Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn

						12
WSMfWm
Laugardagur 19. nóvember 1994
Sveinn Guðmundsson
Fæddur S. september 1941
Dáinn 12. november 1994
í okkar stóra landi, þar sem
náttúran heiflar, er ekki óalgengt
a6 við heyrum í útvarpinu aö
maöur sé tyndur og leit sé hafin.
Viö hrökkvum öll við og þá sér-
staklega í litlum byggðarlögum,
þar sem nálægðin er mikil og
flestir þekkjast. Þannig fór fyrir
mörgum sl. laugardagskvöld þeg-
ar byrjaö var að leita að Sveini
Guðmundssyni. En menn halda í
vonina og þá er gott að vita af því
að hundruð manna um allt land
eru í viðbragðsstöðu til að bregð-
ast við slíkum aðstæðum. Ekkert
land getur státað af öðrum eins
fjölda sjálfboðaliða, sem eru til-
búnir til að leggja sig fram viö
hvaða skilyrði sem er. í þetta
skipti bárust sorgartíðindi og e.ins
og oft áður gerðist hið óvænta að
maður á besta aldri fannst látinn.
Það er orðið langt síöan ég
kynntist Sveini. Hann vakti fyrst
athygli mína þegar hann vann
hjá Búnaðarbanka íslands á Egils-
stööum og byrjaði að byggja upp
nýbýli í Jökulsárhlíð í landi for-
eldra sinna, sem bjuggu á Hrafna-
björgum. Nýbýlið Selland blasti
við frá veginum í Heiðarendanum
og stóð þar sem ljóslifandi dæmi
ungs bjartsýns manns, sem hafði
trú á íslenskum landbúnaði.
Þarna byggði hann upp myndar-
legt heimili ásamt fjölskyldu
sinni og vegnaði þar vel. Sveinn
var einn af þessum mönnum sem
allir sóttust eftir til félagsstarfa og
hann var boðinn og búinn til að
taka þátt í sameiginlegum við-
fangsefnum samfélagsins. Hann
gegndi fjölda trúnaðarstarfa inn-
an landbúnaðarins. Hann stund-
aði kennslu og tók virkan þátt í
störfum Framsóknarflokksins.
.Hann sat í miðstjórn og var á
framboðslista flokksins til alþing-
iskosninga og lagði sig mjög fram
í kosningabaráttunni. Hann hafði
yfirgripsmikla þekkingu á land-
búnaðarmálum og það var engin
hálfvelgja í máli hans þegar hann
lýsti skoöunum sínum.
Það hefur alltaf verið góður
samgangur á milli fólks í Jökulsár-
hlíð og Vöpnafjarðar, þótt sam-
göngurnar hafi ekki alltaf verið
upp á það besta. Vopnfirðingar
sottust eftir Sveini til að gegna
sveitarstjórastarfi þar og. þá
kynntist ég Sveini best. Hann var
t MINNING
afskaplega þægilegur samstarfs-
maöur, skapgóður og glettinn og
setti mál sitt fram meö skýrum
hætti. Það gat líka verið þungt í
honum, ef honum fannst ekki
ganga nægilega vel og lítill skiln-
ingur vera fyrir hendi, þá fékk
maður að heyra álit hans um-
búöalaust og af mikilli hrein-
skilni. Undir bjó góður hugur og
umhyggja fyrir þeim sem hann
var aö starfa fyrir.
Ég vil fyrir hönd Framsóknar-
flokksins þakka Sveini öll störfin
og góðu stundirnar. Við höfu'm
misst góðan dreng sem við sökn-
um. Söknuður ástvinanna er sár-
astur og ég votta eiginkonu hans,
börnum og öðrum vandamönn-
um mína dýpstu samúð og veit að
góður Guð mun styrkja þau í
harmi sínum.
Halldór Ásgrímsson
Þegar við skriöum uppí hjá
mömmu á sunnudagsmorguninn,
sagði hún okkur að afi á Egilsstöð-
um væri dáinn. Viö skiljum ekki
alveg hvað það þýöir. Mamma
segir að hann sé farinn til Guðs.
Hver á þá að gefa hestunum,
Þokka, Rauðsokka og hinum? Viö
skiljum ekki að við sjáum afa ekki
aftur, þegar hann er búinn að vera
dáinn. Að hann kemur aldrei aft-
ur frá Gubi.
Okkur langar til að kveðja hann
og þakka góðu stundirnar. Á Egils-
stöðum, í hesthúsinu, það var
uppáhaldið, þó að önnur okkar
hafi verið dálítiö hrædd við hest-
ana. Ásta Brá ætlar að vera hesta-
kona og eiga hesta eins og afi. Að
sitja og spjalla í ró og næði.
Stundum fór samt allt í bál og
brand, því Ylfa rís undir nafni,
henni fannst svo gaman að rífast
við afa, en afi þekkti litlu stjórn-
unarstelpuna sína og allt var í
góðu.
En eitt vitum viö og það er að
þótt afi sé farinn til himins, þá
verður hann alltaf hjá okkur í
minningunum og fylgir okkur í
gegnum lífiö, líka ömmu, Stefáni
Boga, Veig, Völlu, Stellu Rún,
mömmu og öllum sem þekktu
hann.
Ylfa og Ásta Brá
Hafsteinsdœtur
Hljóðnar í bekknum,
hugurinn reikar,
horfinn á braut er einn.
Alltoffljótt
yfir móðuna miklu
mœttirþú elsku Sveinn.
Drungi er í hjarta.
Döpur hver öndin
dvelur við brostinn streng.
En minningin lifir,
minningin bjarta,
minning um góðan dreng.
Um haustið 1959 kom þrjátíu
og tveggja manna hópur í fyrsta
bekk Samvinnuskólans að Bifröst.
Fæst af þessu fólki hafði hist fyrr,
en einhvern veginn átti það svo
vel saman að eftir tveggja vetra
samvist höfðu bundist vináttu-
bönd sem halda.
í þannig hóp eru menn með
margar skoðanir og mörg áhuga-
mál og reynir á skilning og um-
burðarlyndi gagnvart náungan-
um, eins og verða vill í heimavist.
í þessum hópi var piltur austan af
Fljótsdalshéraði, sem fljótlega
sýndi að í honum bjuggu ýmsir
hæfileikar. Hann var góður náms-
maður, mikill íþróttamaður, eink-
um þó í knattspvrnu, og söngvinn
vel. Jafnan tilbuinn að taka þátt í
hverju sem var í félagslífi skolans.
Lá þó hvergi á skoðunum sínum,
en hlustaði á rök annarra og virti.
Hann var barn náttúrunnar og
dró aldrei dul á að landbúnaður
var draumur hans. Enda reisti
hann ásamt konu sinni nokkru
síðar nýbýlið Selland á bökkum
Jökulsár í heimabyggð sinni, Jök-
ulsárhlíð. Þar bjuggu þau um
margra ára skeið uns önnur störf
kölluöu, því félagsmálaáhugi var
ríkur þáttur í gerð hans og hann
oft til forystu fenginn.
Undanfarin ár höfum við bekkj-
arfélagar farið í helgarferð
snemmsumars og átt góðar stund-
ir. Þar lét Sveinn Guðmundsson
sig aldrei vanta og var sem jafnan
hrókur alls fagnaðar. Aö í dag sé
hann kvaddur hinstu kveðju er
sárara en orð ná yfir. En við get-
um yljað okkur við síöustu sam-
fundi, þegar við í sumar fórum
um hans heimaslóðir og hann
naut þess að leiðbeina okkur um
Fljótsdalshérað og Vopnafjörð,
þar sem ævistarf hans lá. Hann
þekkti hverja þúfu og kunni skil á
mönnum og málefnum, sem urðu
ljóslifandi í frásögn hans.
Minningin yljar og Sveinn féll í
faðmi íslenskrar náttúru þar sem
útsýnið er best yfir Jökulsárhlíð-
ina og góðbúið Selland. Þau ævi-
lok hafa verið honum að skapi,
þótt alltof snemma kæmu.
Með söknuði kveöjum við góð-
an vin og félaga. Eiginkonu og
börnum vottum við dýpstu sam-
úð.
Bekkjarfélagar að Bifröst
1959-1961
Þegar við Sveinn kvöddumst í
sumar haföi ég á oröi að ég vaeri
hættur að heimsækja hann. Ég
hafði þá komið að húsi hans þrem
sinnum og aldrei var neinn
heima, hann hlyti að skjótast út
bakdyramegin þegar hann sæi til
mín. Hann hló sínum dillandi
hlátri og sagði að ég skyldi reyna
aftur næsta sumar. Það næsta
sumar kemur ekki.
Viö hittumst fyrst á Samvinnu-
skólanum að Bifröst haustið
19 59. Þá var þar búið í vistum sem
lokað var yfir nóttina, sem siður
var í þann tíö til að koma í veg
fyrir oæskilega kynblöndun. Það
voru átta félagar, sem komu þá í
skólann, sem voru á sérvist innan
við kvennagang á neðstu hæð,
auðvitað lokaöri með lélegu skil-
rúmi.
Þarna í kjallaranum varð mikill
og náinn félagsskapur. Piltar
stofnuðu eigið félag, sem m.a. gaf
út blað, hélt kvöldvöku og höfðu
sitt eigið barmmerki sem notað
var á hátíðlegum stundum. Fyrir
utan alla fundina, sem haldnir
voru og skilmerkilega skráðir, og
alls þess sem rætt var utan funda
um allt milli himins og jarðar.
Þau voru fá vandamálin sem ekki
voru tekin föstum tökum.
Síöan dreiföist hópurinn, en
samt var eitthvað sem alltaf hefur
bundið þennan kjarna saman,
jafnvel frekar en viö aðra bekkjar-
félaga þótt góðir væru. Þegar ég
kom austur í Egilsstaöi til starfa,
varð mér því fyrst fyrir aö hringja
í Svein, sem var eini maður sem
ég þekkti á öllu Héraöi. Hann brá
yið skjótt og kom í heimsókn og
sagði að hann skyldi taka mig
meb á ball á Rauðalæk um næstu
helgi. Þangað fórum viö á austan-
tjalds-eöalvagni og varla var
Sveinn kominn innfyrir dyr fyrr
en hann sveif um gólfið með fal-
legri stúlku. Einn af hans mörgu
hæfileikum var dansmennt ágæt
og konum fannst ekki verra að
hafa hann í nánd.
Svo fór Sveinn að venja komur
sínar á símstöðina, sem í þann tíð
var stýrt af ungum stúlkum en
ekki af sálarlausum tölvum. Við
félagar hans gerðum okkur mat úr
því hvað hann þyrfti oft að
hringja, jafnvel utan símatíma, og
þau Sæunn fengu marga pilluna
frá okkur. Allt samt í góðu og
Sveinn kunni líka að svara fyrir
sig.
Og árin liðu. Draumur þeirra
um eigið býli rættist þegar Sveinn
og Sæunn byggðu nýbýlið Selland
norður í Hlíð, skammt frá
bernskustöðvum hans. Þegar
hann varð sveitarstjóri á Vopna-
firöi, ætluðu þau að hverfa aö því
aftur að þeim tíma liðnum, en þá
voru aðstæður í landbúnaði-ekki
orðnar fýsilegar.
Nú er Sveinn horfinn á besta
aldri og hefði átt svo margt ógert.
En hann hefur líka átt fjölbreytta
ævi og lifað ríku lífi og fjögur
mannvænleg börn eiga framtíð-
ina fyrir sér. Minningin lifir um
góðan dreng og ekki skyggir á síð-
asta samvera okkar bekkarfélag-
anna frá Bifröst, þegar við í sumar
fórum í helgarferð um Héraðið og
allt til Vopnafjarðar undir öruggri
leiðsögn Sveins, sem þar var öll-
um hnútum kunnugur. Það voru
góðir sólardagar meö sól í sinni og
gleði í hjarta.
Ég þakka Sveini Guðmundssyni
fyrir viðkynninguna. Við Sæunni
og börnin hafa orð lítið að segja á
þessari stundu, en hugur minn og
samúð er hjá þeim.
Guðmundur R. Jóhannsson
Gréta Gunnhildur Siguröardóttir
Fædd 1. september 1907
Dáin 7. nóvember 1994
Gréta Gunnhildur Sigurðardóttir
var faedd í Ytri-Skógum í Kolbeins-
staðahreppi þann 1. september
1907. Hún lést á Akranesspítala að
morgni 7. nóvember síðastliðinn.
Gréta var dóttir hjónanna Guðriinar
Guðjónsdóttur og Sigurðar Þórðar-
sonar, síðar bónda í Skálanesi. Börn
þeirra hjóna voru Þórður, Guðný,
Ólöf Sigríður, sem ung lést úr berkl-
um, Gréta Gunnhildur og Lilja, sem
nú er ein lifandi afsystkinahópnum.
Hálfsystkini í fóðurœtt eru Eiríkur,
sem er latinn fyrir nokkrum árum,
Anna Guðríin, Ólafur, Jósefog Ólöf
Sigríður. Afar kcert var alltaf milli
Grétu og hálfsystkina hennar.
Guðríin lést árið 1912 og leystist
þá heimilið upp. Börnunum var
komið í fóstur hjá vinum og vanda-
mönnum. Þórður og Ólóffóru til El-
ínar Þórðardóttur, föðursystur
þeirra, og manns hennar, Guðlaugs
Jónssonar, að Seljum í Hraunhreppi
á Mýrum. Þá var Gréta búin að vera
þar um eins árs skeið. Hjá þeim El-
ínu og Guðlaugi að Seljum ólst
Gréta upp og varþar alltþar til hún
gekk að eiga eftirlifandi mann sinn,
Guðmund Óskar Helgason í Hólma-
t MINNING
koti þar sem þau bjuggu. Börn þeirra
eru Sigríin og Helgi. Sigrún býr í
Grindavík með sambýlismanni sín-
um, Karli Júlíussyni, og eiga þau
þrjá syni. Helgi býr í Hólmakoti
ásamt konu sinni, Sjöfn Ingu Krist-
insdóttur, og eiga þau jfimm börn. Þá
á Sjöfh þrjú börn frá fyrra hjóna-
bandi.
Gréta var jarðsungin frá Akra-
kirkju laugardaginn 12. nóvember
síðastliðinn.
Mig langar að minnast hennar
Grétu frænku minnar, sem nú er
horfin frá okkur. Fæstir þekktu
þann stórbrotna persónuleika
sem þessi kona bjó yfir. Hún flík-
aði ekki tilfinningum sínum eða
þeim hæfileikum sem hún bjó yf-
ir. Hún var hæglát kona, sást aldr-
ei flýta sér, en hvergi voru þó
óunnin verk í hennar nánasta
umhverfi. Áður en heyvinnuvél-
arnar komu var allur heyskapur
unninn meö orfi og ljá, snúið og
rakaö með hrífum. A þessum tíma
vann Gréta jafnt inni sem úti á
Aösendar greinar, afmælis-
og minningargreinar
sem birtast eiga í blaoinu þufa a& hafa borist ritstjóm blabsins,
Stakkholti 4, gengið inn frá Brautaholti, tveimur dögum fyrir
birtingardag, á disklingum vistab í hinum    ^y*      ?
ýmsu ritvinnsluforritum sem texti, eða ®tftpwfÍJW
vélritaðar.                                                                $ími (91) 63i600
túni og öll störf leysti hún jafn vel
af hendi. Það var eins og ekkert
gæti haggað þessari vinnusömu
konu.
Gréta var mjög skemmtileg
kona. Hún bjó yfir sérstakri
kímnigáfu og hló svo dillandi
hlátri að þeir, sem í návist hennar
voru, smituðust ósjálfrátt af. Hún
bjó líka yfir mikilli alvöru, var
mjög tilfinninganæm og fann til
með þeim sem áttu um sárt að
binda á einn eða annan hátt,
hvort sem um var að ræða menn
eða málleysingja. Gréta var sönn
bóndakona. Hún fylgdist vel með
veðurfari í öllum landshlutum og
hafði mikla samúð með þeim
bændum sem áttu í erfiðleikum
með að ná inn heyi vegna
óþurrka, hvar á landinu sem þeir
bjuggu.
Gréta var snillingur aö elda
góðan mat og þótt ekki væri mik-
ið til af kryddi og ýmsu öðru, sem
við notum til matargerðar í dag,
var maturinn hjá Grétu sérstak-
lega bragðgóður. Þaö muna vel
þeir unglingar semvoru hjá þeim
hjónum á sumrin. Ég hef oft feng-
ið að heyra þaö hjá Steina syni
mínum, sem var þar í mörg sum-
ur, að ég geti ekki búið til eins
góöan mat og Gréta, svo ekki sé
talað um brauðið hennar Grétu.
Þau hjónin, Gréta og Mundi,
höfðu mikla ánægju af aö taka á
móti gestum og fá í leiðinni frétt-
ir úr sveitinni eða af ættingjum og
vinum í Reykjavík. Mikill sam-
gangur var milíi bæjanna Hólma-
kots og Skálaness. Þær systur,
Gréta og Anna móðir mín, voru
mjög samrýndar og oft hlegið
dátt þegar þær heimsóttu hvor
aðra. Fólkið á þessum bæjum var
eins og ein stór fjölskylda, enda
skyldleikinn mikill, þar sem Þor-
steinn faðir minn og Mundi voru
bræður.
Eftir að við fluttum tii Reykja-
víkur voru ekki ófáar ferðirnar
upp í Hólmakot og alltaf voru þær
jafn spennandi. Þaö var alltaf eins
og að koma heim.
Gréta var mjög tónelsk og hafði
sérstakt yndi af fallegri harmon-
íkutónlist. Hún átti litla harmon-
íku þegar hún var ung stúlka á
Seljum og spilaöi þá gjarnan fyrir
ferðafólk sem beið eftir aö komast
yfir í Hjörsey.
Gréta var mikill dýravinur og
kom það sér oft vel viö sauðburð-
inn, þar sem hún hafði gott lag á
að hjálpa þeim ám sem áttu í erf-
iðleikum með að bera. Eins aö
koma lífi í lömb sem höfðu of-
kælst, þá sást það vel hvað hún
gladdist þegar vel tókst til.
Fyrir um þrem árum var ég um
vikutíma í Hólmakoti hjá Grétu
og Munda. Ég er afar þakklát fyrir
þennan tíma. Þegar Gréta var bú-
in að fá sér miðdegisblund, tók
hún upp öskju með gömlum
söngtextum og söng fyrir mig
bæði af blaði og eins það sem hún
kallaöi Skógarlögin. Þótt ótrúlegt
kunni aö virðast, eru þaö lög og
textar sem hún læröi í Skógum
fyrir fjögurra ára aldur, þegar for-
eldrar þeirra systkina sungu fyrir
þau í rökkrinu. Þessari viku mun
ég aldrei gleyma og er ég afar
þakklát fyrir allt sem hún sagöi
mér þessa daga og það traust sem
hún sýndi mér.
Gréta var búin að vera mikill
sjúklingur síðustu ár og lagðist
inn á Akranesspítala í sumar. Ég
efa ekki að það hefur verið hugsaö
vel um hana þar af því öndvegis-
fólki sem þar vinnur. Hún gaf upp
andann að morgni 7. nóvember,
eins hægt og hljótt og allt hennar
líf var. Nú er hún horfin á vít
feðra sinna og systur, sem hún
syrgði svo sárt þegar hún var ung-
lingur og gleymdi aldrei.
Elsku Gréta mín, við sem þekkt-
um þig svo vel geymum minn-
ingu þína í hjörtum okkar.
Á kveðjustund fœr huggað heilóg trú,
þitt himinljós nú aftur skín í heiði.
í bústað Drottins björt þú skartar nú
sem blómguð grein álífsins œðsta
meiði.
Helga María Þorsteinsdóttir
frá Skálanesi
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20