Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn

						TÍMtNN
LAUGARDAGUR 3. október 1970
Finnur Jónsson gerður
heiðursfélagi i alþjóð-
legri listaakademíu
Ffcmar Jónsson, listmálari,
er brautryðjandi afostraktlistar
á íslandi. Hann nam í Berlín
og Dresden á þeim árum, er
abstraktlistin var að hefja
skeið sitt í Evrópu, og hann
man vera meðal fyrstu Norð-
urlandamálara, sem máluðu
umtalsverð abstraktverk. Finn-
ur gekk þó ekki alveg á hönd
þessari listastefnu, heldur mál-
aði sem fyrr mest í hefðbundn-
um stól, en abstraktlistin hafði
verulen áhrif á stíl háns, erns
og sjá má víða í verkum hans,
og fyrr og síðar á ævi hefur
hann málað mörg hrein
abstraktverk, sum fráfoærlega
góð.
Nýlega er fallinn hlutlægur
og athyglisverður dómur ttOO
þetta brautryðjendastarf Finns
og jafnframt um hann sem
ágætam listamann í heild.
:^svmwmlm1mminWBnKKmífífanWnKWmmimWn
Abstraktmálvcrkift   Örlagateningurlnn   eftir   Finn   Jónsson,   annað
verka hans á sýnlngunni „Evrópa 1925".
í samar hefur verið haldin
í Strassburg málverkasýniag,
sem nefnist „Evrópa 1925", og
er hún á vegum. Evrópuráðsins.
Hlutv. sýningarinnar er að gef a
þverskurðarmynd af stöðu
nyndlistar í Evrópu á þeim ár-
um, sem afostraktlistin var að
brjótast frarn, sýna íarðveg
hennar og fyrstu þroskaspor.
Dómnefndin valdi Finn Jóns-
son í þennan brautryðjenda-
hóp einan ísleadinga, og eru
þarna tvö abstraktmálverk eft
ir Finn, og er hann eini Norð-
urlandalbúinn, sem á aibstrakt-
myndir á sýningunni, enda
munu fáir norrænir málarar
hafa verið farnir að taka á
þeirri listgreia á (þessum ár-
um.
Þessl verk Finns á sýning
unni hafa hlotið ágæta dóma
og virðast hafa vakið athygli
víða um faeim. Hann hefur til
að mynda nýlega verið gerður
að heiðursfélaga alþjoðlegu
listaakademíunnar f Róm,
„Tommaso Campanella" og
verið veitt silfurmerki akademí
unnar.
Finni hafði eianig borizt til-
boð um að sýna verk sfai á sýn
ingam listasafnanna La Garue í
Parfe og Gallarie Wollenbreuse
í Biarritz. Þá hefur heimsfrægt
listatímarit. Panorama des
Arts óskað eftir að fá að kynna
list hans.
Á sýningunni í Brussel eru
137 þátttakendur frá flestum
Evrópufojóðum, þar á meðal
margir heimsfrægir meistarar.
Tildrögin að þátttöku Finns '
Finmir Jónsson, listmálari.
sýningunni voru þau, að Selma
Jónsdóttirj           forstöðumaður
Listasafns ríkisins, og Jó-
hannes J6hannesson listmálari
könnuðu að beiðni sýningar-
nefndar. hvort völ væri á þátt-
takanda héðan og komu til
Finns, þar sem ekki var til að
dreifa öðram íslenzkum ab-
straktmálurum frá þessum ár-
n um. Voru síðan sendar tvær
myndir, og er mynd af annarri
<** þeirra, Örlágateningriam, í sýn-
ingarskrá, sem er vönduð og
stór bók. Hitt verkið heitir
Óður  til mánans.  Smáfletir  í
Orlagateningaum eru gerðir úr
gulli.
í heiðursfélagalbréfi því, sem
Finni hefur borizt frá alþjóð-
lega lLstaakademíunni er þess
getið, að kjörið sé vegna mik-
illa afreka í þágu listaima.
Það er fagnaðarefni, að jafn-
góður listamaður og Finnur
Jónsson hefur hlotið verðskald
aða viðarkenningu á erlendum
vettvangi, og augljost er, að fs-
land hefar átt þarna góðan
fulltrúa sem haldið hefur á
loft hróðri íslands með mikilli
sæmd. — AK

Stjórnsýsla IV
Fyrri hluti:
Ábyrgð og skyldur stjórnsýslu
í grein III var lýst þrenns
konar ætlunarverki stjórn-
sýslu. Þar við mætti bæta 4.
hlutdeildinni - eða 611u heldur
fjórða víddinni: tímanum. Við
sérhverja athöfn stjórnsýslu
verðaj að ií^d Uæði til nútíðar
og framtíðar. Gróði í drg -~\
ekíki vera á kost ^j ...j.0uii-
dagsins. Og árínu í ár má ekki
heldur fórna á altari draum-
sýnar S fjarska. Tíminn er
áskapaður þáttur í allri stjóra-
sýslu, því að stjórnsýsla áivarð
ax framkvæmd, og framkvæmd
beinist ætíð að árangri síðar.
Athyglisvert er, að tímabilið,
er þarf til að koma ákvörðun
í framkvæmd og ná árangri,
lengist stöðagt. Þetta er blátt
áfram kjarninn í hag- og tækni
þrdun aldarinnar. Fyrir 50 ár-
um tók leiðin frá rannsóknar-
stofu til verksmiðju á að gizka
2 ár, en nú gætu árin orðið 20.
Þá þótti hæflegt, að stofnkostn
aður greiddist á 2—3 árum, ciú
á 10—15 árum, enda er fjár-
festing á starfsmann orðin
margföld. í heimi á hraðri ferð
skiptir meginmáli að horfa
langt fram og taka ráð í tíma.
Pappirsverksmiðja, er eygir
hráefnaskort, verður að groður-
setja þau tré í dag, sem hún
ætlar til framleiðslunnar að
náliri  öiú iióiuui.
En ábyrgð stjórnsýslu snýr
ekki aðeins að efnislegum hlat-
um, heldur einnig að mannfólk
inu. Lítum fyrst a iiluthafana.
Með aukinai velmegun og jöfn
uði, svo sem á var drepið i
síðustu grein, hefur fjárfesting
aukizt. gífurlega og gerzt al-
niennari. Til sanns vegar má
færa, að allir skattgreiðendur
séu hluthafar í opinberum
rekstri. Beinir hluthafar eru
þeir hins vegar nefndir, sem
leggja fé í ágóðafyrirtæki á
sviði iðnaðar, verzlunar eða
þjónastu. Síðan koma óbeinir
hlathafar. er verða iþátttakend-
ur með fjárframlögum í lífeyr-
issjóði, stéttarfélðg, byggingar-
félög, tryggingarfélög o. fl. Er
talið, að svo sé um allt að þrjá
af hverjam fjóruin fullorðnum
í nútíma þjóðfélagi. Liggur f
aagam uppi, að stjórnsýsla og
þeir, sem hana annast, geta
ekki farið eigin götur og virt
þennan fjölda að vettugi. Út-
boð fyrirtækja, forstjóraskipti,
sölusamningar, svo og ytri
ásýnd fyrirtækis, er birtist m.a.
í auglýsingum og vöruhönnan.
eru allt atriði, sem vekja áhuga
alimenniags nú á dögam, —
ekki aðeins sem venjulegt
fréttaefni, heldur sem hags-
munamál.
Þátttöku   almennings   í   at-
vinnarekstri leiðir beint af
þjóðskipulagi okkar, sem bygg
ir á frjálsræði og einkafram-
taki. Hlutaféð er ýmsum fyrir-
tækjum lífsnauðsyn til vaxtar
og viðgangs. Það er oft afl-
taagin sjálf, og eigendur þess.
iiluthafarnir, verðskulda því
fyllsta tillit. A slikt vill þó
skorta. í starfsmannaekiu ve!-
íerðarríkisins hneigist áhagi
stjórnenda Öðrú fremur að
vinnufólkinu og aðbúnaði bess,
en hagsmunir hluthafanna vilja
sitja á hakanum. Mörgum
hlutafélögum er stýrt af einam
manni eða fámennri fram-
kvæmdastjórn, sem fer duít
með viðskiptamál fyrirtækis-
ins og skoðar Hlathafana nán-
ast sem illa nauðsyn. Aðalfund
am, sem haldnir eru eitt sinn
ár hvert, er hespað af eins og
innihaldslausa formsatriði. Og
útborgun arðs fer ekki ætíð eft
ir rekstrarafkomu, heldur er
við það mi'ðað að haida
óánægju i skefjum.
Auðvitað eru gullvægar and
antekningar. Félagsfandum í
sumum fyrirtækjum hefur ver-
ið fjölgað. Þeir eru haldnir
missirislega, ársfjórðangslega.
jafnvel mánaðarlega, og
gleggri skýrslur eru ,gefnar. Til
eru franrkvæmdastjórar og
stjórnarformenn,     sem    blátt
áfram hvetja hluthafa til beinn
ar þátttöku. Hluthöfunuin er
boðið að heimsækja skrifstof-
ur eða verksmiðjur, og þeim er
jafnvel falið að kynna fram-
leiðslavöruna og stuðla að sölu
hennar. Löggjöf hefur og al-
mennt stefnt að því að krefja
hlutfélög ítarlegri skilagreina
og gera þeim skylt að birta
þær. Síðast en ekki sízt hafa
hluthafar sjálfir vaknað til
vitundar um rétt sinn og geng-
ið eftir honum.
Sú hlið, er veit að verka-
mönnum, verður aðeins rædd
hér iítillega, því að það efni
fellur undir seinni kafla. Minnt
skal á breyttan tíðaranda.
Verkamenn era ekki lengur ein
faldiega nöfn á launalista, held
ur einstaklingar með ríku
sjálfstrausti, sem láta til sin
taka — og munu berjast fyrir
þvi af alefli að fá sinn skerf.
Stiórnendar hafa tíðum háar
hugmyndir um mikilvægi fríð-
inda. Samt er það staðreynd,
að launagreiðslur í peningam
skipta starfsmann meginmáli.
Honum er fyrir öllu að tryggja
eiaið fjárhagsl. öryggi og þeirra
sein á framfæri hans eru. Eng-
an þarf því að undra, þó að
stéttarfélag leggi áherzlu á
þann lið kjarabaráttannar. Hitt
kemur til kasta opinberrar
stjórnsýslu að sjá svo om, að
peniasatekjurnar rýrni ekki
am of.
Enda þótt launagreiðslur i
peningum til frjálsra afnota
varði mestu, má stjórnsýsla
ekki vanrækja aðra þættl raun
tekna. Hátt kaap er vlssulega
ekki eins eftirsóknarvert, ef
það er fengið við öhagræði,
sóðaskap eða harðstjórn á
vinnustað. Þess vegna er æ
meira á sig lagt til þess að
bæta vinnuskilyrði, og ný „vel
ferðaratriði" koma sífellt til
skjalanna: Mötuneyti á vlnna-
stað, sameiginlegar skemmtan-
ir starfsfólks, sumarbústaðir
o.fl. Um það má deila, hversu
•njög stjórnsýsla skuli grípa
inn f elnkalíf manna. En á hinu
leikur efcki vafi, að vistleg
húsakynni, fallegt litaval og
góður aðbúnaðar að öðra leytl
er til bóta — og mun svara
kostnaði í iheiri afköstum og
færri uppsögnum.
Er röðin þá komin að vi5-
skiptavinum. Ein afleiðing
vaxandi velmegunar á seinnl
áratugum er síaakin vandfýsni
og kröfugerð þeirra, sem end-
anlega nota hina seldu vöra e3a
þjónustu. Stjórnsvsla getur því
ekki Iengur látið sér nægja
að huga að hlathöfum og starfs
liði; hún verður jafnframt að
beina athyglinai að neytendum.
Sú tíð er liðin, að iðnrekandi
geti sagt: „Þetta framleiði ég
— kaupið það eða ekM." Fyr-
irtæki verða að leita að og
fylgjast með því, sem kaup
andinn vill fá. Neyzluvenjur
breytast stöðugt. T.d. hefur of-
borgunarkerfið haft stórfelld
áhrif í þá átt að beina eyðsla
frá óvaraalegum neyzluvörum
tll varanlegra (húsmínaðar,
bifreiða o.s.frv.).
Upplýst stjórnsýsla eltir þó
ekki alla duttlunga neytand-
Framhald   á   bls.   14.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16