Eintak

						vV

lesa úrslit úr leikjum og

fleira í þeim dúr. Ég fékk starfið.

Það kom sér kannski ágætlega að ég

hafði verið löngu áður eftirherma og

skemmtikraftur með Vilhelm G. Kristinssyni og

í þeim þáttum var Sigurður Sigurðsson íþrótta-

fréttamaður uppistaðan. Við hermdum mikið

eftir honum og alls konar þekktum röddum sem

þá voru efst á baugi: Bjarni Ben, Guðlaugur

Rósinkrans og fleiri og fleiri. Svo dóu þessir

menn margir með stuttu millibili svo þessi

skemmtiþáttur okkar lognaðist út af: raddirnar

dóu eiginlega í höndunum á okkur. Ómar Ragn-

arsson var umboðsmaður okkar. En það var

ekki bara að ég hefði verið að fíflast með að

herma eftir Sigga Sig; hann var algjörlega mitt

ídól í fréttamennsku. Á þessum árum var mjög

lítið um beinar útsendingar; menn átta sig alls

ekki á þessu núna, og íþróttalýsingar voru mjög

spennandi einmitt meðal annars vegna þess að

þær voru beinar. Ég lærði af Sigga að skálda inn í

lýsingar ef maður sá ekkert eða missti sjónar á at-

burðunum á vellinum. Hann var snillingur.

Hann var mín stóra fyrirmynd.

Úr því ég er byrjaður að tala um fólk sem hef-

ur kennt mér mest í sambandi við

fjölmiðla má ég ekki gleyma Margréti

Indriðadóttur á útvarpinu.

Hún gaf mér þann tíma sem ég þurfti

og var afar ljúf við þann byrjanda sem ég

var. Ég var alveg óhræddur við að spyrja

hana. Aldrei var hún með neins konar yfir

mannakomplexa og þetta viðmót hennar

olli því að ég leitaði mikið til hennar og tók

held ég einhverjum framförum.

Þegar ég var á útvarpinu reyndi ég mikið

að gera íþróttirnar spennandi fyrir alla hlust

endur, ekki bara fyrir sportistana heldur

fyrir hvern sem er. Ég verð nú að segja að

í

N    Ó   V    E    M

E I N T A K

27