í átján mánuði.

— Þá þekkirðu líklega vel til hérna. Geturðu ekki

sagt mér hvar ég get verið í f rið dálitla stund. Ekki

þá á kaffihúsi   bió eða á safni.

—  Það er varla um annað að ræða í svona veðri,

svaraðihún. — En þegar veðrið er gott er um marga

satði að ræða.

—  Ég hef heimsótt aðra ferðamannastaði í góðu

veðri og séð f leiri klaustur, minnismerki og rústir,,

en ég ímyndaði mér að gætu verið til. Ég hef gengið

um lyngmóana og verið sagt, að þar væri ótrúlega

fallegt, þegar lyngið blómstrar, en þá verð ég far-

inn heim aftur. Heim? Hún leit spyrjandi á hann

og vonaði, að hann myndi segja henni eitthvað frá

heimaslóðum shum.

—   í Ástralíu. Ég flýg heim aftur eftir hálfan

mánuð.

— Ö! Þetta hljómaði jafn hversdagslega eins og

aðtaka strætisvagn til New York. Hún spurði

feimnislega: — Til hvaða hluta Ástralíu?

— Vestantil í Nýja Suður-Wales. Ég á jörð þar úti

.... Hann gerði sér skyndilega grein fyrir, að þau

stóð á bersvæði og nú var farið að rigna mun"meira

en áður. — Fyrirgefðu, ég gleymdi mér. Þú verður

gegnblaut.

. — Það gerir ekkert. Ég er vön því, svaraði hún

fIjómælt. Hún beið þess að heyra meira um landið

handanhafsins. Það var ekki á hverjum degi, sem

tækifæri gafst til að tala við einhvern, sem þekkti

það Janet las mikið og oft hafði hún fengið lánaðar

bækur um f jarlægð lönd, svona til að komast burt

frá hversdagsleikanum.

—    Viltu ekki heldur vera einhvers staðar

inni...ónei, auðvitað viltu það ekki. Hann hló að

svipnum, sem kom á andlit henni og hún fór líka að

hlægja.

—  En hafðu þá miskunn með mér og komdu í

gönguferð þessa stund, sem þú átt frí. Ég er búinn

að fá nóg af mínum eigin félagsskap í dag og af

44

þeim tvö hundruð manneskjum, sem ég hef hitt, hef

ég engan þekkt.

Hún kinkaði kolli og það var eins og andlitið Ijóm-

aði. Hann leit rannsakandi á hana. Hún var lítil og

grönn, með dökkt, liðað hár og augu samlit hans.

Honum fannst hún skelfing föl á yfirbragðið, en

það var auðvitað af því að vera lokuð inni í þessu

hræðilega kaffihúsi.

— Það vil ég gjarnan, sagði hún og leit út f yrir að

henni líkaði hugmyndin. Þau gengu af stað og

þögðu meðan hann dró upp pipu og tóbak, og tróð i

og reyndi að kveikja á eldspýtu, sem var erfitt í

hvassviðri og rigningu. Hún brosti lítillega, þegar

hann tautaði eitthvað óskiljanlegt eftir f jórðu til-

raunina, en svo blés hann frá sér reyk og dæsti

ánægjulega.

Þ var betra. Ég býst við að ég verði að kynna mig

sjálfur, fyrst enginn er hér til að gera það. AAér

finnst fólk í Englandi ekki eins blátt áfram og

heima. Það r vist ekki til siðs hér að tala við neinn,

fyrr en maður hefur verið kynntur. Ég er Neil

Stoneham.

—   Ég heiti Janet Cook.Hún leit forvitnilega á

hann. — Ertu Skyldur Benjamin Curran á Herra-

garðinum?

—  Ó, þekkiðrðu hann?

—  Nei, bara í sjón og frú Curran er vel þekkt

hérna í bænum.

—  Áreiðanlega, tautaði hann og röddin var ekki

laus við hæðni. — Þau eru skyldfólk mitt. Ég kom

hingað til að heimsækja þau, því ég hef aldrei hitt

neitt af skyidfólki mömmu áður.

—  Hef urðu verið hér lengi? Janet hafði heyrt, að

frú Curran væri ákveðin kona; sem gjarnan vildi

skipta sér af öllu, sem fram fór.

—  Ég kom fyrir tveimur mánuðum. Hann þagði

um stund og hugsaði um, að nú þegar hann hefði

hitt skyldf ólk móður sinnar, hef ði hann þegar verið

tveimur mánuðum of lengi.

—  Þér finnst sjálfsagt allt vera öðruvísi hér, en

þú bjóst við, dirfðist hún að segja.

— Já, svo sannarlega. Hann var næstum reiðileg-

ur á svip, er hann starði á óeendanlegar raðir af

gráum húsum, öllum eins, meðfram götunni. Hin-

um megin var grár steinveggu til varnar sjónum.

Hann hugsaði heim til Ástraliu og var svo niður-

sokkinn í hugsanirnar, að Janet stundi. Tíminn leið

allt of hratt og það var sannarlega ekki mikið sem

hún fékk að vita um landið, sem hún fengi áreiðan-

lega aldrei að sjá.

—  Eru baðstrendur eins og þessi heima hjá þér?

spurði hún og þá fékk hann málið. Rödd hans var

hlýleg, hremurinn enn meira áberandi og hann

notaði orð, sem hún hafði aldrei heyrt áður, meðan

hann sagði frá.

7 En heimili þitt? spurði hún skömmu síðar. — Þú

mátt ekki halda, að ég spyrji ara af forvitni, ég hef

áhuga og ég hef aldrei hitt Ástralíumann áður.

Hann brosti. — Þá hefurðu misst af miklu.

Heimili mitt, já. Það er langt frá sjónum, svona

fimmtíu mílur inn i landi. Við ræktum sauðfé og

/                                                        Framhald