Eintak

						a

<alifornía - Island

Deborah Blyden er upp

Kúbu. Þar bjó hún tíí fímm

næstum því ofan í fjöruborðinijj

haf, og segist muna eftir því

heitt í veðri og hvað sjórinn

ún fór að synda í honum

sínum. Svo fbrðaði fjölskyldan

ríki Castrós og settist að í

forníu. Þar fór Deborah, eða

og hún er kölluð, að æfa

lærðí íþróttaþjálfun og fó

eróþikk. Svo kynntist húrfi

strák. Debbie kom með

lands; er það enda eh

enskra karlmanna að

með konuhjortun sem

londum? Síðan hefur

við ýmislegt; hún þjdnaí

édorðs á veitingahú

^ Jazz, en aðallega

/*    þó líkamsræktina

tveggja starf henn

11-

lusunjm

/

hyað'

var

Santiagc

Ikarnsrækt,

unalega frá

ára aldurs,

við Karíba-

var alltaf

hlýr þegar

með paþþa

sér úr sælu-

iago í Kali-

Deþbie eins

hún

¦ að kenna

íslendingi,

Ifionum tii ís-

ki síður ís-

<oma heim

ir vínna í út-

fengist

tíl dæmis til

Þísa og

slindaði hún

sem er hvort

r og áhuga-

þei

Debbie

mál, Núna kennir hún erdbikk í nýopnuðu stúdíóí

Callie McDonald vestur f gamla JL-húsi, en

segist vera á leiðinni út á námskeíð tíl að verða sér

út um tilskílda pappíra - það verður annað hvort í

Sviþjðð eða Ameríku, Meðfram hefur Deþþie svo

fundið sér tíma til að ala þrjú börn í heiminn; það

yngsta er ekki nema sjb mánaða, miðbarnið fimm

ára og það elsta átta ára, Svo skildi hún við foður

þeirra eftir átta ára sambúð, „Það var nóg," segir

hún, Því er hún einstæð móðir barna sem

óneítanlega eru dálítið dvenjuleg blanda, hálfir

íslendíngar og hálfir Kúbverjar - sjálf kallar Deþbie

bau jce-Cubes".

Kúba, Eyja þar sem hafið er blátt og hlýtt, þar

sem þálmatrén þærast dgn í golunni og sólin skín

alltaf, Hlýtur mann ekki alltaf að langa aftur í svo-

leiðis land? Debbíe ætlaði reyndar alltaf að fara

þangað með paþþa sínum, en svo dó hann, Svo

það verður líklega að bíða eitthvað. Kannski þang-

að til Castró fellur sem er varía nema tíma-

sþursmál.

„En auðvítað langar mig," segir hún.

Ragnar Indíana Jones Islands

Ragnar Eðvarðsson fornleifafræðingur

hefur veriö aö grafa í Arnarhól, nákvæmlega

þar sem stytta Ingólfs Arnarsonar stóö og

mun líka standa í framtíðinni. í framkvæmd-

um þar í sumar fóru að koma upp ókenni-

legir munir og þá var efnt til fornleifaupp-

graftar á síðustu stundu, líkt og svo iðulega

er vinnulagið á íslandi. Þarna hafa síðustu

vikurnar komið upp ýmsir gripir, hátt í tvö

þúsund, segir Ragnar; vaðsteinar, neta-

nálar, hnappar, beltissylgjur og peningar. En

engir fjársjóðir. Stundum spyr maður sig

hvort það hljóti ekki að vera erfitt hlutskipti

að tilheyra fámennri stétt íslenskra fornleifa-

fræðinga. Á þá drýpur svo sáralítið af hetju-

Ijóma kappa á borð við Heinrich Schlie-

mann sem gróf upp Mýkenosborg og taldi

sig hafa fundið dánargrímu Agamemnons.

Að maður nefni ekki Indiana Jones sem er

öllum fornleifafræðingum fremri og frægari.

Ragnar, sem hefur nýskeð lokið masters-

námi í University College í London, vill þó

ekki gangast við því að fomleifafræði á ís-

landi hljóti að vera leiðinleg eða lítilfjörleg. Að

vísu hafi hér ríkt mikil stöðnun í marga ára-

tugi, Þjóðminjasafnið hafi ekkert breyst í

fimmtíu ár, viðhorfið sé fremur að bjarga

fornminjum í kappi við tímann og verkglaða

framkvæmdamenn en að vinna af einhverju

viti að rannsóknum. Hins vegar hilli undir

nýja tíma, þetta séu ung fræði á íslandi og

margt skemmtilegt ógert. „Það þarf að

losna við risaeðlur og þá getur tekið við ný

kynslóð sem er að Ijúka námi, færir strákar

og stelpur með góðar gráður. Þetta er fólk

sem ég hef trú á - og það er nóg að gera."

EINTAK      NÖVEMBER