PLÖTUR Ární Johnsen: Vinir og kunningjar Inniheldur eitthvert forkostulegasta lag sem hefur heyrst í siðari tíð á íslandi, útgáfu Árna á þeim fræga slagara Gottonfields. Nema hvað Árni færir bómullarakrana úr ameríska suðrinu í íslenska suðrið, nefnilega í Þykkvabæinn þar sem þeir breytast í kartöflugarða. Þetta er svo ómótstæði- lega vitlaust og vont að útvarpsstöðvar hafa ekki getað stillt sig um að spila lagið oft á dag. Og Árni nær sjálfsagt að grafa einhver atkvæði upp úr kartöflu- görðunum í Þykkvabæ fyrir vikið, eða hvað? Að öðru leyti er Arni við sama heygarðshornið og fyrir næstum tuttugu érum síðan þegar hann gerði Halldóri Laxness þann óskunda að syngja Ijóð hans inn á plötu. Það sem vantar upp á raddgæðin reynir hann að bæta upp með því með því að teyga mikið loft ofan í lungun og blása því svo upp aftur. Sjálfsagt verður Árni áfram aufúsugestur með gítarinn sinn og lögin á samkomum Vísnavina, en þess er varla að vænta að honum verði tekið með fögnuði annars staðar. Maður sem syngur svona getur varla átt marga sanna vini eða kunningja. Þeir hefðu fyrir löngu ráðið honum heilt og sagt honum að nú væri mál að linni. 1999 krónur. Nirvana: ln Utero Einu sinni felldu mæður tár þegar þær heyrðu vælið í gítarnum hans Jimi Hendrix. Þeim fannst það svo Ijótt. Nú er varla neitt sem getur grætt mæður okkar lengur; liklega eru þær aldar upp á rokki og kalla ekki allt ömmu sína í því efni. Þó mætti kannski prófa Nirvana. Því þetta er óþægileg músík og kannski er hún líka Ijót. Að minnsta kosti hljóma tappar eins og Johnny Lydon eins og vælukjóar miðað við klemmd þjáningaröskrin í Kurt Cobain, söngvara hljómsveitarinnar. En þetta er líka áleitin músík, ágeng, full af djöflum og púkum - og erum við það ekki líka, að minnsta kosti sum? 7799 krónur. Vinir Bob Dylans: The Thirtieth Anniversary Collection Vinir Dylans halda honum konsert í tilefni af því að hann hefur sungið inn á plötur í 30 ár. Það er dæmigert að einn maður hvorki sér þá né heyrir - sjálfur Dylan sem situr í rútu utan við hljómleikahöllina. Birtist síðan í kortér og syngur Song for Woody Guthrie og It's allright ma, l'm only bleeding. Sem í Dylanfræðunum þýðir að þessa dagana er hann með hugann við fortíðina, en líka svolítið reiður. En Dylan er í ágætu formi og líka sumir vina hans; Eric Clapton rennir sér með glæsibrag í gegnum Don't think twice, Neil Young djöflast í gegnum All along the watchtower, en George Harrison fer mjúklega með Absolutely Sweet Mary. Þeir sem koma þægilegast á óvart eru soulsveitinn The O'Jays og öldungarnir Clancy- bræður sem syngja Dylan eins og hann væri írskt þjóðlagaskáld. Allur stjörnufansinn sameinast svo í My back pages, líflegri útgáfu á einhverju frábærasta Dylanlaginu. Maður hefur meira að segja á tilfinningunni að brugðið hafi fyrir gömlu brosi á andliti Dylans. 2999 krónur (2 diskar). Andrew Lloyd-Webber: The Music of Andrew Lloyd-Webber Sumir þola ekki þennan mann. Og hafa kannski að vissu leyti rétt fyrir sér. Roger Waters úr Rink Floyd segir að hann sé fábjáni. Hann malar gull; það er sagt að hann sé tekjuhæsti tónlistarmaður í heimi. Og hann kann að semja falleg lög; að minnsta kosti vefjast sykursætar melódíur ekki fyrir honum. Hann er líka fulltrúi svolítið glæsilegrar hefðar, gömlu söngleikjahefðarinnar sem átti sitt glæstasta skeið á Broadway um miðja öldina. Lloyd-Webber er í raun sá sem heldur í henni lífinu; flestir söngleikir sem núorðið eru á leiksviðum heimsins eru hans verk. Og hér eru lög úr þeim öllum. Flestir sem einhvern tíma hafa raulað Don't cry for me Argentina ættu að hafa nokkurt gaman af þessu. Lloyd- Webber er líka prýðilega stofuhæfur, enda gerðu þeir hann að sir, en kannski ekki alltaf fullkomlega smekklegur. Að minnsta kosti er tilfinningasemin stundum út í hróa. 2099 krónur (4 diskar). Þetta er skrítínn heimur. Pínulítíð óútreiknanlegur. Og kannski sem betur fer. Er til dæmis ekkí allt í lagi að vera dáiítið þakklátur fyrir duttiunga tískunnar? Hún er, þegar öllu er á botnínn hvolft, eín aðferð mannsins tí! að forðast fásínní og leíðindi. Það sem þótti hallæris- legt í gær þykir smart í dag og svo hversdagslegt á morgun að víð tökum ekkí eftír því. I gömlu kommúnistaríkjunum var varla tíl nein tíska svo heitíð getí, enda voru þau vísast einhver leiðinlegustu samfélog sem hafa verið tíl á jörðínní. Allt var framleitt af verksmíðjum í eigu ríkisins, og ríkísforstjórarnir höfðu um annað að hugsa en að hlaupa á eftir einhverri tísku sem var ær og kýr kapítalistanna fyrír vestan, Þeir hugsuðu um afköst, en fannst neysluvörur híð mesta vand- ræðamál. Eiginlega óþarfí Af því leiddí að fatnaður og vamingur austan- tjaldsríkjum var eínsleitur og btruíega púkalegur, næstum dásamlega svo, eða bað finnst að minnsta kosti þeim þræium tískunnar sem aðeins fjbrum árum eftir fall Berlínarmúrsins eru til í að greíða háar fjár- hæðír fyrir svokallað Austur-Evrbpu-kits; alls kyns bbt sem kommar prbnguðu upp á almúgann undir pví yfírskyni að Beirette-ljósmyndavél þama væri nútímaleg og framsækin hátískuhonnun. Og af því að tískan er duttlungafull er hún næstum sammála; það sannast enn einu sinní að hérumbil ekkert er svo fráleítt að hún getí ekki tekíð það upp á arma sína. Kannskí á íslensk honnun eínhvern séns? 1 16 EINTAK NÓVEMBER
Beinir tenglar