Eintak

						r

_

1 JOtBiSilj

Asthíldur fótboltamær

Þrátt fyrír að Ásthildur Helgadóttir sé ekkí nema sautján ára er hún í hóp

sigursællí íþróttamanna á íslandí. Þrjú síðustu árin hefur hún verið í fótboltaliði

sem að loknu íslandsmóti hefur hampað meistarabikar; í fyrra og hitteðfyrra

spilaði hún með Breiðablíki í fyrstu deild kvennafótboltans, en í sumar varð hún

íslandsmeistarí með KR, Ekki nóg með það, í vor spilaði hún sinn fyrsta

landsleik og var svo komín með fast sæti í landsliði í haust, í leikjum gegn Wales og

Hollandi.

Ásthíldur er uppalin í Kópavogi og sækir þaðan skóla niður í miðbæ, í hið gamla

lærdómssetur Menntaskólann í Reykjavík.  Þar er hún í fjórða bekk

stærðfræðideildar, enda býst hún frekar við að í framtíðinní leggí hún fyrir sig

eitthvað sem tengist raungreinum. Og úr Kópavoginum fer hún líka á æfingar

vestur á KR-völlinn í Frostaskjólí, þótt reyndar sé stutt hlé á fótboltaiðkunum nú

vetrarbyrjun. En bað er ti! marks um alvöruna í kvennaboltanum að æfingar hefjast

aftur strax í nóvember, en í janúar byrjar af fulium krafti undírbúningur undir næsta

íslandsmót, Á meðan segíst Ásthíldur leika^ér í handbolta, en yfirleitt hefur hún ekkí mikinn

tíma fyrir annað en fótboltann og skólann-.

Ásthíldur byrjaðí að æfa fótbolta þegar hún var tíu ára. Hún leíkur á miðjunni og segir að það

henti sér þetur að spila í sókn en vörn, sóknin sé enda miklu skemmtílegri. Það varð ekki margt til

að gleðja hjörtu gamalla KR-inga nú í sumar, að mínnsta kosti ekki í karlafótboltanum, en ba tóku

Ásthildur og stöllur hennar til við að halda uppi merki Vesturbæjarstórveldisíns. Þegar leið á sumarið

fóru gamlir og harðnaðir KR-ingar'að mæta á kvennaleíki og varð þá ekki síst starsýnt á þessa hávöxnu

Ijóshærðu stúlku; þessir vandfýsnu áhorfendur sáu ekkí betur en að í boltatækni og almennri leikni gæfi

hún karlmönnunum lítið eftir, Hún virðist hafa fótboltann í blóðinu, hreyfír sig með tign og bokka eins og

snillingar á borð við Ruud Gullit og hefur næma tilfinningu fyrír samleik og hugkvæmum sendíngum.

En hvað með framtíðina? Varla getur snjöll fótboltakona á íslandi látið sig dreyma um að komast í

hálaunaða atvínnumennsku eins og karlpeningurínn? Sá tími er ekki ennbá komínn að kvennafótbolti sé

svo mikils metinn, Ásthildur gerir sér heldur enga drauma um fótboltaframtíð meðal knattspymuþjóða

í Evrópu, en hins vegar hefur hún grun um að snjallar fótþoltakonur geti komist á styrk í

háskólum í Bandaríkjunum og þannig sameinað hina göfugu íþrótt og alvarlegt háskólanám.

Sem er alls ekki slæmt markmið

N    Ó    V    E    M

E    R      E I N T A K