Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Mįnudagsblašiš

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Mįnudagsblašiš

						Mánudagsblaðið
Mánudagur 20. september 1971
ÚR   SÖGU   LANDS   OG   LÝÐS
Sagan af Axlar-Birni og Sveini skotta
(Framhald).
Þó miklar dylgjur væru um fram
ferði Bjarnar, þorði enginn að
kveða upp úr með það fyrir ríki
Guðmundar Ormssonar, en þó fór
vinátta þeirra Bjarnar heldur að
kólna um þessar mundir, og eru
ekki orsakir tilgreindar, nema ef
vera skyldi sú, að einu sinni reið
Guðmundur að heiman til Garða í
Staðarsveit og hafði tvo hesta tii
reiðar. Seint um kvöldið kom hann
við í Öxl heim í Jeið og bað gefa
sér að drekka. Björn bauð honum
inn; en það þáði Guðmundur ekki.
Kom þá kona Bjarnar út með
blöndukönnu og réttir Guðmundi
á hestbak. En þegar hann ætlar að
fara að drekka, kemur Björn út í
stórri úlpu; sér Guðmundur, að
skaftendi stendur niður undan úlp-
unni; fleygir hann þá blöndukönn-
unni og ríður af stað. í því bregður
Björn öxinni undan úlpunni og
heggur til Guðmundar, en missti
hans og særir hestinn miklu sári,
svo Guðmundur komst ekki heim
á honum og tók þá hinn ósára.
Daginn eftir fór kona Bjarnar út
að Knerri og bað Guðmund fyrir-
gefningar á tilræði þessu. Guð-
mundur hét henni góðu um það,
en sagði, að upp mundi komast
ódæði Bjarnar, þótt hann þegði.
Miðvikudaginn í páskaviku sama
árið komu systkinin tvö að Oxl;
hiákuveður var og orðið framorð-
*ið; beiddust þau gistingar,*óg var
það fúslega veitt. Voru dregin af
þeim vosklæði og fengin önnur föt
þurr. Síðan var þeim borinn matur.
Kerling sat þar í baðstofunni og
svæfði barn; sagt er, að hún hafi
viljað vara systkinin yið hættu
þeirri, sem yfir þeim vofði, og
rauiaði fyrir munni sér gamia vísu
í hvert sinn, sem kona Bjarnar fór
fram. Vísan er svo og þó höfð á
ýmsa leið:
„Gisti enginn hjá Gunnbirni,
sem klæðin hefur góð;
ekur hann þeim í ígultjörn;*
rennur  blóð
eftir slóð,
og diUa eg þér,  jóð."
Eða svo:
„Gisti sá enginn hjá Gunnbirni,
sem góð hefur klæði,
og dillidó;
ivíkur hann sína gestina
sem úlfurinn sauðina,
og korriró."
Þegar þau systkin voru búin að
borða, fór stúlkan**) fram. En litlu
síðar heyrði bróðir hennar hljóð.
og varð honum bilt við. Hleypur
hann þá út og inn í f járhús. Björn
kom þegar á eftir; hleypur piltur-
inn þá upp í garðann, og þaðan
inn í heytóft, sem var áföst við
húsið, og komst þar út, því torfið
var þítt. Björn kom enn á hæla
honum, en missti sjónar á honum
í myrkrinu; komst svo pilturinn í
hraunið og faldist í gjótu skammt
frá bænum, meðan Björn leitaði.
Síðan fór pilturinn úr gjótunni og
komst um nóttina ofan að Hraun-
löndum. Bóndinn á Hraunlöndum
fylgdi  honiun út að Hellnum tíl
kenndi sársaukans. Þegar hann
}ann hana ekki i rangalanum, fór
hann í bœinn ejtir Ijósi; en hún
hljóp á meðan inn í fjósið og þar
út. En i þvi hún var að láta aftur
fjósið, sá hún, að Ijós var borið í
innri enda rangalans. Hún fleygði
þá aftur fjóshurðinni og hljóp beint
af augum sem fœtur toguðu og
Björn á eftir. Stefndi hún niður til
tjarnar einnar (lglutjörn), sem þar
var nœrri, og af því frosið hafði um
kvöldið, frá því þau systkin komu
að Oxl, svo hundtyllingur var orð-
inn aðeins á tjörninni, hljóp stúlh-
an í dauðans ofboði út á hana, eins
og beinast horfði við, og varð með
því móti fljótari en Björn og gai
komizt í hraunið. En Björn varð
að. kruikja í kríngum tjömina og
missti við það sjónar á stúlkunni.
Var það talin mildi guðs, ap hún
'komst lífs yfir tförnina.-.nýskamda
pg gat forðað sér til að ko'iná .upp
ódáðum Bjarnar.    "        '"..'_
Ingimundar hreppstjóra í Brekku-
bæ, sem bæði var ríkur maður og
harðfengur.
A páskadaginn snemma tekur
Ingimundur tvo karska menn með
sér og ríður heim að Knerri. Fátt
var með þeim Guðmundi á Knerri
og honum; hafði Guðmundur, þó
ríkur væri og harðfengur, orðið
undir bæði í átökum og viðskipt-
um við Ingimund. Þenna páskadag
skein sól í heiði, og stóðu menn
úti í góða veðrinu; þar var og kom-
inn Björn frá Öxl, og er mælt hann
hafi sagt við þá„ sem næstir stóðu;
„Nú eru sólarlitlir dagar, bræður."*
Brátt gengur Ingimundur að Birni
og spyr, hvaðan honum komi
hetta**) sú, sem hann hafði á
höfði, hneppir síðan frá honum
.hempunni, sem hann var í yzt fata,
og spyr, hvaðan hann hafi fengið
silfurhneppta peysu og ból, sem
Björn hafði. Björn segir, að slíkar
spurningar séu heldur kynlegar og
muni hann engu þar til anza. Ingí-
mundur sagðist og ekki þess við
þurfa, kallaði á fylgdarmenn sína
Framhald á 7. síðu.
* Attar aðrar sagnir, sem ég hef
heyrt, hafa „piltar", en ekki „braið-
ur."
** Fyrir norðan var sagt, að Björn
hefði haft hatt á böfði við Knarr-
arkirkju í þetta sinn og að stúlkan,
sem slapp áður úr höndum Bjarnar,
hafi fyrst gengið að honum og
sagt; „Of fallega skartar hatturinn
hans bróður míns á hausnum á þér
í dag, bölvaður fanturinn," og hafi
aðrjr komið til og tekið Bjöm.
Einnar mínútu getraun:
Hveslyngur
rannsóknarí ertu?
Falskt sönnunargagn
Prófesor Fordney var í sérlega góðu skapi.
„Ég hefi oft tekið eftir því" sagði hann gestum
sínum er hann hafði boðið til kvöldverðar, „hve erfitt
það er, að gefa fjarvistarskýringu án þess að nokkur
sé með í spilinu, eða jafnvel nota falskt sönnunar-
gagn". Hann kveikti sér í vindli og hélt áfram:
„Mig grunaði sízt af öllu Werner, þegar ég rakst á
hann á Michigan Avenue, daginn eftir að vinur hans
hafði fundizt myrtur. Þegar ég spurði hann, ósköp sak-
leysislega hvar hann hefði verið milli fjögur og sex
daginn áður, þá skýrði hann frá eftirfarandi":
„Það var svo dásamlegur dagur, að um tvö-leytið
þá fór ég í smá siglingartúr. Þegar ég var um það bil
átta mílur út á vatninu — um klukkan 5.30 — þá lygndi
hann algjörlega. Það var ekki einu sinni smá kul. Með-
an mig var að reka, þá mundi ég eftir alþjóða-neyðar-
merkinu, sem er að flaggi er flogið á hvolfi, svo ég
flaggaði mínu flaggi á mastrinu og beið í algjörlega
kyrrum sjó.
Stuttu eftir klukkan sex, þá kom fraktskipið Luella,
og ég fór um borð eftir að hafa bundið skútuna mína
við skipið. Skipstjórinn sagðist hafa séð neyðarflagg-
ið mitt í um það bil þriggja mílna fjarlægð. Hann setti
mig í land við Harvey-bryggjuna, og maður, sem var
að aka þar ók mér í. borgina. Þú getur ímyndað þér
und.run mína þegar ég las það í blöðunum í morgun,
að Luella hefði farizt í óveðrinu í gærkvöldi og öll á-
höfnin drukknað".
Prófessorinn dreypti á víninu sínu og hélt áfram:
„Þó að Luella hefði farizt og öll áhöfnin drukknað,'
þá tók ég Werner þegar i stað fastan til frekari yfir-
heyrzlu. Ég vissi að sakleysistilraun hans var fölsuð."
Hversvegna? Svar á 6. síðu.
Þér spar ió
1931.00
fimmþúsund níuhundruð þrjátíu og eina
*; Á líklega að verða „Iglutjórn",
sem kvað vera skammt frá Oxl.
**) Eftir. munnmcelum, sem gengu
í. Húnavatnssýslu um 1830, er sag-
an svo, að Björn hafi myrt piltinn,
en stúlkan komizt undan í fjós-
rangalann og falið sig þar um
stund upp á skammbita, meðan
Bjórn kannaði rangalann og pjakk-
aði með broddstaf um allt rang-
alaræfið. Fékk hún af því tvo eða
þrjá stingi í útlimina, en hafði áð-
ur troðið upp í sig hálsklút sínum,
svo að Björn heyrði hana hvorhi
draga andann né hljóða, þó hún
&

................^"     j*CQ)í^^        ¦   44 f%^    hUV      •tfvé^^  -u   |k     Vt£""^
939244-
1 ISKUÆ
IMI ír    .    •
KITT
mmm
n
í'í   PASSeNOEK COOPON
"V*' ad-T" ii r'„i.. J.»-.....
.....¦-,......-.............—......íatJISIBWiSS
lce rLr"v ii<,    I
;p

i
Reyk/avík — Os.o - Reykjavík kr. 11.577.— í stað kr. 17.508.—
Hauslfargjöídin gílda frá 15. sept. \i\ 31. okt. og »á t'ri 36 borga nær og fjær.
HDAR FERÐ                              . <    Mhugið það.
þér fáiö ydar ferd hjáokkur
hringió í síma 25544
PEROASKRIFSTOfA HAFNAPSTRÆTI 5

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8