Morgunblaðið - 19.03.2005, Blaðsíða 50

Morgunblaðið - 19.03.2005, Blaðsíða 50
50 LAUGARDAGUR 19. MARS 2005 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR ✝ Guðmunda Sig-ríður Jóhanns- dóttir fæddist í Bol- ungarvík 20. mars 1922. Hún lést á Fjórðungssjúkra- húsinu á Ísafirði laugardaginn 12. mars síðastliðinn. Foreldrar hennar voru Lína Dalrós Gísladóttir frá Bol- ungarvík, f. 22. sept- ember 1904 og Jó- hann Sigurðsson frá Vonarholti í Arn- kötludal, f. 5. ágúst 1891. Guðmunda var elst í systk- inahópnum, hin eru Gísli, f. 1923, Guðbjörg eldri, f. 1925, dó á öðru ári, Guðbjörg yngri, f. 1927, Ósk- ar, f. 1928, Áslaug, f. 1929 og Jó- hann Líndal, f. 1930. Seinni mað- ur Línu var Jón Ásgeir Jónsson, en börn þeirra eru: Alda, f. 1935, Herbert, f. 1936, Sigurvin, f. 1937 og Sveinn Viðar, f. 1939. Guðmunda fluttist ung til Ísa- fjarðar. 24. október 1940 giftist hún Kristjáni Pálssyni frá Ísa- firði, f. 24. september 1916, d. á Ísafirði 30. nóvember 1998. Hann var sonur hjónanna Guðmundar Páls Kristjánssonar og Guð- mundínu Þórðardóttur frá Ísa- firði. Kristján og Guðmunda eignuð- ust sex börn, þau eru: 1) Theó- dóra Sigurjóna, f. 12.9. 1941, gift Birni Elíasi Ingimarssyni, þau búa í Hnífsdal. Þau eiga fjögur börn, Halldóru, Sig- ríði Ingu, Finnbjörn og Guðmundu Krist- ínu, níu barnabörn og tvö barnabarna- börn. 2) Ólöf Frið- gerður, f. 2.10. 1943, gift Kristjáni Friðriki Björnssyni, þau búa í Hafnar- firði. Þau eiga tvær dætur, Selmu og Dagbjörtu Línu og sex barna- börn. 3) Guðmundur Páll, f. 30.9. 1945, kvæntur Sigríði Sveins- dóttur, þau búa á Ísafirði. Þau eiga fjögur börn, Viðar Örn, Haf- dísi, Söndru og Erlu, áður átti Páll soninn Kristján. 4) Ósk Sig- urborg, f. 27.7. 1947, hún hefur lengst af búið í foreldrahúsum. 5) Guðmundur Þór, f. 1.10. 1954, kvæntur Elínborgu Helgadóttur, þau búa í Hnífsdal. Þau eiga fimm börn, Söru, Rakel, Helgu Kristínu, Þóreyju og Þóri og þrjú barnabörn. 6) Kristján Eyjólfur, f. 23.8. 1960, í sambúð með Láru Leifsdóttur, þau búa á Hvolsvelli og eiga einn dreng, Geir. Útför Guðmundu fer fram frá Ísafjarðarkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 11. Elsku hjartans mamma mín. Mig langar að þakka þér fyrir allt sem þú og pabbi hjálpuðu mér þegar ég var mikið veik sem barn. Þá fóruð þið með mig suður til sérfræðings, og meira en það, þið ætluðuð að kaupa hús á Ísafirði en þess í stað keyptuð þið, elskurnar mínar, vél með mig og Öldu frænku suður. Þið fluttuð suður til Reykjavíkur í heilt ár þannig að ég náði þó nokkuð góð- um bata og er það sem ég er í dag. Við höfum öll átt dýrðlegar stundir saman, elsku mamma. Við áttum öll erfitt þegar þú, elsku mamma, kvaddir okkur. Við vitum að nú haf- ið þið pabbi hist aftur og eruð ánægð. Megi góður guð varðveita minningu ykkar pabba og leiða ykk- ur inn í ljósið bjarta. Skín blíða ljós, vísa mér rétta braut að líta fjarsk- ann næsta dag. Elsku mamma mín, nú er komið að kveðjustund og ég bið góðan guð að gefa þér hvíld og frið frá þessum þungu þjáningum. Nú ertu orðin heilbrigð aftur og komin til pabba. Með hjartans kveðju, ykkar ást- kæra dóttir Ósk Sigurborg. Þegar við kveðjum foreldra okkar erum við að kveðja þann sem hefur fylgt okkur í gleði og sorg alla okkar ævi. Við erum einnig oft að missa okkar besta vin, og á það við um okkur systkinin sex sem kveðjum móður okkar. Við systkinin vorum þeirrar gæfu aðnjótandi að eiga góða og kærleiksríka forelda þó svo ekki hafi verið mikill veraldlegur auður á okkar æskuheimili að Hrannargötu 8., þó fórum við ekki á mis við ástúð og umhyggju og vildu báðir foreldrar okkar börnum sínum allt það besta. Við kveðjum mömmu, ömmu og langömmu með söknuði en þakklæti fyrir allt. Hún unni sinni stórfjöl- skyldu, og bar hag allra fyrir brjósti. Hún tók mjög nærri sér ef eitthvað bjátaði á í stórfjölskyld- unni, og sagðist bara ekki geta að því gert. Mamma var dugleg, nýtin, og athafnasöm sem var ekki vanþörf á í harðri lífsbaráttu og á erfiðum tímum. Og hélt hún sínum dugnaði og baráttu til æviloka. Við biðjum góðan guð að styrkja hana Boggu okkar. Fiddi og Lóa kveðja þig, mamma mín, með þökk fyrir allt. Ólöf Friðgerður. Elsku amma í Hrannó. Jólin voru ekki komin fyrr en við vorum búin að fara í heitt súkkulaði og tertur til þín og afa. Þar sátu all- ir í miklum þrengslum í litlu stof- unni þar sem þó var alltaf stórt hjartarými. Drukkum heitt súkku- laði og borðuðum rjómatertur í öll- um hitanum inni. Það var alltaf heitt og notalegt í Hrannargötunni og enn hlýrra þegar allt þetta fólk var samankomið. Alltaf var kveikt á kertum því afa þótti það vera skylda á jólum, og mestu skipti að hafa kveikt á englaljósunum. Full skál af gljáandi eplum var á stofuborðinu og þar við hliðina voru spariepla- hnífarnir þínir sem mér þóttu alveg hreint ótrúlega flottir. Oft fékk ég mér epli þó að varla væri pláss því hnífarnir voru svo spennandi. Á vorin voru oft miklar annir, þá settum við niður mikið magn af kartöflum inni í Hvammi. Þeir voru ófáir bíltúrarnir með þér og afa inn í garð yfir sumarið til að gæta að uppskerunni. Þá man ég hve það gladdi þig mikið ef grösin voru ræktarleg. Oft fórum við saman í berjamó sást alltaf í hælana á þér upp hlíð- ina, því þetta var með því skemmti- legasta sem þú gerðir. Þér var svo mikið í mun að nýta öll berin sem hægt væri að ná í og talaðir oft um það í fyrstu frostum hvað það væri mikil synd að vita af öllum berj- unum sem eyðilegðust. Ólöfu Rut þótti alveg einstaklega vænt um hlýju orðin þín á síðasta jólakorti. Þú varst alltaf svo dugleg að hugsa vel til allra barnanna þinna hvort sem það voru börn, barnabörn eða barnabarnabörn. Það var með þau eins og kartöflugrösin, mestu máli skipti að börnin yxu vel úr grasi. Ég mun alltaf geyma hjá mér síðustu orðin þín til mín sem voru guð veri með þér, elsku vina, guð var örlátur að gefa mér þig og leyfa mér að eiga þig allan þennan tíma. En þrátt fyrir það þá er söknuður minn mikill og munt þú ætíð eiga stóran stað í hjarta mínu. Elsku mamma, Dódó, Palli, Bogga, Mummi Þór og Diddi, guð veri með ykkur öllum á þessum erf- iðu tímum. Dagbjört Lína. Þá ert þú búin að yfirgefa þennan heim amma mín. Þinn tími kom og þú ert aftur sameinuð afa handan við móðuna. Þegar ég hugsa til baka um ömmu þá koma margar góðar minn- ingar upp í hugann. Hún var alla tíð einstaklega örlát þrátt fyrir að hafa lifað af litlum tekjum. Allar jóla- og afmælisgjafirnar sem hún gaf okkur ömmu- og langömmubörnunum sín- um voru alveg einstakar. Hún byrj- aði mörgum mánuðum fyrir jól að útbúa gjafir og það var alltaf sér- hannað fyrir hvern og einn. Alltaf þótti manni einstaklega vænt um gjafirnar frá ömmu því að maður vissi hve mikið hún hafði lagt á sig og hvað hugurinn var mikill að baki. Það var alltaf virkilega gaman og notalegt að koma í heimsókn til ömmu og afa í Hrannargötu 8 og síðan á dvalarheimilið Hlíf eftir að þau fluttu þangað. Eftir að afi féll frá bjó amma ein í íbúðinni og átti ég margar góðir heimsóknir til hennar þegar ég fór til Ísafjarðar. Við áttum mörg hjá henni nokkurs konar griðastað þar sem við gátum sest niður hjá henni, drukkið kaffi, spjallað og gleymt öllum okkar vandamálum á meðan. Amma var mjög gestrisin og það fór enginn svangur frá henni. Í hvert einasta skipti bauðst hún til að elda fyrir mann og gat síðan setið og spjallað við mann um allt mögulegt. Ég talaði við ömmu í síma í síð- asta sinn tæpri viku áður en hún fékk hvíldina og þrátt fyrir að veik- indin hafi tekið á hana var hún samt með allt á hreinu og fylgdist vel með. Hún gat meira að segja að segja gert að gamni sínu þótt svona væri komið. Hún var alveg einstök kona og ég get ekki annað en verið stoltur af því að vera afkomandi hennar. Ég bið guð að vera með Boggu og veita henni styrk. Hvíl í friði, elsku amma. Friðrik Ómarsson. Það eru margar góðar minningar sem koma upp í hugann núna þegar komið er að því að kveðja ömmu á Ísó. Flestar tengjast minningarnar nú í Hrannargötuna til ömmu, afa og Boggu. Þar fengum við kennslu í að baka og gera allskonar handa- vinnu. Það var ömmu mikilvægt að við stelpurnar hennar gætum bjarg- að okkur með prjónana og sauma- vélina. Ömmu fannst við aldrei borða nóg enda alltaf nóg til að borða í Hrannó. Amma var í mörg ár búin að reyna að kenna mér að prjóna hæl, ég bara tók ekki nógu vel eftir, svo fyrir tæpum tveimur árum kom hún til mín í Borgarnes og stoppaði í tvo daga, þá tókst henni að kenna mér hælinn sem ég mun örugglega alltaf kunna. Þetta lýsir ömmu vel því hún var ákveðin kona og tókst yfirleitt það sem hún ætlaði sér. Henni tókst til dæmis alltaf að komast í berjamó á haustin, sama hversu lasin hún var búin að vera, hún varð að geta gert sultu fyrir alla ættina. Núna í janúar var amma búin að prjóna sokka og vettlinga á öll litlu hjarta- krúttin sín þrátt fyrir að vera slæm af slitgigt í höndum. Hún var kona sem við getum verið stolt af að eiga fyrir formóður, hún var dugleg, ákveðin og yndisleg kona, alltaf tilbúin að hjálpa öllum, hvort sem það voru ættingjar, vinir eða kunn- ingjar. Amma talaði alltaf um að hún hlakkaði til að hitta afa aftur og nú eru þau saman aftur. Mig langar að kveðja ömmu með erindi úr þessum sálmi sem hún söng alltaf fyrir okkur þegar við fengum að sofa hjá þeim afa í Hrannargötunni. Ó, Jesús bróðir besti og barnavinur mesti, æ, breið þú blessun þína á barnæskuna mína. (Páll Jónsson.) Takk fyrir allt, elsku amma, hvíl í friði. Þín Sara. Elsku amma á Hlíf, núna ertu bú- inn að kveðja okkur og komin til afa. Að koma til þín var betra en að fara á fimm stjörnu lúxus hótel, þegar við komum fengum við gott, langt og heitt faðmlag en þegar við fórum vorum við aldrei svöng, allar sögunar sem að þú sagðir um allt sem að þú hafðir upplifað þegar þú varst yngri munum við ætíð geyma í okkar huga. Núna verður hálf tómlegt að koma til Ísafjarðar því þú verður ekki þar, en við munum ætíð muna eftir þér og góðu stundunum sem við eyddum saman. Með tár í augum kveðjum við nú með þessum sálmi: Jafnvel þótt ég fari um dimman dal, óttast ég ekkert illt, því að þú ert hjá mér, sproti þinn og stafur hugga mig. (Sálm. 23:4.) Selma, Sævar, Óskar Pétur og Ásgeir Hólm. Ótal góðar minningar koma upp í hugann þegar ég hugsa um hana ömmu mína. Til dæmis öll þau skipti sem ég kom til ömmu, afa og Boggu í Hrannargötuna og seinna á Hlíf en þar var alltaf tekið vel á móti okkur krökkunum og aldrei komið að tóm- um kofunum. Þegar ég hugsa til baka um öll þessi góðu skipti sé ég hvað þetta var sérstakt allt en samt svo ofboðslega eðlilegt, afi sat á stólnum við ofninn rólegur og yf- irvegaður meðan amma var að stússast út um allt eins og hennar var von og vísa. Alltaf var eitthvað í gangi eins og kleinubakstur, pönnu- kökubakstur, fiskibolluframleiðsla svo fátt eitt sé nefnt. Amma talaði alltaf um hvað það væri ljúft að hitta hann afa aftur þegar hún færi úr þessu jarðlífi og að þau myndu fylgjast með okkur öllum saman á ný. Amma þurfti nefnilega alltaf að hafa svo miklar áhyggjur af okkur öllum og var því stundum mikið til að hugsa um fyrir hana. Ég er líka viss um að hún Bogga okkar verði ekkert ein þótt henni gæti fundist það stundum því hún hefur alltaf verið aðal Hrann- argötupúkinn okkar allra og á góða að í báðum heimum. Ég gleymi því aldrei þegar ég byrjaði að vera með honum Ár- manni og var að fara að láta ömmu vita. Einhvern veginn var ég alveg viss um að henni litist ekkert á hann. Ég var alveg viss um að hörkutólið að vestan vildi bara vest- firskan mann fyrir stelpuna sína en ég var komin með Eyjapeyja! En ömmu leist svo vel á hann áður en hún hitti hann og enn betur eftir að þau hittust, enda urðu þau mestu mátar. Einnig er gaman að segja frá því að amma bauð honum með sér í berjamó í fyrstu heimsókninni, svo vel leist henni á hann. Amma er mjög stór þáttur úr lífi mínu bæði sem barns og sem full- orðins einstaklings enda er hún fyr- irmynd og er ég ótrúlega stolt af því að vera afkomandi svona sterkrar og góðrar konu. Takk fyrir allt elsku amma og guð geymi þig. Rakel og Jóna Lára. Það er nú margt hægt að segja um þessa merku konu, hana ömmu mína, hún var kraftmikil alla leið, ekki spurning, en nú er hún komin til afa eftir mikinn söknuð og eflaust hafa þau það mjög gott og eru farin að dansa og tína ber. Ég man allaf eftir því þegar mig langað svo mikið í fallegan sumar- kjól, þá hef ég verið svona 5–6 ára, hún amma var nú ekki lengi að bjarga því, hún fór bara upp í skáp og fann þar fallegt heiðblátt efni sem hún saumaði úr þann flottasta kjól sem ég hafði nokkurn tímann séð, mikið var ég ánægð og minnist þess öruggleg alla ævi. Þegar í Hrannargötuna var komið sat mað- ur nú aldrei auðum höndum, það var alltaf hægt að finna eitthvað að gera fyrir ungana, prjóna, hekla, sauma út eða föndra eitthvað fallegt. Svo var það nú fastur liður á hverju hausti að fara í berjamó og voru „pottarnir“ nú ekki fáir sem tíndir voru. Ég fór nú síðast með ömmu í berjamó í fyrra og var nú ekkert slegið af, þó amma væri las- in, það var eins og hún fylltist ein- hverjum ofurkrafti að komast út í náttúruna, Ásgeir Þór litli fylgdi okkur eftir hvert fótmál og fékk hann tilsögn langömmu um hvernig ætti að tína berin, alveg eins og hún kenndi mér. Við krakkarnir eyddum mörgum stundum með ömmu og afa í kart- öflugarðinum þeirra og höfðum mjög gaman af, alltaf höfðu þau þol- inmæði til að drösla okkur með og fannst það nú ekki mikið mál, þótt þau þyrftu jafnvel að bera okkur þessi minnstu stærstan hluta leið- arinnar frá veginum inn í garð og til baka aftur. Fallegar minningar um ömmu og afa, þolinmæði og vinnusemi, vin- áttu þeirra og samheldni eru marg- ar hjá okkur systkinunum. Ég ætla að kveðja þig elsku amma mín, með þessari fallegu bæn sem ég lærði hjá ykkur afa. Vertu yfir og allt um kring með eilífri blessun þinni, sitji Guðs englar saman í hring sænginni yfir minni. (Sig. Jónsson frá Presthólum.) Þín Helga Kristín. Elsku amma mín, ég á eftir að sakna þín alveg óendanlega mikið. GUÐMUNDA JÓHANNSDÓTTIR ÚTFARARSTOFA KIRKJUGARÐANNA Vesturhlíð 2 • Fossvogi • Sími 551 1266 • www.utfor.is REYNSLA • UMHYGGJA • TRAUST Önnumst alla þætti útfararinnar Þegar andlát ber að höndum Arnór L. Pálsson framkvæmdastjóri Ísleifur Jónsson útfararstjóri Frímann Andrésson útfararþjónusta Svafar Magnússon útfararþjónusta Hugrún Jónsdóttir útfararþjónusta Guðmundur Baldvinsson útfararþjónusta Halldór Ólafsson útfararþjónusta Ellert Ingason útfararþjónusta
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.