að gera það. Og hún vildi átta sig á sínum heimi í smærri skömmtum. Og síðan hafa kynslóðirnar haldið áfram að hafna lífi hvorrar annarrar. Hipparnir gáfu lítið út á rokkara og diskóliðið gaf hippunum langt nef. Pönkararnir hlógu diskóið í hel og hlutu síðan sömu örlög hjá næstu kynslóð. Og pönkaranna bíða sömu örlög og þeirra sem hengdu sig á jazzinn. Einn dag- inn verða þeir rauði þráðurinn í nýrri tísku. Ný kynslóð mun kaupa fötin þeirra, hlusta á tónlistina þeirra og reyna að átta sig á einhverju sem þeir komust að. Því þrátt fyrir að hver kynslóð komist í raun að því sama og sú á undan, þá gera þær það aldrei með sama hætti. Þótt innihaldið sé merkilegt er líka sannleikur í forminu. Þess vegna getur ungt fólk í dag hlust- að á tónlist eftirstríðsárakynslóðarinnar og upplifað eitthvað sem það finnur ekki ann- ars staðar. Eitthvað sem er ef til vill ekki heitara en annað, en öðruvísi heitt. N Ó V E M E R E I N T A K 65