Réttur

						RETTUR                                                                                           37

brúnina. Einhver hluti af Kassner var vakandi og á verði, en hann

vissi engin takmörk veruleika og draums.

„Hvað sem öðru líður," hélt rostungurinn áfram, „varstu heppinn

að hann skyldi gefa sig fram."

„Hver?"

„Kassner."

Eins og mynd í kíki skýrist er maður stillir hann rétt, skildist

andlit fylgdarmannsins frá öðrum hlutum. Kassner minntist snögg-

lega rauðliðanna tveggja sem lágu gleiðir á jörðunni við útjaðar

Síberíuþorps, — kynfæri þeirra höfðu verið kramin milli tveggja

múrsteina, og þeir lágu þar dauðir, morandi af iðnum skorkvik-

indum.

„Hefur Kassner fundizt?"

„Hann játaði sjálfur."

Þögn.

„Þeir játa sitt af hverju hérna," sagði Kassner.

„Það hefur þó ekki verið farið neitt illa með þig. Og það hafði

ekki einu sinni verið danglað í þann þöngulhaus. Það er segja ekki

fram að því að hann játaði. Með öðrum orðum, hann játaði af

frjálsum vilja."

Lögreglumaðurinn hnyklaði brýnnar.

„Þeir vissu allir að við vorum að leita að Kassner. Og þeir vissu,

að við myndum gera hvað sem þyrfti til þess að finna hann. Já —

hvað sem þyrfti. Við vorum að byrja. En hann játaði."

„Hvað sem þyrfti. . . . En ef þetta væri nú maður, sem vildi bjarga

hinum."

„Það er trúlegt! Kommúnisti! Eg hugsa að hann hafi ekki vitað

hvernig hinum var refsað. En þegar hann fékk að vita að við værum

að leita að honum, þá játaði hann. En þú virðist vera hálf ruglaður

af því að koma út. ."

Hafði hann loksins orðið brjálaður. Þessi lági grái draumahim-

inn, þessi rostungsmaður, þessi titrandi heimur, sem virtist þá og

þegar ætla að leysast upp, þessi rúða sem speglaði skeggjað andlit

er hann þekkti ekki fyrir andlit sitt, og það á þeirri stundu, er hann

varð að tala um sjálfan sig eins og annan mann. . . .