Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Ķsafold

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Ķsafold

						I S A F O L D
, T i m i n nfi
og síldarkaup landsstjórnarinnar.
í 34. tbl. »Timans« flytur rit-
stjórinn landsstjórninni þakkarávaip
íyrir þá röggsemi, sem hiin hefir
sýnt af sér, með því að hafa fest
kaup á 35 þúsund tunnum af síld,
er hún hafi nú á boðstólum, fyrir
15 kr. tunnuna, og í sambandi við
það amælir hann harðlega þremur
nafngreindum alþingismönuum íyrh
það, að þeir hafi áður i sumar se!t
síld við hæira verði en landsstjórn-
in selur hana nú fyrir, og reiknar í
tugum þúsunda tap þeirra,  er keypt
hafi síld af þeim.
En þar sem mér virðist að líta
megi a þetta mál frá fleiri hliðum
en ritstjórinn gerir, og að það geti
orkað tvímælis, hver sé ámælisverð-
ur og hver eigi þakkir skilið fyrir
afskifti sín af þessu síldarmáli, þá
vil eg leyfa mér að fara um það
nokkrum orðum.
Það var snemma í vor i maí, eða
fyrst í júní, að auglýst var á Sauð
árkróki síld tíl sölu á Reykjarfirði,
fyrir 20 kr. tunnan. En ekki vissi
eg til, að neinir sintu þessu tilboði
hér. Var það hvorttveggja, sð þetta
var svo snemma á tíma, að gras
bresturinn var ekki kominn í ljós,
og svo var verðið svo lágt, við það
sem menn hafa átt að venjast hér,
að menn voru hræddir við að síld
þessi mundi vera skemd, er hún
var boðin við svo lágu verði; en eg
get þessa hér til að sýna, að á þeim
tíma sem síldin var boðin fram, gat
ekki verið um neina fyrirsjáanlega
almenningsneyð að ræða, sem að
seljendurnir, að sögn »Tiœans«,
"vildu nota sér  eða hafa að féþúfu.
Þegar fram á sumarið leið og
það kom í Ijós, að heyfengur hlaut
að verða miklu minni og lakari en
<dæmi eru til, jafnvel hvernig sem
veðráttan yrði, þá fóru menn hér
alment að braska í síldarkaupum,
og gerðust þá ýmsir til að verða
milligöngumenn með það, að út-
vega bændum síld norðan af Siglu-
firði og Eyjafirði. Það eru menn-
irnir sem »Tíminn« prentar með
nafninu »fégjarnir mangarar«, þvi
vafalaust hafa þeir tektá eitthvað
fyrir ómak sitt og fyrirhöfn, enda
var síldin, sem Skagfirðingar keyptu
að norðan ekki ódýrari en Reykjar-
fjarðarsíldin, svo að einnig þeir hafa
orðið fyrir tapi allmiklu, þó ekki
hafi það runnið sem gróði í vasa
alþingismannanna bersyndugu.
— Ea þá vil eg spyrja, hverjum
er um að kenna þetta tap, sem
bændur hafa orðið fyrir?
»Tíminn« kennir það alþingis-
mönnunum þremur, sem seldu
Reykjarfjarðarsíldina. og þá náttúr-
lega öðrum þeim mönnum, er tók-
ust á hendur síldarsölu til bænda í
sumar,  með sama eða hærra verði.
En mér fyrir mitt leyti virðist
liggja miklu nær, að kenna stjórn-
inni um þetta tap. Því að ef ann-
ars er um tap að ræða, og síidin
hcíir verið fáanleg fyrir þetta lága
verð, 15 kr. tunnuna fyr í sumar,
þá er það fyrir deyfð og framtaks-
leysi stjórnarinnar, að hún fyrst
seint í- ágústmánuði gerir þessi kaup,
þegar flestallir bændur eru þegar
búnir að birgja sig að síld eftir
föngum, sem þeir hafa orðið að
kaupa við miklu hærra verði, og
litil ástæða virðist fyrir almenning
að vera sérlega þakklátur stjórninní
fyrir þessa »röggsemi« hennar, sem
kemur   eftir  dúk   og   disk,   og fáir
geta haft not af, en sem miklar lík-
ur eru til að verði til stórtjóns fyrir
landssjóðinn, eins og aðrar bjargar-
ráðstafanir hennar, og að almenn-
ingur fái að borga þann brúsann
með auknum álögum síðar meir.
Aftur á móti er ástæða til fyrir
almenning að vera þakklátur þeim
mönhum, hvort sem það eru al-
þingismenn eða aðrir, sem hafa beitt
sér fyrir því, að útvega mönnum
fóðurbæti í þessu neyðarárferði, með
viðunanlegu verði og á'uhentugasta
tíma, enda þótt þeir hafi eitthvað
lagt á fyiir fyrirhöfn sína og áhættu.
Er ekki unt að ætlast til þess sf
privatmönnum að þeir leggi út stór-
fé til slikra kaupa, án þess að þeir
hafi einhvern hagnað afi Öðru
máli er að gegna um landsstjórn-
ina, sem hefir landssjóðinn og láns-
traust laodsins að bakhjarli. Eg sé
ekki betur en að síldarkaupmenn-
irnir hafi geit það í góðri mein-
ingu að liðsinna bændum með að
ná kaupum á sild þessari, sem þeir
ekki gátu náð án miililiða, enda
hefir það orðið að góðu, því að
fyrir það er nú síldin komin heim
til bænda, og þeir eiga hana jafn-
vísa og tuggurnar i heystæðunum,
þegar á þeim þirf að halda. E"
öðru máli er að gegna um síld
landsstjórnarinnar, sem nú fyrst er
verið að bjóða þegar komið er
haust og allra veðra von. Það geta
orðið ýmsar hindranir með flutning
á henni, og það segi eg »Títnan-
um« fyrir satt, að ekki vildi eg eða
minir sveitungar skifta á síldarbirgð-
um þeim. er við eigum nú heima
hjá okkui, þótt dýrar séu og von-
inni um 15 kr. sild stjórnarinnar,
og svo hygg eg að fleirum mundi
fa.ra.
Við erum sem sé ekki búnir að
gleyma fóðurbætisútvegun stjórnar-
innar í fyrrahaust. Þá gekk hér um
allar sveitir sá boðskapur frá stjórn-
inni, að hún býður mönnum fóður-
bæti, síld eða sildarmjöl, og eggjar
menn á að panta. Margir tóku
fegins hendi þessu boði, þakklátir
stjórninni fyrir röggsemi hennar og
landsföðurlega umhyggju fyrir hag
sveitabænda. En hvað skeður svo?
Yfir oss líður einn hinn grimmasti
vetur, sem komið hefir á Norður-
landi, án þess að fyrirheitið rætist,
án þess að nokkursstaðar bóli á
hjáipræði stjórnarinnar. Fyrst þá,
er vetur er genginn úr garði og
peningur er aliur kominn af gjöf,
spyrst það, að nú sé kominn fóður-
bætir stjórnarinnar, sem hún hafði á
boðstólum haustið áður.
Þetta, að stjórnin skuli hafa gerst
til þess að ginna bændur tit þess
að setja skepnur' sínar i voða, með
þvi að bjóða þeiin fóðurbirgðir, er
ekki reynist nema tál það tekur að
mínu áliti langt yfir alla aðra óhæfu
sem stjórn þessi hefir haft í frammi,
sýnir, hversu hún er sneidd alln
ábyrgðaitilfinningu, svo að það eitt
mætti langsamlega nægja til þess,
að allir bændur og búaliðar vottuðu
henni eindregið vantraust sitt. Er
það undravert að »Tíminn«, sem
svo mjög þykist bera fyrir brjósti
hag bændastéttarinnar, skuli ekki
hafa vítt þessar aðfarir stjórnarinn-
ar gagnvart henni.
Hvammi 10. september 1918.
lArnór Arnason.
Tófuskinn
kacpir hæsta verði
Viöskiftafélagiö, Reykjavík.
irtsr
Nú hefi eg fengið aftir birgðir
af hinum margþráðu
FRAM-
skiivindum.
Ennfremur skilvindu-hringa.
F r a m-skilvindur skilja 130 litra á
kl.stund, eru vandaðar að efni og smíði,
skilja mjög vel, eru einfaldar og því fljót-
legt að hreinsa þær. Odýrarl en aBrar
skilvlndur. Yfir 300 bændur nota nú
F r a ra-skií vindur,
og helmlngi fleiri þurfa að eignast þær.
Krístján O. Skagfjörð,
Mikilvægasta máliB í heimi.
Tvær ritgerðir
eftir Sir Arthur Conan Doyle og Sir Oliver Lodge,
er   nýkomid   út   og   fæst  hj   bóksölum.
Kostar 1 krónu.
Isaíold -- Olaíur Björnsson.
ReykjaYÍkuraDDull,
Fimtugsafmælis Haralds Nlelssonar
á laugardaginn   mintust   fjölmargir af
Véíadagbók
(Maskindagbog) handa skipum, gefin út að
tilhlutun    stjórnarráðsins,    er   nú  komin
—    út og fæst á skriístofu Isafoldar.    —
ísafoíd —  Óíafur Bjömsson*
t
Það tilkynnist hér með að faðir minn Scefán Stefánsson andaðist að
heimili sínc, förfa í Kolbeinsstaðahreppi, 27. nóv.  1918.
Fyrir hönd móður minnar, barna og tengdabarna.
Runólfur Stefánsson,
Litlaholti, Reykjavik.
vinum hans með því að senda honum
samfagnaðaróskir. Frá safnaðarfólki
hans hér í bæ barst honum myndarleg
afmælisgjöf 2100 kr. Enfremur sendu
lærisveinar hans honum forlátagjöf,
biflíuna (hans eigin þýðingu) í for-
kunnarfögru skrautbandi, sem eigi er
þó full-lokið enn.
Kvæði, sem Jón Björnsson orti vænt-
ir ísafold að geta birt í næsta blaði.
Hafi prófessor H. XN. ekki vitað það
fyr, þá veit hann nú 1 hve margra
hugum hann hefir eignast mikil og
góð ítök, með andlegri starfsemi sinni
á liðnum árum.
Hið íslenzka Garðyrkjnfélag, sem
legið hefir niðri um 20 ár, var endur-
reist á fullveldisdaginn og á það vafa-
laust nytsamlegt starf fyrir höndum.
Stjórn skipa nú Hannes Þorsteinsson
skjalav. (form.) og þeir Skúli Skúla-
son præp. hon. og Einar Helgason
garðy rk j umaður.
Upphaflega var fólagið stofnað af
Schierbeck landlækui árið 1885.
Hjónaofni. Jungfrú Sigríður Sig-
hvatsdóttir (bankastj.) og H. Trybom,
sænskur verkfræðingur. Birtu þau trú-
lofun sína í Khöfn á   fullveldisdaginn.
Eftirmæli.
Þann 16. maí síðastl. andaðist að
heimili sinu, Akri í Húnavatnssýslu,
bóndinn þar, Halldór Bjarnason. —
Banamein hans var * lífhimnubólga.
Halldór sál. var fæddur 28. október
1878. Foreldrar hans voru þau
heiðúrshjónin Bjarni lónsson og
Sigriður Vernharðsdóttir, sem voru
búandi hjón um nokkurra ára skeið
í Vesturhópi i Húnavatnssýslu. Hall-
dór sál. misti foreldra sína mjög
fljótt,   og   fór  fjögra ára gamall að
Soðlar,
Hnakkar (venjul. trévirkjahnakkar),
Járnvirkjahnakkar (róséttir), Spaða-
hnakkar með ensku lagi, Kliftöskur,
Hnakktöskur, Handtöskur, Se^iaveski,
Peningabuddur, Innheimtumanna-
veski, Axlabönd. Allskonar Ólar til-
heyrandi söðlasmiði, Byssuólar, Byssu-
hulstur, Baktöskur, Beizlisstengur,
ístöð, Járnmél, Keyri, Tjöld, Fisk-
ábreiður, Vagna-yfirbreiðslur o. m.fl.
Aktýgi ýmsar gerðir og allir sérstakir
hlutir tii þeirra.
Gömul reiðtýgi keypt og seld.
Fyrir söðlasmiði: Hnakk- og söðul-
virki, Piyds, Dýnustrigi, Hringjur o.fl.
SöfllasmiBabúSin Laugavegi 18 B.
Sími 646.
E. Kristjáneson.
Stóruborg í Víðidal, til myndarhjón-
anna Péturs Kristóferssonar og Elisa-
betar Guðmundsdóttur. Ólst hann
upp hjá þeim. Mintist hann þeirra
ætið mjög hlýlega.
Árið 1899 fór hannsvo til dbrm.
Páls Ólafssonar á Akri í Húnaþingi,
og ^ árum siðsr kvæntist hann dótt-
ur hans Iogunni.
Sama ár byijuðu þau hjón búskap
á jörðinni, og bjuggu þar siðan.
Þeim hjónum varð 3Ja birna auð-
íð — Guðrún, Páll og Sigríður —
Eru það hin mestu atgerfisbörn.
Halldór sál. var tæplega meðal-
maður vexti, en þrekinn vel og
burðam.-.ður góður. Hann var verk-
maður mikill og ósérhlífinn, gleði-
maður mikill og greindur vel. Hann
var ákaflega hjilpfiis, og lét það oft
sitja fyrir sínum hag. Það var því
eðlilegt að hann væri vinsæll, enda
átti hann víst enga óvini.
Hann var ágætur eiginmaður og
faðir.
Hið skyndilega fráfall hans er af
öllu þessu sárt harmað af eftirlifandi
ekkju, börnum, skyldmennum og
hinum mörgu vinum. Allir sem
hann þektu vel, munu ætíð minnast
hins trygga, látlausa vinar með inni-
legum velvildarhug.
Kunrtuqur.
Dönsk gestrisai.
Frá Kaupmannahöfn er ísafold
skrifað.
Fjöldi Hafnar-íslendinga, aðallega
stúdentar, hafa í sumar notið ágætrar
gestrisni margra velmegandi heimila
út á Iandsbygðinni i Danmörku. Hafa
þeir verið boðnir til sumardvalar á
heimilum þessum, einn og tveir á
hvern stað og verið hin mesta ánægja
og hinn mesti gróði að. Dansk-
islenzka félagið i Kaupmannahöfn á
þakkirnar fyrir að hafa komið þessu
til leiðar. Hugsun félagsins er sú,
að á þennan hátt gefist islenzkum
námsmönnum betur kostur í, að
kynnast Dönum og dönsku þjóðlifi
utan höfuðstaðarins, — en þekking
beggja þjóða hvor á annari er nauð-
synlegur undanfari aukinnar samúðar
og bræðraþels. Hið afkastamikla á-
gætis-félag á því allan heiðurinn fyrir
þessar aðgjörðir sinar, sem og allir
þeir Danir, er á þennan hátt hafa
sýnt íslendingum vinarþel sitt.
Meðal þeirra er sérstaklega að geta
eins manns, nefnilega frikirkjuprests-
ins Niels Dahfs í Liselund á Sjá-
landi. Hann stofnaði til trúmála-
fundar þar í sumar í tvær vikur og
var hann sóttur bæði af Svíum og
Norðmönnum auk fjölda Dana. Til
fundar þessa bauð Dahl 20 íslend-
ingum frá Höfn og skyldu þeir vera
gestir hans á mótinu. Var það með
afbrigðum höfðinglega gert.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4