Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Sunnudagsblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Sunnudagsblašiš

						innan tíðar mjög vinsamlegt svar
frá eirihverjurn Alfred Nobel. Bar-
ónsfruin fullvissaði hana. ,um, að
þetta mundi vera sá sami Nobel
og hefði fundið upp dynamitið..
Það varð úr, að Bertha fór til Par-
ísar að hitta þennan Nobel að
riiáli..
Er þau hittust Bertha og Nobel,
brá þeim heldur betur í brún. Hún
sá samstundis, að hér var ekki um
röskinn mann að ræða, heldur
miðaldra unglegan mann 43 ára,
með dökkt alskegg, sem virtist við
fyrstu sýn viðfeldinn, en hlé-
drægur. Nobel stóð hér frammi
fyrir, ekki miðaldra konu, heldur
glæsilegri ungri konu, aðeins 33
ára, með góðlátan glampa í dökk-
brúnum augum.
Alfred Nobel, sem nú var orð-
inn fjáður maður og frægur (en
Staðfastur piparsveinn), bjó í
skrautlegu stórhýsi, búið hinum
fegursta búnaði og þægingum inn-
anhúss. í þjónustu sinni hafði
hann frægan matsvein, sem hafði
þó sjaldan tækifæri til að sýna
hæfni sína sem slíkur, þar eð
Alfred Nobel neytti mjög fábrot-
ins matar vegna magakvilla, sem
mun hafa stafað af innöndun skað-
legra efna, er hann vann að til-
raunum sínum.
Víkur þá aftur að fyrstu skipt-
um, þeirra Bérthu og Nóbels. Eftir
að hafa virt hvort annað og metið
oglheilsazt virðulega, kveðst hann
ætla að aka henni til gistíhúss,
þar sem hann ætlaði henní bú-
setu. Að því loknu bauð hann
henni til morgunverðar. Á metSaxi
þau neyttu^ máltiðarinnar, talaði
hann um stjórnmál og listir, hverf-
ulleik lífsíns og framtíð og horfur
mannkynsins. Hann veitti því
brátt athygli, að hún var áhuga-
sarour áheyrandi og.allvel að sér.
Morguninn eftir, settist Bertha
við. yinnuborð sitt í einkaskrif-
stofu Nobels.
Sú innsýn er Bertha, — sem
cinkaritari Alfreðs Nobel — fékk
í framleiðslu skotfæra og ann-
ars vigbúnaðar, fékk þegar, i
stað mjög á hana. — Hún
fylgdist með því, á hvern hátt
samstarfsmenn Nobels höfðu vak-
andi augu á framvindu stjórn-
mála i heiniinum og bverníg þeir
'leituSust við að kómá sér í irijúk-
inn hjá hinum herskárri öflum
þjóðanna vegna væntanlegrar
sölu sprengiefnis.
í raun og veru var Nobel sjálf-
ur barn sinnar aldar. Hann var í
innsta eðli sínu veglyndur maður,
sem hafði óbifandi trú á framtíð-
armöguleikum mannkynsins til
hins betra. Hann gaf fjárfúlgur til
ýmissa stofnana, en átti til að fara
ura þær háðulegum orðum á eftir.
Þannig var skápferli hans.
Sem einkaritari hafði Bertha ær-
inn starfa, sem átti hug hennar;
samt gat hún aldrei gleymt Arthur
Suttner vini sínum. Hún fékk
næstum daglega bréf frá honum,
og systur hans skrifuðu henni, að
hann færi mikið einförum og væri
vart mönnum sinnandi. Þá var það
einn daginn, — en Nobel var þá
einmitt staddur í Stokkhólmi að
koma á fót nýrri dynamitverk-
smiðju, — að Bertha fékk bréf
frá Arthur, en þar stóð meðal ann-
ars: ,,Ég get ekki lifað án þín". Þá
tók Bertha lokaákvörðun. Hún reit
Nobel nokkrar línur, þakkaði hon-
um samveruna og alla velvild og
bað hann að misvirða ekki, að hún
færi svo fyrirvaralaust úr þjón-
ustu hans.
Hún veðsetti einasta skartgrip
sinn, nisti, og keypti sér farmiða
með fyrstu hraðlest til Vínar.
Skömmu síðar voim þau Arthur
gefin saman í lítilli sveitakirkju,
án yitundar foreldra Arthurs. —
Strax að lokinni vígslunni fóru
þau til Mingrelien, sem var lítið
kákasískt furstadæmi, nýlega
gengið Rússum á hönd.
Hveitibrauðsdagar þeirra hjóna
í Mingrelien stóðu í níu ár. Arthur
vann í skrifstofu hjá veggfóðurs-
fyrirtæki í bænum, en Bertha léið-
beindi dætrum yfirstéttarfólks í
söng og músik. Allan þennan
tíma höfðu þau aðeins til hnífs og
skeiðar.
Þegar Rússar sögðu Tyrkjum
stríð á hendur árið 1877 varð þetta
litla furstadæmi óumflýjanlega að
taka þátt i.þeim hildarleik.
Bertlla var þess ásjáandi, er
ungir menn í blóma lífsins fóru
áleiðis til vigstöðvanna. Hún sá
þá einnig suma hverja, 'er þeir
¦ komu aftur helsærðír í hjúkrunar-
vögnunl.   Hún   hughreyBti   sorg*

Bertha von Suttner
mæddar mæður og aðra aðstand-
endur, sem höfðu orðið að sjá á
bak ástvinum. Þá aðstoðaði hún í
sjúkrahúsi bæjarins og gekk um
beina í matstofu hermannanna.
Á uppvaxtarárum sínum í Vínar-
borg, gerði hún sér ekki grein
fyrir því, hvílíkur ógnvaldur allur
hernaður var í raun og veru. Hún
varð þess vísari í Vín, að heim
komu úr hernaði ungir menn í
fullu fjöri með ótal heiðurs- og
afreksmerki og sýndu sig í spegla
sölum stórborgarinnar í dansi og
öðrum gleðskap. En nú stóð hún
andspænis         raunveruleikanum.
Hún fylltist viðbjóði og hryggð í
garð þeirra stjórnmálamanna og
hershöfðingja, sem voru frum-
kvöðlar slíkra ódæðisverka. Það
olli henni hugarangurs að geta
ekkert aðhafzt sjálf.
Hinn fjölgáfaði maður hennar,
Arthur, sá sér hér leik á borði.
Hann hóf nú að rita nokkra greina
flokka um gang stríðsins og afleið-
ingar þess, er hann seldi dagblaði
einu í Vínarborg. Eftir lok styrj-
aldarinnar skrifaði hann nokkrar
frásagnir um líf og starf með-
bræðra sinna í Kákasus. Var hann
þannig áður cn hann gerði sér
ijóst orðinn víðlesinn og virtur
rithöfundur. Bertha vildi ekki
standa að baki manni sínum í þessu
efni. Hún skrifaði greinar, er hún
ncfndi: „Staða konunnar og álit
heiinar á styrjöldum". Sendi húu
þessa ritsmíð blaðihu „Presse" í
m
SUNNtrDAGSBLAB - AlÞ-ííiUBtAÐIÖ
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 225
Blašsķša 225
Blašsķša 226
Blašsķša 226
Blašsķša 227
Blašsķša 227
Blašsķša 228
Blašsķša 228
Blašsķša 229
Blašsķša 229
Blašsķša 230
Blašsķša 230
Blašsķša 231
Blašsķša 231
Blašsķša 232
Blašsķša 232
Blašsķša 233
Blašsķša 233
Blašsķša 234
Blašsķša 234
Blašsķša 235
Blašsķša 235
Blašsķša 236
Blašsķša 236
Blašsķša 237
Blašsķša 237
Blašsķša 238
Blašsķša 238
Blašsķša 239
Blašsķša 239
Blašsķša 240
Blašsķša 240
Blašsķša 241
Blašsķša 241
Blašsķša 242
Blašsķša 242
Blašsķša 243
Blašsķša 243
Blašsķša 244
Blašsķša 244
Blašsķša 245
Blašsķša 245
Blašsķša 246
Blašsķša 246
Blašsķša 247
Blašsķša 247
Blašsķša 248
Blašsķša 248