Tímarit.is   | Tímarit.is |
Search | Titles | Articles | News | About | FAQ |
login | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Eintak

PDF  | HQ_PDF  | TXT  |
Open in new window:
PDF  | HQ_PDF  | TXT  |


Vertical fit


You need the Adobe Reader Plugin to display this page


get Adobe Reader



Eintak

						Ásatrúarsöfnuðurinn kýs sér nýjan allsherjargoða á næstunni. Meðan prestkosningar

voru enn leyfðar í þjóðkirkjunni voru þær fjörugastar allra kosninga. En Frbrik Indriðason

komst að því á framboðsfundi að fáir í Ásatrúarsöfnuðinum virðast hafa mikinn áhuga

á allsherjargoðakosningunum. Og þar með á þessum tveimur mönnum.

Ritstjórinn var eitthvað að kvarta

hér um daginn að við þessir al-

mennu á EINTAKI værum ekki í

nægilega góðum tengslum við fólk-

ið í landinu. Og ef ég man rétt í nær

engum tengslum við meðal-Jón og

Gunnu vestur í bæ. Mín yfirbót í

þessu máli, og tilraun til að tengj-

ast, var að arka á framboðsfund hjá

Ásatrúarsöfnuðinum um síðustu

helgi. Fundurinn var haldinn á ein-

um af þessum letilegu laugardög-

um inni á frekar dimmum Gauki á

Stöng. Þegar til kom reyndist fund-

urinn það óspennandi að ég hef

tekið mér það bessaleyfi að jassa

dæmið aðeins upp, eins og við segj-

um í bransanum. Þetta þýðir að

skrifuð atburðarásin er í litlu sam-

ræmi við staðreyndir fundarins og

raunar ekki vitnað í fundarmenn

nema brýnustu nauðsyn beri til.

Svona rétt svo hægt sé að forðast

siðanefndina, lögfræðinga, hand-

rukkara og fleiri eitthvað frameftir

sumri.

Ég taldi fyrirfram að með því að

sækja þennan fund og hlusta á

hressilegt rifrildi og deilur í stíl Is-

lendingasagna, myndi ég komast í

tengsl við fólkið. Beinlínutengja

mig við þjóðarsálina, eða eitthvað í

þá áttina, því hvað er jú þjóðlegra

en ásatrú. Þarna gerði maður fast-

lega ráð fyrir að Jón Ársæll væri á

sveimi, rekandi hljóðnemann upp í

hvern skegghýjunginn á fætur öðr-

um og segjandi þess á milli: „Já

þetta er Island nú á dögum."

Hefðin felst

í skeggvexti

Tveir menn eru í framboði til

allsherjargoða ásatrúarmanna,

Jörmundur Ingi settur allsherjar-

goði  og  Haukur   Halldórsson

auknefndur tröllateiknari. Þetta

síðasta er tekið fram sökum þess að

ég heyrði ekki betur á fundinum en

að menn teldu það sýna hæfni hans

í embættið að hann væri Iistamað-

ur.

Báðir eru þessir menn með skegg

enda vart annað sæmandi ef skapa

á einhverjar hefðir um embættið.

Væri skeggvöxtur lagður til grund-

vallar vali i embættið ætti Jör-

mundur Ingi það víst því hans

vöxtur er mun goðalegri, ef svo

mætti að orði komast.

Annars var ekki að heyra að mik-

ill munur væri á stefnu þeirra

tveggja í málefnum safnaðarins.

Jörmundur Ingi flutti sína ræðu

skrifaða en Haukur talaði blaða-

laust og væri því sennilega betri

fulltrúi fjölmiðlalega séð. Helst

mátti greina á milli í því að Jör-

mundur væri fulltrúi fyrir fornar

hefðir en Haukur fulltrúi fyrir

líberal-gengið í söfhuðinum, það er

fyrir þá sem vilja færa safnaðar-

starfið nær nútímanum.

Að slátra hrossi

Ég vil taka það strax fram að mér

hefur ætíð verið mjög hlýtt til Ása-

trúarsafnaðarins og stöku sinnum

hef ég villst inn á blót hjá þeim.

Finna má margt vitlausara í þessu

þjóðfélagi en þennan hóp. Ég held

að ég hafi einkum hrifist af þeirri

geggjun sem felst í að endurlífga

þessi trúarbrögð og ætla að stunda

þau óbreytt á Islandi nútímans.

Slíkt felur meðal annars í sér að

fóma hrossi við ákveðnar athafnir

og allavega vildi ég sjá framan í

þann embættismann sem fyrstu

fengi í hendur beiðni um leyfi til að

slátra hrossi við opinbera athöfn

hér í borg. Á slíkt hefur að vísu ekki

reynt ennþá en hinsvegar kom upp

úr kafinu á framboðsftmdinum að

Jörmundur Ingi stjórnar stórum

hestabúgarði í Litháen. Þessum bú-

garði stjórnar hann nú í gegnum

síma en þar ku vera ein 60 hross

um þessar mundir og fer þeim

fjölgandi — svo það er aldrei að

vita. Annað sem mér finnst álíka

geggjað er að þetta eru sennilega

einu félagasamtök landsins þar sem

Hinni hippi getur staðið upp á að-

alfundi og gefið kost á sér í stöðu

gjaldkera.

Engin loforð

um Valhallarvist

Af framboðsræðum þeirra

tveggja er það annars að segja að

hvorugur gerði mikið í að gefa

söfnuðinum loforð um eitt eða

annað. Eins og Jörmundur Ingi tók

fram í sinni ræðu, þá þýddi lítið að

gefa loforð fyrst hann gæti ekki lof-

að neinum viðstöddum vist í Val-

höll. Fyrirkomulagið á þessum

fundi var annars það að fyrst var

kastað upp á hvor þeirra talaði á

undan og vann Jörmundur hlut-

kestið. Þá máttu stuðningsmenn

þeirra tveggja fá orðið um stund en

síðan svöruðu frambjóðendur fyr-

irspurnum utan úr sal.

Fremur fámennt var á Gaukn-

um, þar voru aðeins tæplega 30

manns. Framboðsræða Jörmundar

Inga var fremur bragðdauf og

raunar eins og hann væri að messa

yfir Lyons-fundi. En enginn við-

staddra var með bindi og það

reyndist rétt metið hjá mér að

mæta í gallabuxum og gallajakka

yfir   lopapeysu   með   gamaldags

munstri til að skera mig ekkert úr

hópnum. Það var helst að hiti kæmi

í Jörmund þegar hann fór að ræða

um að afnema þyrfti í blótum fífla-

læti og drykkjuskap sem eyðilagt

hefðu einhver þeirra. Jörmundur

taldi þetta ósvinnu mikla og til

skaða fyrir ímynd safnaðarins og

hét á menn að blótið á Þingvöllum í

tíundu viku sumars yrði ekki eyði-

lagt með þessum hætti.

Kristilegur

kosningaáróður

í máli Jörmundar kom fram að

hann hefði verið andvígur því að

efna til kosninga um eftirmann

Sveinbjörns heitins Beinteins-

sonar. Slíkt minnti um of á val

kristinna manna á sínum andlegu

leiðtogum og Jörmundur vonaði að

þeir tveir yrðu ekki fyrir barðinu á

því sem hann kallaði kristilegan

kosningaáróður. „Ég vona að eng-

inn þurfi að sitja undir slíku," sagði

Jörmundur. Þá rifaði Jörmundur

upp að hann á að baki 22 ára starf í

Ásatrúarsöfnuðinum og hann hafi

átt þátt í að skapa og móta þá blót-

siði og þær athafnir sem tíðkast

innan safnaðarins. Hann gerði

dræma aðsókn að blótum að um-

talsefni og kvað það áhyggjuefni.

Söfnuðurinn væri á sífelldum hrak-

hólum með húsnæði undir þessar

uppákomur og ekki væri fram-

koma félaga á blótum alltaf til fyrir-

myndar. Sökum þessa væru mörg

veitingahús í borginni lítt hrifin af

nærveru félaga úr söfnuðinum og

þetta setti blett á söfnuðinn.

Klofningur í félaginu

Haukur Halldórsson kvað í ræðu

sinni að kominn væri upp klofn-

ingur í söfnuðinum vegna vals á

eftirmanni Sveinbjarnar og slíkt

mætti ekki gerast. Hann gerði blót-

in einnig að umtalsefni og sagði að

á þeim næðist oft ekki sú stemmn-

ing sem æskileg væri. Nefndi hann

sem dæmi að aðeins hefðu átta

manns mætt á síðasta vorblót fé-

lagsins. Hvað ölvun og ólæti varð-

aði á blótum sagði Haukur að hver

safnaðarmeðlimur væri sjálfum sér

næstur í þeim efhum og hann taldi

þetta ekki vera ástæðuna fyrir

dræmri aðsókn á blót. Hann ætlaði

sér ekki að deila á þær aðferðir sem

fundnar hafa verið upp í tengslum

við blótin en spurði hvort nauðsyn-

legt væri að hafa blótin svona leið-

inleg.

Hvað varðar ástæður þess að

Haukur gefur kost á sér í embætti

allsherjargoða sagðist hann ekki

hafa getað hugsað sér að Jörmund-

ur Ingi fengi embættið afhent á silf-

urfati og hann vildi einnig fá úr því

skorið hvort samstaða gæti orðið

um að byggja söfnuðinn upp þann-

ig að vit væri í.

Auga Óðins

til umræðu

Að loknum ræðum þeirra

tveggja tóku stuðningsmenn til

máls. Eyvindur Eiríksson mælti

með Jörmundi og kvað hann

manninn til að koma í veg fyrir að

blótum væri hleypt upp með

drykkjuskap nokkurra einstaklinga

— hann hefði verið staðgengill

Sveinbjarnar og væri sá maður sem

hægt væri að sameinast um og því

eðlilegur kostur.

Reynir Harðarson mælti með

Hauki og sagði að þótt Jörmundur

væri eðlilegur kostur væri hann

ekki heppilegur. Reynir taldi að

Haukur væri frekar maður sem

gæti komið hlutunum í verk. Aðrir

sem mæltu með Hauki, eins og

Þorri Jóhannsson, voru dramat-

ískari í máli og sagði Þorri til dæm-

is að Jörmundur svifist einkis í

blindum metnaði sínum og kæmi

það fram í vafasómum vinnu-

brögðum hans.

Það var fyrst í fyrirspurnartím-

anum að umræður þróuðust á

skemmtilegan hátt og meðal annars

var töluverðum tíma eytt í að ræða

þá brennandi spurningu hvers

vegna Óðinn hefði verið eineygður.

Eins og þeir sem kunna fræðin vita

fórnaði Óðinn auga sínu fyrir

aukna visku en Jörmundur taldi

einnig að það að Óðinn hefði að-

eins eitt auga væri tákn um að hann

einbeitti sér að einum ákveðnum

hlut.

Ekkert trúboð

Hvorugur þeirra tveggja, Jör-

mundur og Haukur, sá ástæðu til

að fjalla í löngu máli um það

hvernig þeir ætluðu að efla veg og

virðingu Ásatrúarsafnaðarins með

því að laða að fleiri meðlimi. Að

óreyndu hefði maður talið að slíkt

væri grundvallaratriði í hverjum

trúarsöfhuði, það að stunda trúboð

af krafti og heift. Ásatrúarsöfnuð-

urinn hefur það hinsvegar í siða-

reglum sínum að slíkt sé óþarft. Þar

stendur í þriðju grein: „Félags-

mönnum er heimilt að fræða aðra

um Ásatrúarfélagið og heiðinn sið

en skipulagt trúboð er óþarft."

Þarna er kannski komin skýringin á

því að aðeins tæplega 30 manns

sóttu þennan fund. ©

FIMIvlTUDAGUR 5. MAI'1994

					
Hide thumbnails
Page 1
Page 1
Page 2
Page 2
Page 3
Page 3
Page 4
Page 4
Page 5
Page 5
Page 6
Page 6
Page 7
Page 7
Page 8
Page 8
Page 9
Page 9
Page 10
Page 10
Page 11
Page 11
Page 12
Page 12
Page 13
Page 13
Page 14
Page 14
Page 15
Page 15
Page 16
Page 16
Page 17
Page 17
Page 18
Page 18
Page 19
Page 19
Page 20
Page 20
Page 21
Page 21
Page 22
Page 22
Page 23
Page 23
Page 24
Page 24
Page 25
Page 25
Page 26
Page 26
Page 27
Page 27
Page 28
Page 28
Page 29
Page 29
Page 30
Page 30
Page 31
Page 31
Page 32
Page 32
Page 33
Page 33
Page 34
Page 34
Page 35
Page 35
Page 36
Page 36