32 MIÐVIKUDAGUR 29. JÚNÍ 2005 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR pabba og þú færð að hitta konuna þína. Viltu líka skila kveðju til ömmu Dóru. Þinn Snorri Már. Elsku afi, ég sakna þín mikið. Þín Halldóra. Látinn er elskulegur móðurbróðir minn, Víkingur Þór Björnsson, 75 ára að aldri, eftir stutt en erfið veikindi. Víkingur var mikill mannkostamað- ur, öllum kær er hann þekktu. Hann fæddist og ólst upp á Akureyri, yngsta barn hjónanna Guðrúnar Gunnlaugsdóttur og Björns Sig- mundssonar. Guðrún og Björn voru ekki rík af veraldlegum gæðum, a.m.k. ekki framan af ævi, en þau voru góðir uppalendur; þau sýndu börnum sínum mikla ástúð og hlýju en veittu þeim jafnframt hæfilega festu og aðhald. Víkingur og systkini hans, Sigmundur, sem lést 1981, Anna og Finnur fengu gott veganesti út í lífið. Samheldni þeirra systkina hefur verið einstök og þau hafa styrkt og stutt hvort annað alla tíð. Missir móður minnar, Önnu, og móðurbróð- ur, Finns, er nú mikill. Víkingur var alla tíð mjög náinn foreldrum sínum. Eftir að hann gifti sig bjó hann í allnokkur ár á neðri hæðinni í húsi þeirra í Munkaþver- árstræti 4 og þegar hann flutti að heiman fór hann ekki langt; hann byggði sér reisulegt hús á næstu lóð, í Munkaþverárstræti 2. Þar andaðist hann í faðmi fjölskyldu sinnar hinn 21. júní síðastliðinn. Víkingur var með eindæmum skap- góður maður, glaðvær og kátur, en jafnframt vinnusamur, reglusamur, traustur, heiðarlegur og örlátur á tíma sinn, fé og fyrirhöfn. Hann var þó engan veginn skaplaus, gat orðið reiður og jafnvel mjög þrjóskur, eink- um ef réttlætiskennd hans var mis- boðið. Víkingur kunni öðrum mönn- um betur þá sjaldgæfu list að haga lífi sínu á viturlegan hátt og raða þeim verkefnum í forgang sem mestu máli skipta, hann var frábær eiginmaður og fjölskyldufaðir, hann sá vel fyrir sér og sínum, hann var vinamargur og hafði sín áhugamál og naut sín í fé- lagsskap heima og heiman. Fyrstu minningar mínar um Vikka frænda eru frá því ég var nokkurra ára: Hann var í farmennsku og gaf mér forláta dúkku frá útlöndum, sem ég kallaði Viggu. Næsta ár fékk ég frá honum aðra dúkku ekki síðri, sem nefnd var Vikkí. Sú þriðja kom nokkru síðar, langstærst og glæsileg- ust en nú voru góð ráð dýr því ekki fundust fleiri kvenkynsútgáfur af karlmannsnafninu Vikki. Hann bjargaði mér þó snilldarlega úr klíp- unni og í sameiningu skírðum við dúkkuna Senjoritu, enda ættuð frá Spáni. Mér hefur seinna oft orðið hugsað til þess hvað þessi kornungi sjómaður, rétt um tvítugt, var örlátur og barngóður. Eftir að farmennskunni lauk starf- aði Víkingur við akstur, seinna varð hann slökkviliðsmaður og ökukenn- ari, og síðar brunaeftirlitsmaður á Norðurlandi eystra. Hann var vel lið- inn og farsæll í öllum sínum störfum. Víkingur kvæntist ungur mikilli ágætiskonu, Mörtu Kristjánsdóttur. Þau eignuðust fimm börn og barna- börnin eru 15. Marta og Víkingur voru samstiga um flest sem þau tóku sér fyrir hendur og var það Víkingi mikil raun þegar Marta lést fyrir fjór- um árum, aðeins 68 ára að aldri. Mér er til efs að hann hafi orðið samur maður síðan. Þegar ljóst var að hverju stefndi fyrir nokkrum vikum tók Víkingur örlögum sínum með karlmennsku, jafnaðargeði og skyn- semi og hélt sinni léttu lund fram á síðasta dag. Að leiðarlokum þakka ég Víkingi fyrir allt það sem hann hefur gert fyrir mig og fjölskyldu mína fyrr og síðar og votta hans nánustu, börn- um, tengdabörnum, barnabörnum og systkinum innilega samúð. Halldóra Ólafsdóttir. Fyrsta bernskuminningin er um Vikka frænda. Fyrir rúmum 50 árum kemur hann akandi suður Þórunnar- stræti á stóra sendiferðabíl kaup- félagsins, stöðvar við húsið okkar, snarast út á stétt og réttir þriggja ára drenghnokka þríhjól í afmælisgjöf. Hamingjan er höndluð. Seinna leiddi hann 12 ára strák fyrstu skrefin á vinnumarkaði og kenndi unglings- slána á 17. ári á bíl. Allt með sömu léttu lund og gefandi lífsgleði. Einu efasemdirnar um ágætan frænda bærðust í viðkvæmu unglingsbrjósti, þegar hann stóð á sínum stað á klöpp- unum við íþróttavöllinn og öskraði eins og tröll á lið aðkomumanna og dómarann svo að undir tók í miðbæ Akureyrar. Vikki hélt með sínum mönnum svo um munaði. Hann var Akureyringur, kaupfélagsmaður, framsóknarmaður og Þórsari. Því var oft mjög skemmtilegt að skiptast á skoðunum við hann um menn og mál- efni og sjaldan komið að tómum kof- unum, þótt ekki væru frændur alltaf sammála. Víkingur var myndarlegur, þrek- vaxinn kraftakarl, snemma sköllóttur eins og margir úr föðurætt hans og sannkallaður víkingur til allrar vinnu. Auk heldur hafði hann fjármálavit umfram marga aðra í fjölskyldunni og ávaxtaði pund sitt. Að honum stóðu sterkir eyfirskir og svarfdælsk- ir stofnar. En umfram allt var hann gæfumaður í einkalífi sínu. Hann kvæntist ungur Mörtu Kristjánsdótt- ur, sem hann missti fyrir fjórum ár- um. Þau áttu barnaláni að fagna, eignuðust fimm börn sem öll komust vel til manns og bera foreldrum sín- um fagurt vitni. Víkingur reisti sér stórt hús ungur að árum með fádæma dugnaði í Munkaþverárstræti við hlið húss foreldra sinna. Hann var yngst- ur systkina sinna og var foreldrum sínum ómetanleg stoð og stytta. Víkingur var glaðvær, glettinn og svolítið strákslegur grallaraspói alla tíð. Hann gat verið meinlega fyndinn í tilsvörum. Hann var ákaflega barn- góður, sannkallaður barnakarl í besta skilningi þess orðs. Hann var fé- lagslyndur, vinur vina sinna, traustur maður, athafnasamur allt sitt líf, vandvirkur og féll sjaldan verk úr hendi. Annálað snyrtimenni og bind- indismaður á vín og tóbak. Hann gekk með væga bíladellu og voru bíl- arnir hans alltaf gljáfægðir gæða- gripir. Einnig átti hann hjólhýsi sem stóð oftast á sumrin austur í Vagla- skógi. Þangað sótti hann mikið. Síðustu árin voru Víkingi að sumu leyti erfið. Þungbærastur var honum missir Mörtu. Fyrir allmörgum árum gekkst hann undir skurðaðgerð á hné og fékk í kjölfarið illvíga sýkingu og gulu. Seinna þurfti hann að fara í hjá- veituaðgerð á hjarta og þá dó hann á skurðarborðinu en læknum tókst að lífga hann við eftir 12 mínútur. Seinna sagði hann að Lykla-Pétur hefði ekki viljað hleypa sér inn. Fyrir rúmum mánuði greindist hann með krabba- mein í lifur sem dró hann til dauða á skömmum tíma. Hann mætti örlög- um sínum af æðruleysi og karl- mennsku og hélt sinni léttu lund þar til yfir lauk. Víkingur dó á hádegi þegar dagur er lengstur, við sumarsólstöður. Það er bjart yfir minningu þessa sóma- manns og við kveðjum hann með þakklæti fyrir það sem hann gaf af sjálfum sér og auðgaði líf okkar. Sigurður Ólafsson. Þá er komið að kveðjustundinni. Það tók mig sárt að heyra af andláti Víkings frænda míns á afmælisdag- inn minn. Mér eru einna minnisstæðust öll þau jólaboð sem foreldrar mínir fóru með okkur börnin í til Vikka frænda. Man alltaf eftir því hvílíkur spenning- ur var um hver jól að sjá hversu stórt jólatré hann væri með. Var það oft haft á orði í minni fjölskyldu að okkar tré væri eins og hrísla samanborið við hans. Árin liðu og alltaf stækkuðu fjöl- skyldurnar sem leiddi til þess að jóla- boðin lögðust af. Eftir það minnkaði allur formlegur samgangur á milli fjölskyldna okkar en alltaf vissi mað- ur nú af frænda. Það var svo fyrir nokkrum árum þegar börnin hans gáfu honum tölvu með tilheyrandi búnaði í afmælisgjöf að ég fór að hitta hann oftar. Mikið ofsalega gladdi það mig þegar Vikki hafði fyrst samband við mig til að koma og líta aðeins á nýju tölvuna og kenna sér á hana. Ég naut hvers skiptis sem ég skrapp til frænda til að hjálpa honum að fikra sig eftir tækni- væddum heimi tölvunnar og áttum við ófár stundir við umsýslu mynda sem hann var svo iðinn við að taka á stafrænu vélina sína. Ég þakka fyrir allar þær góðu stundir sem ég átti með frænda mín- um og vitna í hans eigin orð um leið og ég kveð hann: ?Ef við hittumst ekki hér ? þá hittumst við bara annars staðar.? Kæra frændfólk og aðstand- endur, mínar innilegustu samúðar- kveðjur. Sigmundur Björnsson. Það er erfitt að skilja tilveruna þegar dauðinn ber að dyrum. Samt er hann hið eina sem við eigum víst þeg- ar við komum í þennan heim. Spurningar koma upp í hugann, en svörin verða fá. Við skiljum ekki til- gang allra hluta, en vitum að það er æðri máttur sem stýrir og stjórnar. Um hádegi 21. júní hringdi í mig einn fyrrum vinnufélagi og sagði mér þá sorgarfregn að vinur okkar og félagi til margra ára, Víkingur Þór Björns- son, hefði dáið um morguninn. Vikka kynntist ég þegar við vorum krakkar, ég Þórsari af eyrinni en hann Þórsari og brekkusnigill. Víkingur var af okk- ur félögunum alltaf kallaður Vikki og þegar mikið átti að hafa við þá var hann Væk. Starf Vikka fyrir Íþrótta- félagið Þór er orðið langt og happa- sælt en hann var sannur Þórsari og fór ekki leynt með það, lét mikið á sér bera þegar Þór var annars vegar. Ekki man ég til að haldin hafi verið álfadans og brenna á vegum Þórs þar sem Vikki var ekki potturinn og pannan í framkvæmd og undirbún- ingi. Atorkusemi og dugnaður hans var með afbrigðum, var aðalmaður í að safna efni í brennuna, stundum fannst okkur félögum hans hann kannski vera of duglegur í að hreinsa og fegra bæinn okkar. Metnaður hans var að brennan í ár væri stærri en í fyrra. Báðir störfuðum við í útkallsliði slökkviliðs bæjarins á okkar ung- lingsárum. Oft var mikið fjör á æfing- um og ekki komu menn alltaf þurrir frá þeim enda hlífðarföt léleg eða engin. Ekki var óalgengt ef menn voru í góðu færi að einhver missti óvart að sjálfsögðu vatnsbununa úr slöngunni á náungann. Alvaran var þó alltaf til staðar þegar barist var við eldinn, versta óvin slökkviliðsmanns- ins. Stærstu brunar voru eflaust þegar Efnaverksmiðjan Sjöfn brann og Gamal hótelið. Víkingur réðst sem fastur starfs- maður hjá slökkviliðinu árið 1966, fyrst sem brunavörður en síðar sem eldvarnaeftirlitsmaður. Ég hafði þá verið starfandi á slökkvistöðinni í nokkur ár og samstarf okkar varð að sjálfsögðu miklu meira þegar við unn- um á sama stað. Af mörgum atburðum er sá eftir- minnilegasti þegar stórbruni varð á Gleráreyrum en þá brunnu verk- smiðjur SÍS árið 1969. Það kom svo sannarlega við hjarta Víkings en hann var samvinnumaður fram í fing- urgóma. Einu sinni sá ég Vikka hlaupa feikilega hratt, svo hratt að hann hefði komist á pall á Ólympíu- leikunum, en þá vorum við staddir við vinnu okkar fyrir slökkvistöðina í Eyjafirði. Bóndi á bænum varaði okk- ur við hundinum, sagði að hann reyndi að bíta í hæla á mönnum sem færu upp í bíla. Bóndinn sigaði hund- inum út á tún en við læddumst að bílnum en seppi lét ekki plata sig, sneri við og þaut í átt að Vikka sem tók heldur betur til fótanna og forðaði sér inn í bílinn. Erfitt og sárt er að sætta sig við að sjá ekki oftar þennan glaðværa og sterka mann, finna ekki hlýtt og traust handtak hans framar. Með Víkingi Björnssyni er genginn traust- ur og góður maður, höggvið er stórt skarð í raðir okkar slökkviliðsmanna. Eftir lifir minningin um allar sam- verustundirnar. Stærst er þó skarðið hjá fjölskyldu Víkings sem nú horfir á eftir föður, tengdaföður og afa. Sendi ég þeim öll- um mínar innilegustu samúðarkveðj- ur og bið þeim Guðs blessunar. Bæn slökkviliðsmannsins: Ó, heyr mig Guð, mitt ákall er ef eldur verður laus að megi bæn mín þóknast þér og þjónsstarf er ég kaus. Ó, mætti ég lifa blessað barns til bjargar finna ráð og einnig sérhvers eldri manns frá eldsins voðabráð. Og ger mér kleift að komast skjótt að kveikineistans stað svo ég geti bálsins bugað þrótt og bætt og stöðvað það. Að verma þannig bróðurbú frá bráðri hættu og neyð skal ætíð vera skylda mín á skammri ævileið. (Daníel Kristinsson.) Áfram Þór. Gunnlaugur Búi Sveinsson. Kveðja morgunsundfélaga í Sundlaug Akureyrar Koma nú saman, með klökkva í huga, karlar til morgunlauga. Vantar hér einn, sem áður var, þvert um þröskuld ? hvern dag við morgunmál. Sakna vinir og sjá á bak föllnum félaga ? sumir langa leið. Vertu að endingu og ævinlega ? að leiðarlokum ? ? vel kvaddur ? Víkingur. Benedikt Sigurðarson. VÍKINGUR ÞÓR BJÖRNSSON Nú hefur elsku afi okkar kvatt okkur að sinni. En við munum ávallt minnast hans með bros á vör og gleði í hjarta. Betri afa er ekki hægt að hugsa sér. Í kringum afa var alltaf líf og fjör og engum leiddist í návist hans. Afi hafði alltaf nóg af sögum að segja og hann gat sagt þær svo öllum þótti þær áhugaverðar, bæði ungum og öldnum. Engin saga var svo ómerki- leg að afi gæti ekki gert hana fyndna. Afi hafði alltaf svo gaman af því að dansa og reif alla með sér í dans þeg- ar efni var til. Meira að segja þegar við vorum litlar dönsuðum við alltaf a.m.k. einn dans við afa á hverju ætt- armóti. Eitt af því skemmtilegasta sem afi okkar gerði var að ferðast, hvort sem HELGI GEIRMUNDSSON ? Helgi Geirmunds- son fæddist í Að- alvík á Hornströnd- um 17. nóvember 1934. Hann andaðist á Fjórðungssjúkra- húsinu á Ísafirði 14. júní síðastliðinn og var útför hans gerð frá Ísafjarðarkirkju 24. júní. það var innan lands eða utan. Hann hafði gam- an af því að fara á fram- andi staði. Þegar við vorum litlar fór afi í fyrstu ferðina sem far- in var frá Íslandi til Barbados. Okkur þótti svo stórmerkilegt að til væri land sem héti Barbados og að afi hefði farið þangað. Hann hlyti að hafa skoðað allan heiminn til að finna svona skrítið land. Afi var líka alltaf mikill tækjakall og var aldrei hrædd- ur við að prófa það sem var nýtt. Ætli hann hafi ekki verið með fyrstu Ísfirðingum til að kaupa sér videó- tæki? Þegar við vorum litlar horfð- um við oft á upptökur af sjónvarps- þáttum eins og ?Fastir liðir eins og venjulega? og ?Heilsubælið í Gerfa- hverfi? hjá ömmu og afa. Elsku afi, við kveðjum þig í bili með söknuði og þakklæti fyrir sam- verustundirnar, en minningarnar eigum við að eilífu. Elsku amma, við biðjum Guð að styrkja þig á þessum erfiðu tímum og sendum þér okkar bestu strauma. Erna og Elsa. Mig langar að setja á blað nokkur orð til að kveðja yndislegan mann, sem var mér svo elskulegur frá fyrstu kynnum. Ég kom ung til Reykjavíkur og við vinkonurnar tvær fórum á Barðstrendinga- skemmtun. Okkur var vísað til borðs hjá alveg yndislegu fólki, sem voru Vikar og móðir hans. Þau voru svo elskuleg og kát og spjölluðu við okk- ur ungar sveitastúlkurnar. Þá kom í ljós að við þekktum mikið það sama VIKAR DAVÍÐSSON ? Vikar Davíðsson fæddist í Hænu- vík við Patreksfjörð 1. sept. 1923. Hann lést á Sjálfsbjargar- heimilinu í Reykja- vík 6. júní síðastlið- inn og var útför hans gerð frá Fossvogs- kirkju 15. júní. og frá því hafði ég alltaf gott samband við Vik- ar. Við vinkonurnar fórum að starfa í átt- hagafélagi okkar og alltaf var jafn gaman að koma þar saman. Vikar var svo mikil driffjöður í öllu starfinu. Ég fór svo í starf með þeim öll- um í stjórninni og voru það skemmtilegar og góðar stundir. Það var gaman að koma í Bjarkarlund meðan þau hjónin voru þar. Ég sakna Vikars mikið og vil þakka honum fyrir hve góður hann var okkur hjónum alltaf þegar við hittumst og skemmtum okkur saman. Eiginkonu hans og öllum hans nánustu ættingjum sendum við Örn innilegar samúðarkveðjur. Fríða. Morgunblaðið birtir minningargreinar alla útgáfudagana. Skil Minningargreinar skal senda í gegnum vefsíðu Morgunblaðsins: mbl.is (smellt á reitinn Morgunblaðið í fliparöndinni ? þá birtist valkosturinn ?Senda inn minningar/afmæli? ásamt frekari upplýsingum). Minningargreinar
Beinir tenglar
