NOVEMBERBIO Sumir eai alltaf í bíó. Þeir sniglast einir inn á sjösýningar eða ganga niður Laugaveginn að naeturþeli eftir ellefusýningu. Sumir fara aldrei í bíó nema þeir hafi stelpu eða strák til að kela við þegar Ijósin slökkna, því það fyllir mann öryggi og hljóðlátri hamingju að káfa svolítið á ástvini sínum í myrkvuðum bíósal, fikta í hári, setja hönd á læri, smella kossi á vanga eða munn. Aðrir fara ekki í bíó nema í stórum hópi vina; fyrir þeim er bíóferðin félagsleg athöfn þar sem þeir fá útrás fyrir hópeðli sitt. Þetta eru gjaman háværustu bíógestirnir og mega sæta því að hlusta á suss og kvart í stilltari gestum kvikmyndahúsa. Svo eru þeir sem fara ekki í bíó nema svona einu sinni á ári; það eru hin ráðsettu hjón sem vanda valið og sjá ekki nema fínustu verðlaunamyndir eins og Síðasta keisarann, Dansað við úlfa og gestaboð Babettu. Sumir borða popp og kók, en þeir sem eru ekki jafnheimavanir í bíóhúsum fá sér jafnvel konfektpoka. Nóvember virðist reyndar ekki ætla að vera neitt sérstakur mánuður fyrir bíófíkla. Líklega geyma kvikmyndahúsin bestu bitana þangað til dregur nær jólum. Hér eru þó nefndar fáeinar bíómyndir sem eru varla nein tímasóun. Rising Sun Sambíóunum Myndin byggir á spennubók eftir Michael Crichton, þann sama og skrifaði bókina um Júragarðinn. Bókin er í aðra röndina pólitískt ávarp, prédíkun um um óhófleg ítök Japana í bandarískum viðskíptum og þjóðlífi og að stóru leyti byggð á ræðum sem Al Gore flutti áður en hann varð varaforseti. Enda urðu Jap- anir sármóðgaðir þegar hún kom út. Framleiðendur myndarinnar reyna hins vegar í lengstu lög að forðast að móðga Japani sem eiga núorðið flest stóru kvik- myndaverin í Hollywood. Myndin er svosem nógu rennileg að sjá, en geldur fyrir þetta hálfkák. Önnur óskiljanleg málamiðlun er að láta svertingjann Wesley Snipes leika aðalpersónuna sem í bókinni er hvítur maður. Hins vegar er Sean Connery að vanda rosalega öruggur í sínu hlutverki. Demolition Man Sambíóunum Vöðvabúntið Sylvester Stallone náði þeim langþráða árangri í sumar að hafa undir Arnold Schwarzen- egger sem undanfarin misseri hefur átt auðveldara með að markaðssetja vöðvana sína. Og nú þarf Stallone að reyna að fylgja eftir fjallaklífursmyndinni hrikalegu, Cliffhanger. Þess freistar hann með Demolition Man, framtíðarhasarmynd þar sem hann á í höggi við kolbrjálaðan bófa sem er leikinn af Wesley Snipes. Söguþráðurinn er allur hinn ólíkinda- legasti, eins og er við hæfi í svona myndum; þeir óvinírnir eru frystir einhvern tíma í nútímanum og vakna í framtíðinni og taka upp þráðinn að nýju við að berja á hvor öðrum. Og þá er líka búið að finna upp nýjar byssur sem eru miklu skemmtilegri en þær gömlu. Les Nuits Fauves Regnboganum Það er reyndar dálítið i að hún komi á bíótjald hérna heima þessi mynd, en það er full ástæða til að bíða hennar með óþreyju. Þetta er myndin sem hirtí hvaö flest verðlaun við útdeilingu César-verðlaunanna frönsku síðastliðið vor. Að baki henni liggur mikil og átakanleg saga. Leikstjórinn og aðalleikarinn, Cyril Collard, var ungur og vinsæll leikari sem smitaðist af alnæmi. Myndin er eins konar erfðaskrá hans, því hann lést skömmu eftir að hún var frumsýnd. Dauðinn er enda nálægur í mynd- inni, en hún fjallar um unga stúlku sem verður ástfangin af tvíkynhneigðum pilti sem gengur með alnæmis- veiruna. Þetta er þó langt í frá eintóm harmkvælasaga þrátt fyrir alvöruna, því myndin er líka kímin og hugljúf. Og svo er hún djörf - meira að segja í Frakklandi urðu margir til að hneykslast. Sérstök ástæða er til að minnast á aðalleikarana, Collard heitinn og unglinginn Romaine Bohringer, dóttur þess fræga leikara Richard Bohringer. Þar er stjarna fædd, dökkleit fegurðardís með greindarlegt og délítið dulúðugt yfirbragð. Rokk í Reykjavík Stjörnubíóí Mynd sem batnar með hverju árinu sem líður frá því hún var gerð. Og sýnir glögglega fram á hversu steingeld rokktónlistin er núna miðað við það sem var fyrir rúmum áratug. Mynd sem nær því að hafa yfirbragð alvöru íslenskrar kúltmyndar, líklega er þar engu saman að jafna nema kannski Kúrekum norðursins - það getur varla verið nein tilviljun að báðar myndirnar eru gerðar af Friðrik Þór Friðrikssyni. Myndin er full af skemmtilegu og sniðugu fólki: þarna er Björk, pínulítil og sæt í gulum kjól; Bubbi Morthens, ennþá blautur bak við eyrun; strákamir í Purrki Pilnikk fullir af vandlætingu og fítonskrafti; og svo Þeyr - mikið svakalega var það fín hljómsveit. Og myndin fangar tíðaranda af einstakri næmni; að minnsta kosti finnst manni eftir á að þetta hafi verið svona eða hérumþil. 120 CHANEL.sv* Grátt. Hvítt. Hreínir lítír vetraríns. Rökkurtíö á mörkum Ijóss og myrkurs. Einfaldleiki og hreínar línur, en þó íburður í hinu smágerva, Hart og gróft tweedefní sem öðlast dýpt í andstæðu víð gylltar bryddingar, Allt hefur þetta svosem sést áður frá tískuhúsi Chanel. Þar hefur einfaldleikinn alltaf ráðið ferðinni. Fágun og enginn flumbrugangur, En Chanel hefur sannað það áður og sannar það nú enn á ný að tilbrigðin við einfaldleikann eru búsund sinnum fleiri en tilbrigðin víð óhðfið, Lítíð er mikið, Myndirnar tala sínu máli um vetrarlínuna 1993 frá Chanel-tískuhúsinu Pan's, Eitthvað almennilegt að þurrka af Ef einhver er orðin þreytt á að þurrka af pilleríinu heima er fátt annað til bragðs en að setja það niður í kompu. Og fá sér nýtt og eitthvað sem ekki er hægt að þreytast á að horfa á - og þurrka af. Þessi hús, þessar dúkkur og þetta dót hér til hliðar fæst í Country-húsinu á Hverfisgötu og er amerískt. Frá Bandaríkjunum og er handunnið eins og allar vörur í Country-húsinu. Þaðan kemur auðsjáanlega ýmislegt annað en McDonald's, enda gat það varla verið að í því stóra landi væri allt fjöldaframleitt. Og þaðan er líka hægt að sækja sitthvað annað en það sem Hallbjörn fann. Sem er líklega ástæðan fyrir ólíkum rithættí eigenda Country- hússins og eigenda Kantrí-bæjar. Það er auðsætt að þetta er tvennt ólíkt.
Beinir tenglar