Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Sunnudagsblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Sunnudagsblašiš

						Hér átti morðið sér stað. Myhd úr dómkirkjunni í Kantaraborg
hans konungsmenn, æfir vegna
þessarar síðustu stríðsyfirlýsingar,
bannfæringarinnar á biskupunum,
— heldur fór hann rakleitt til
hafnar Kantaraborgarstiftis í
Sandwich. Þar var honum vel fagn
að, og alla leiðina til Kantaraborg-
ar flykktist mannfjöldinn að veg-
ínum og bauð hann velkomínn og
bað fyrir velferð hans. í dóm-
kirkjuborginni sjálfri var blásið í
lúðra honum til heiðurs og sungn-
ar fagnaðarmessur. Þegar hann'
settist í öndvegi sitt í dómkirkj-
unni, ljómaði andlit hans af gleði.
„Herra", sagði einn munkanna,
sem viðstaddir voru, við hann í
lágum hljóðum. „Nú gildir einu,
hvenær þér hverfið úr þessum
heimi. Kristur hefur sigrað. Krist-
ur er nú orðinn konungur".
Hinrik II. sat um þetta leyti í
Normandí og hafði þangað fregn-
ir af þvi, sem gerzt hafði. Er hann
heyrði, að Tómas hefði sagzt geta
"létt' yfirbótum af mönnum, en
páfabanninu yfir biskupumim gætl
hann ekki létt af, varð konungur
ofsareiður. .„Hve gagnslausa og
raga aumingja hef ég ekki fyrir
þjóna", öskraði hann, „að þeir
skuli þola, að ættlaus prestur auð-
mýki herra þeirra!" Fjórir aðals-
menn tóku hann a orðinu, og án
þess að tilkynna neinum um farir
sínar héldu þeir til Englands. —
Þessir fjórir menn hétu Reginald
Fitz-Urse frá Williton í Somerset,
William de Tracey, Richard le
Breton og Hugh de Morville. Þeg-
ar til Englands kom héldu þeir
fjórmenningarnir rakleitt til
svarnasta fjandmanns erkibiskups
ins í landrnu, Ranulfs de Broc, en
hann hafði notið afgjaldanna af
eigum erkibiskupsstólsins, meðan
Tómas var í útlegðinni.
29. desember héldu f jórmenning
arnir til Kantaraborgar með sveit
manna, sem de Broc hafði lagt
þeim til. Er þeir komu til borgar-
innar, sat erkibiskup að snæðingi.
Þeir ruddust 'inn til hans og sett-
ust  atidspænis  honum  þegjandi.
Þegar hann ávarpaði þá eftir nokk
urn tíma ,svöruðu þeir með stór-
yrðum og formælingum. Þeir
kváðust hafa komið til að birta,
Honum tilkynningu eftir skipun
konungsins eða hvort hann kysi
fre'mur, að hún væri birt opin-
berlega. Síðan sögðu þeir, að ef
hann leysti biskupana ekki úr
banni þegar í stað, yrði hann að
hafa sig úr landi án tafar. Tómas
bað þá hógværlega að láta minna,
en hann myndi ekki framar yfir-
gefa stól sinn. „Ég hef ekki snúið
aftur til þess að flýja um hæl",
sagði hann. „Hér geta þeir fundið
mig,  sém það  viljá!"
Fjórmenningarnir spruttu á
fætur með ókvæðisorðum. En
erkibiskupinn kvaðst ekki virða
ógnanir þeirra, og hann myndi
mæta dauða sínum ósk'elfdur. —-
Þeir hurfu þá út aftur til fylgd-
armanna sinna, en Tómas gekk á
eftir þeim til dyranna bg kallaði:
„Hér getið þið alltaf fundið mig!"
'-•• Becket biöstnú-við að ,vverða
232 SUNNUDAGSBIAB - ALÞÝÐUBI.A»ia
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 225
Blašsķša 225
Blašsķša 226
Blašsķša 226
Blašsķša 227
Blašsķša 227
Blašsķša 228
Blašsķša 228
Blašsķša 229
Blašsķša 229
Blašsķša 230
Blašsķša 230
Blašsķša 231
Blašsķša 231
Blašsķša 232
Blašsķša 232
Blašsķša 233
Blašsķša 233
Blašsķša 234
Blašsķša 234
Blašsķša 235
Blašsķša 235
Blašsķša 236
Blašsķša 236
Blašsķša 237
Blašsķša 237
Blašsķša 238
Blašsķša 238
Blašsķša 239
Blašsķša 239
Blašsķša 240
Blašsķša 240
Blašsķša 241
Blašsķša 241
Blašsķša 242
Blašsķša 242
Blašsķša 243
Blašsķša 243
Blašsķša 244
Blašsķša 244
Blašsķša 245
Blašsķša 245
Blašsķša 246
Blašsķša 246
Blašsķša 247
Blašsķša 247
Blašsķša 248
Blašsķša 248