Annar fídus er einfaldlega að fara í stígvélin, finna þunga þeirra á fótunum, hvaö maður virkar einhvern veginn stæðilegri í þeim, stærri en maður er í rauninni, mikilúðlegri, þungstígari; maður gengur um götur, en skynjar ekki misfellurnar, ójöfnurnar á gangstéttinni, slitið í malbikinu, steinvölumar undir fæti; maður gengur fast og ákveðið, eins og órjúfanlegur hluti af jörðinni, en um leið herra hennar, líkt og þykkir stígvélasólarnir hefji mann á hærra plan. Þá tilfinningu þekkir ekki fólk sem er í strigaskóm, götuskóm eða fótlagaskóm. Að ganga um götur á góðum stígvélum; það er sem sagt, þegar best lætur, ákveðin frelsistilfinning. Og einn fídusinn til er að hugsa vel um stígvélin sín, því það gerir allt alvöru stígvélafólk. Best er að gljábursta þau þannig að maður geti speglað sig í þeim, þannig að eftir þeim sé tekið. Stilla þeim fallega upp þegar maður fer úr þeim, homrétt, sýmmetrískt. Og með því móti endast góð stígvél von og viti, jafnvel í krapinu hér norður frá. Otígvélatískan breytist, en tilfinningin að ganga í stígvélum er alltaf hin sama hvernig sem stígvélin eru. Fyrir nokkrum árum gengu ungir karlmenn og konur í kúrekastígvélum sem nú þykja máski ögn hallærisleg, að minnsta kosti í bili; í staðinn þykir nú tilkomumikið að ganga í níðsterkum og gerðarlegum mótorhjólastígvélum eða hermannaklossum. Helst með stáltá. Við ákveðin tækifæri geta reiðstígvél jafnvel verið við hæfi, og þá ekki endilega í hesthúsinu. Góð leðurstígvél þóttu lengi vel mesta þing sem hægt var að eignast á íslandi og ekki á færi annarra en höfðingja. Almúginn .
Beinir tenglar