einhver stærsti sigur í þeim efn um var þegar Margrét Indriða og sjálfur Andrés Björnsson útvarpsstjóri voru farin að hlusta á laugardagssyrpurnar mínar. Þegar útvarpslögunum var breytt og nýjar stöðvar komu til sögunnar var ég þátttakandi sem þáttagerðarmaður hjá Bylgjunni. Helgarstuð með Hemma Gunn var á tíma sem RÚV hafði aldrei nýtt sér sem skyldi að mínu viti, það er að segja milli eitt og þrjú á sunnudögum. Nú, ég var vel settur að því leyti að ég var þrælvanur beinum útsendingum úr íþrótt- unum og grundvailarbreytingin með nýju stöðv- unum var hvað þáttur beinna útsendinga jókst. Við erum alls ekki búin að vinna úr því enn. I stuttu máli sló þessi Bylgjuþáttur minn gjör- samlega öll met sem mæld hafa verið í hljóðvarpi. En sjónvarp hafði aldrei höfðað til mín. Ég hafði að vísu verið kynnir í sjónvarpi 1980 en ekk- ert mikið meira en það. Stór hluti af áhugaleysi mínu á sjónvarpi kom held ég til af því að það var nánast ekkert í beinni útsendingu. En svo gerðist það fyrir sjö árum að Hrafn Gunnlaugsson hafði samband við mig og við spjölluðum mikið saman. Hann vildi absólút fá mig til samstarfs hér í Sjón- varpinu; var þá dagskrárstjóri. Ég vildi beinar útsendingar og hann reyndar líka. Ég var þá um sumarið að fara til starfa sem fararstjóri á Spáni og tók hugmyndina að þættinum með mér þangað. Um haustið byrjaði ég svo. - Og ert hér enn. -Og er hér enn. Og það verð ég að segja að fyrir utan þau Sigurð Sigurðsson og Margréti Indriðadóttur hef ég Iært mikið af Hrafni Gunnlaugssyni í sambandi við fjölmiðla. Mér fannst mjög gott að fara af stað með þáttinn í sam- ráði við hann. Hann gaf mér alveg grænt ljós og bað mig blessaðan að hafa engar áhyggjur af yfirmönnum og útvarpsráði og öllu þessu, hann myndi verja mig á hverju sem gengi. Við fórum í gang með þáttinn með það í huga að hætta ef þetta gengi bara alls ekki. Vissulega hefur þáttur- inn breyst mikið og þróast í öll þessi ár, þó það nú væri. Ég held við höfum lært oft af mistökum, ég vona það að minnsta kosti, ég vona líka að mér hafi tekist að ná betra valdi á þessu. Þá má alls ekki gleyma Agli Eðvarðssyni sem auk þess að vera vinur minn hefur kennt mér hvað sjónvarp gengur út á. I upphafi var svolítið erfitt að það var svo lítið hægt að leita með aðstoð og ráðleggingar. Það hafði ekkert svona verið reynt hér fyrr. Auðvitað eru til ýmsir hlutir erlendis sem maður hefur haft til viðmiðunar en við ætluðum aldrei að líkja eftir einhverjum breskum eða bandarískum þáttum. Þannig að framan af hlupum við á veggi og gerð- um milljón mistök. Svo hafa tveir upptökustjórar verið í þættinum, fyrst Björn Emilsson og núna Egill Eðvarðsson. Þeir eru báðir mjög hæfileika- ríkir, mjög svo, en afar ólíkir og það hefur líka haft sín áhrif á breytingar á þættinum. En það er ekkert föndur að vera á hálfsmánaðar fresti með rúmlega klukkutíma beina útsendingu á jafnviðamiklu efni og þessum þætti. Þetta myndi aldrei 28 hafast nema vegna þessa frábæra fólks sem hérna starfar. Margir hafa verið hér lengi og vinna alltaf jafnvel. Algjörir gullmolar eins og sviðsstjórarnir okkar, Helga Pálma- dóttir og Guðmundur Guðjónsson. Ég gæti nefnt ótalmarga fleiri en nefni þau vegna þess að í þætti í beinni útsend- ingu er lífsspursmál að hafa sviðsstjóra sem halda ró sinni og skila þátttakendum róleg- um í hendurnar á manni. Nógu stressað er nú blessað fólkið samt! - Þú hefur aldrei farið á taugum sjálfur í miðj- um hasarnum og fengið blakkát? - Ekki alveg. En ég hef auðvitað gleymt nöfn- um og ruglað svoleiðis hlutum fram og til baka. En það sem ég þjálfaðist að gera í íþróttalýsing- unum í útvarpinu situr enn í mér. Maður hélt alltaf áfram með lýsinguna þótt maður sæi ekki x.. Ljósmyndir Bonní Trúðsbúningur Búningaleigan Spor í rétta átt neitt hvað var að gerast og þjálfaðist líka að grípa í alls konar varaskeifur og innskot meðan maður var að fá atburðarásina á hreint. En það hafa komið alls konar hlutir upp á. Þó það nú væri. Áttatíu þættir í beinni útsendingu! Tæki hafa til dæmis bilað á óþægilegum augna- blikum, sérstaklega hljóðið. Það er rosalega við- kvæmt mál og viðamikið vegna þess að við leggj- um áherslu á live-flutning á tónlist. Bara það atriði er tæknilega óhemju flókið svo vel fari. - Manstu sérstaklega eftir einhverjum slíkum uppákomum? - Nei, ég reyni auðvitað að gleyma þeim. Mér er þó minnisstætt þegar grænlensk hljómsveit kom fram og spilaði lengi vel alveg yndislega hljóðlaust, nánast á táknmáli. Ég á auðvitað óteljandi svona minningar úr áttatíu þáttum. - Hvaða augnablik hefur verið einna óþægilegast? - Ég held það sé þegar ég var með Ingi- mar heitinn Eydal sem aðalviðmælanda. Hann fékk niðurstöðu úr krabbameinsrann- sóknum rétt fyrir beina útsendingu. Við töluðum saman voða hressir í þessum skelfilega skugga dauðans. Þannig er þetta oft... Einu sinni fékk ég tvo hunda til að leika listir sínar; ég held það hafi verið fyrsta árið, og þetta voru ansi miklir hundar, nánast eins og kálfar. Þeir áttu að kunna allt þessir hundar. Nema þeg- ar komið var í beina útsendingu þá kunnu þeir ekki neitt. Hundatemjarinn reif þá í annan svolítið pirraður og hundurinn brást ókvæða við og leit svo á að ég væri vondi kallinn. Það hefði verið í lagi nema ef bróðir hans hefði ekki verið sama sinnis. ^ ^fc Ég held ég hafi sjaldan verið kA ^Bs^^. nær fáránsdauða en með " þessa tvo trylltu hunda í fang inu á mér. Eftir þessa uppákomu hélt þátturinn áfram en við vorum öll í þvílíku taugalosti að tímaskyn ið var farið. Við héldum bara áfram og áfram. Ég held við höf- um lokið þættinum um mið nætti. Nú þarf Hemmi víst að vera kominn fyrir nokkru niður í stúdíó. Við erum farnir að vekja athygli á kaffistofunni á efstu hæðinni vegna þess að ég hlæ tryll- ingslega eins og Hemmi Gunn í Éþáttunum meðan Hemmi segir mér sögurnar af Hemma Gunn jfc og haggast ekki. \Mið göngum inn í upptöku- ¦vW Wsalinn. - Þetta verður skrautlegt í kvöld, segir Hemmi. -Nú af hverju? - Núna er leikmyndin úr Dagsh'ós-þættinum í stúdíóinu og þeir hafa svona tíu mínútur snillingarnir að koma leik- myndinni í mínum þætti fyrir með bekkjum fyrir sjötíu áttatíu manns fyrir jafnmarga stuðbolta úr Keflavík sem verða hérna í kvöld. Þarna í upptökusalnum geri ég mér grein fyrir að þetta viðtal verður ekki lengra vegna þess að nú talar Hermann við fimm manns í einu. Allt fer samt fram undar- lega fumlaust. Það stendur til að æfa dansatriði fyrir kvöldið með nokkrum pörum úr Dansskóla Jóns Péturs og Köru á aldrinum tíu til fimmtán ára. Helga sviðsstjóri gengur um með labb-rabb- tæki og talar næstum stöðugt í það. Uppi í rjáfri sitja tveir ljósamenn með eltikastara. Tíu pör dansara gera sig klár. Hljómsveit Viljhjálms gít- arleikara Guðjóns með Magnús og Finnboga Kjartanssyni innanborðs og síðast en ekki síst Rúnar Georgs saxófónleikara gerir klárt. Þeir ætla að taka hið sígilda lag Tequila. Hemmi kemur til mín og afsakar að hann geti ekki talað mikið lengur við mig. - Hustaðu á Rúnar, maður, hvíslar hann svo allt í einu. Hann er einn af þessum snillingum okkar. Það þarf ekkert að minnast á heimsmæli- kvarða í sambandi við hann. - Ekki frekar en í sambandi við þig, segi ég. Hann heyrir það ekki. Hljómsveitin er byrjuð á Tequila. Dansararnir streyma hálf- naktir inn á sviðið. Helga sviðsstjóri talar ekki lengur í tækið. Rúnar spilar. Dansinn heldur áfram... Sigurður Pálsson er skáld og kvikmynda- gerðamaður. 1 jólabókaflóðinu verða tvær bœkurfrá honum; Ijóðabók ogþýðing. Sigurður er tilnefndur afíslands hálfu til bókmenntaverðlauna Norðurlandaráðs í ár. EINTAK NÓVEMBER
Beinir tenglar