Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Mįnudagsblašiš

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Mįnudagsblašiš

						Mánndagur 7. marz 1966

Mánudagsblaðið

Okkur samdist u maðha nn

reyndi að þýða handritin, sem

fjölluðu um myndirnar og fengi

til þess aðstoð vinar síns eins

í British Museum. Þegar ég

kæmi til Englands, var meining

in að ganga úr skugga um,

hvort gimsteinarnir væru í

raun og voru til. Eg er alveg

viss um, að Endacott meðan

hann var á lífi, hefði ekki ótil-

neyddur látið myndina af hendi

rakna við Balaston.."

„Og þér segið, að myndin sé

nú í Ballastonhöll ?" spurði lög-

reglustjórinn.

„Hún er þar sem stendur. Eg

borðaði þar í dag og sá hana,

ásamt hinni myndinni, sem Gre

gory Ballaston flutti með sér

heim."

Lögreglustjórinn flutti sig til

í stólnum, vandræðalegur á svip

inn. Sagan sem hann hlustaði

á, var harla ótrúleg, en það

var eitthvað mjög sannfærandi

við þennan hægláta, en festu-

lega mann.

„Með öðrum orðum," sagði

lögreglustjórinn, „þá ákærið

þér Gregory Ballaston ekki að-

eins um þjófnað heldur líka

beinlínis um morð ?"

„Nei, svo langt hef ég ekki

gengið. Eg hef bent yður á á-

stæðu, sem hann hefði haft til

að drepa félaga minn Ralph

Endacot. Og ég hef gefið yður

upplýsingar um grip, sem til-

heyrði hinum látna — og mér

ekki síður."

„Ener þessi mynd í raun og

veru einhvers virði?" spurði

lögreglustjórinn. „Svo mikils

virði, að — þó ólíklegt sé •—

inaður myndi fremja morð henn

ar vegna?"

„Gimsteiharnir, sem eiga að

vera faldir í myndinni," svar-

aði herra Johnson, „eru metnir

á minnst milljón pund. Það var

Sir Bertram, sem f yrstur heyrði

söguna, þegar hann yar í utan-

rikisþjónustunni. Hann sagði

syni sínum hana, og eflaust

hafa þeir í sameiningu lagt á

ráðin um Ieiðangurinn."

Holmes lögerglustjóri ýtti til

hans penna og pappír.

„Viljið þér gera svo vel að

skrifa orðsendíngu til fjárhalds

manna yðar í London, svo ég

geti leitað upplýsinga hjá

þeim?"

Hr. Johnson féllst hiklaust á

þessa uppástungu.

„En ég hlýt að fara fram

á það," sagði hann, „að þér

haldið nafni mínu leyndu í sam

bandi við þetta mál — að

minnsta kosti fyrst um sinn.

En sendið þér undirmann yðar

til mín í Stóra húsinu, og ég

skal aðstoða hann af fremsta

megni."

Holmes lögreglustjóri var

hugsi um stund, en sagði svo:

„Vel á minnzt. Cloutson var sá,

sem stjórnaði rannsókninni, áð-

ur en Scotland Yard blandaði

sér í málið. Það er bezt ég

hringi í hann og segi honum,

að Scotland Yard hafi gefizt

upp á því, og hann verði að

taka að sér rannsóknina þegar

í stað."

„Eit er enn, sem ég verð að

segja yður," sagði herra John-

son. „Eg hef ráðið ungan leyni

lögreglumann, sem fylgist með

hverri hreyfingu Georgy Balla-

stone, en í einum tilgangi ein-

vörðungu."

„Og lefyist mér að spyrja,

hver sá tilgangur sé?"

„Eg geri ráð fyrir því, að

reynt verði að brjótast inn í

Stóra húsið á næstunni. Gre-

gory Ballaston hefur bersýni-

lega ekki tekizt að hafa upp á

gert? Og hvaða rétt hafið þér

yfirleit til að blanda yður í

þetta mál. Gregory Ballaston

ætlar tíl útlanda í kvöld, og

það er öllum fyrir beztu."

„Samt sem áður er það of

seint," sagði herra Johnson.

„Lögreglan álítur, að hún hafi

nægar sannanir gegn Gregory

Ballaston til að taka hann fast-

FRAMHALDSSAGA

EFTIR E. PHILLIPS

OPPENHEIM

18

gimsteinunum, en kassinn með

kínversku handritunum er enn

í húsínu, og ég býst við, að

Gregory geri tilraun til að kom

ast yfir þau. Það er þess vegna,

sem ég hef fengið leynilögreglu

mann til að fylgjast með Gre-

gory Ballaston."

Holmes lögreglustjóri stóð á

fætur og fylgdi gesti sínum til

dyra.

„Eg lofa yður því, að ég

mun gera mitt bezta," sagði

hann. „Þetta er hvhnleitt mál,

en þér getið reitt yður á, að

ég mun lata hendur standa

fram úr ermum."

20. KAPlTULI

„Herra Johnson," sagði Claire

Endacott. „Eg er komin til að

biðja yður að láta þetta mál

niður falla. Ekkert getur vakið

frænda minn til lífsins á ný, og

ekkert getur friðað samvizku

þess, sem myrti hann. Eg bið

yður, herra Johnson, að láta

þessi mál eiga sig."

„En góða mín, athugið, hvers

þér eruð að biðja. Þér eruð að

biðja mig um að láta morðingja

frænda yðar sleppa við hegn-

ingu."

„Já, það er einmitt það, sem

ég vil. Hann græddi ekkert á

því, og — ég er alveg viss um,

að hver svo sem hann hefur

verið, er hann ekki heill á geðs

munum. Jafnvel á skipinu — ég

bið yður að trúa mér, herra

Johneon — var Gregory Balla-

ston undir áhrifum þessarar

hryllilegu myndar. Allan tím-

ann hagaði hann sér mjög und-

arlega. Strax og hann var bú-

inn að láta myndina frá sér,

var hann allur annar maður."

Herra Johnson hristi höfuðið.

„Það er of seint," sagði hann.

„Hvernig þá of seint?" spurði

hún óttaslegin. „Hvað hefið þér

an. Eg geri ráð fyrir, að hann

vrði tekinn fastur á næstu

klukkustund."

„Fantur!" hrópaði hún. „Ó,

Gregory."

Henni sortnaði fyrir augum.

Herra Johnson studdi hana að

legubekknum.

„Ungfrú Endacott," sagði

hann og andvarpaði. „Þetta er

óttalegt mál, en réttlætinu verð

ur að fullnægja. Morð er ófyr-

irgefanlegur glæpur. Að svipta

annan mann lífinu — hafið þér

gert yður grein fyrir, hvað það

þýðir?"

„En hvað um mitt líf!" hróp-

aði hún. „Skiljið þér ekki? Eg

gerði mig ánægða með að sjá

hann aldrei framar. Eg skrökv-

aði um myndina, en ég elska

hann. Ef hann verður tekinn

fastur fyrir morð, þá er ég

altilbúin að drepa yður. Ann-

að hvort það eða ég dey sjálf.

Eg lifi þetta ekki af, það get

ég sagt yður! Eg lifi það ekki

af!"

Hún hallaði sér fram og byrj

aði að kjökra. Herra Johnson

þerraði á sér ennið. Ef til vill

var það löngunin til að sleppa

úr þessari klípu, sem leiddi at-

hygli hans að stóra lyklinum,

sem hékk í festi um háls henn-

ar.

„Hvað lykill er þetta?" spurði

hann hvasst.

Hún anzaði honum ekki strax.

Hann ítrekaði spurninguna.

„Lykil ?" sagði hún með fyrir

litningu. „Hvaða máli skiptir

það? Hvernig getið þér spurt

mig um lykil, þegar svona

stendur á? Það er aðeins eitt,

sem skiptir máli — ég verð að

bjarga honum. Auðvitað veit ég

að hann gerði það, annars væri

ég hjá honum núna. Hann er

ekki slæmur. Það má ekki taka

hann   af   lífi.   Eg   —   ó,   guð'

minn!"

Hún fór aftur að kjökra.

„Heyrið þér nú! Eg skal gera

allt, sem í mínu valdi stendur,

því lofa ég, en þér verðið að

segja mér, hvaða lykill þetta

er. Eg spyr ekki út í bláinn."

„Hann kom frá einhverjum

lásasmiðum fyrir nokkrum

mánuðum," svaraði hún þreytu-

lega. „Þéir sögðu, að frændi

minn hefði látið gera hann eft-

ir öðrum, síðast þegar hann var

í London."

Hann losaði festina frá hálsi

hennar, og gekk inn í næsta

herbergi, en i einu homi þess

hafði peningaskápur verið felld

ur inn í vegginn. Lykillinn gekk

strax að, og í myrkrinu glitti

á hvítt umslag. Það var áritað

til Claire Endacott. Hann virti

það fyrir sér um stund. Svo

lokaði hann skápnum og gekk

aftur inn í bókaherbergið.

„Ungfrú Endacott," sagði

hann, „lykillinn yðar hefur

svarað spurningu, sem ég hef

lengi velt fyrir mér. Hann geng

ur að gamla peningaskápnum

hér. Hinn lykillinn var í skápn

um. Bréfið er, eins og þér sjá-

ið, til yðar. „Eg hef alltaf verið

sannfærður um, að frænda yðar

hafi tékizt fyrir andlát sitt að

þýða handritið, sem vísar til,

hvar gimsteinana er að finna.

Þetta er sennilega Iausnin."

En hún fleygði frá sér bréf-

inu og hefði traðkað það undir

fótum, ef hann hefði ekki kom-

ið í veg fyrir það.

„Gerið eitthvaðí" sagði hún

í bænarrómi. „Bréf! Hver kærir

sig um bréf?"

„Það er frá frænda yðar,"

sagði hann hátíðlega. Sennilega

það síðasta, sem hann skrif aði."

Hún reif upp umslagið, og

byrjaði að lesa, fyrst með hálf-

um huga, en svo stökk hún allt

í einu á fætur og hrópaði upp:

„Lesið þér það- Lesið þér það

sjálfur!" sagði hún og greip um

hönd hans. „Lesið þér það og

segið mér, að það sé sannleik-

urinn!"

Kœra Claire,

ég fór til London í morg-

un og Tcom aftur dauða-

dœmdur maður. Dr. Francis

Moore í Harley Street 18 get

ur skýrt pér nánar frá at-

vikum. Þrjá mánuði ólifaða

og miklar pjáningar! Eg

held ekki. Eg bind enda á

pað í kvöld. Þú verður rík

— miklu ríkari en pig grun-

ar. Erfðaskráin mín er hjá

Malcolmfyrirtækinu. Eg hef

skipt jafnt á milli pín ög

frænku . pinnar. Eg lœt

fylgja með pessu bréfi pýð-

ingu á skjali, sem sýnir, ef

satt er sagt frá, hvernig

hœgt er að ná gimsteinun-

um í myndunum. Farðu með

pað hvernig sem pú vilt. Eg

hef engan áhuga á pví. Eg

hefði gjarnan viljað1 lifa eitt

ár eða tvö hér í nágrenninu,

en ég kýs pessi endalok

fremur en langdregnar kval

ir, sem ég hef raunar pegar

fengið forsmekk af. Eg vona,

að pú verðir hamingjusöm."

Ralp Endacott."

Óvinurinn (Gunnar Eyjólfsson).

Gullna h/iðið

Framhald af 3. ,síðu.

sýnilega gerir þau. Mjög mörg

af þessum skyndimyndum ein-

staklinga eru áríðandi og nauð-

synleg. Það verður því að Ieggja

rækt við þau og fá í þau leik-

ara en ekki sviðsfígúrur eins

ólæsar og þær eru ótalandi. At-

riðið utan gullna hliðsins er svo

viðvaningslegt, klaufalegt og

frámunalega búralegt, að það

veldur hlátri, en í hópnum þar

eru hortittarnir í leik og tali

svo margir að raun er að. Allt

þetta verður að skrifast á lé-

lega og kærulausa leikstjórn.

Hinsvegar sjást ýmsar skín-

andi vel unnar myndir t.d.

Ævar Kvaran i sínum gamla

sýslumannsham með tilheyr-

andi virðingu og rödd valds-

mannsins. Benedikt Árnason,

böðullinn, brá upp tilhlýðilegri

mynd af þéirri stétt, svo og

Róbert Arnfinnsson. Þá komum

við að ráðamönnum í himnariki

og lék Valnr Gíslason virðulega

Lykla-Pétur og Jón Sigurbjörns

son Pál postula. Sigríður Þor-

valdsdóttír var einkar viðfeldin

í hlutverki Maríu meyjar og

aðrir himnabúar .sluppu sæmi-

lega úr þessum hildarleik.

1 neðri og öllu fjölmennari

stað finnum við svo Gunnar

Eyjólfsson í hlutverki óvinar-

ins.    Leikstjórinn    mun    hafa

sjálfur skapað „hefð" í sam-

bandi við túlkun þessa hlut-

verks og gerði það skínandi

vel. Gunnar leikur nú í mjög

líkum stíl, en mismunurinn var

nokkur. Gunnar leggur ekki

eins mikið upp úr hinu diaból-

iska eins og fyrirrennari hans

gerði, en lævísin og lymskan

koma betur í Ijós og eðlilegar

hjá Gunnari. Gunnar hefur og

meira sviðsfas og framsögnin

var mjög blæbrigðarík. Hreyf-

ingar voru óaðfinnanlegar. 1

rauninni má segja, að engin sér

stðk „hefð" hafi skapazt i túlk

un kerlingarinnar og Óvinarins

síðan leikurinn var fyrst sýnd-

ur. Við erum bara vön Arndísi

og Lárusi. Óvinarhlutverkið er

talsvert laust í böndunum og

leggur leikstjóra og leikara tals

vert frjálsræði í vali. Skiljan-

legt er að leikstjórinn nú haldi

sig í heild við fyrri túlkanir,

en hver veit hvað verður. Satt

bezt sagt, þá er 511 leikstjórnin

í heild eindæma kukl og óvand-

að fálm. Leikhúsgestir urðu

fyrir vonbrigðum og ekki að

vænta annars. Það eru fáir sem

gera sér Ijóst, að þótt lítið fari

fyrir hinu fíngerða í verki J3a-

víðs þá er það þar samt. Það

er eitt af þvi, sem gert hefur

Gullna hliðið svo vinsælt hjá

okkur.                            A. B.

SÖLUBÖRN

Mánudagsblaðið vantar sölubörn, sem búa

í úthverfunum.

Blaðið verður sent til bein-a sem óska.

MANUDAGSBLAÐIÐ

— Sími 13975 - 13496

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6