Réttur

						52                                                                                            RÉTTUR

landinu skuli öllu skipt í einmenningskjördæmi og engir uppbótar-

þingmenn.

I frumtillögunni, sem borin var fram af ýmsum helztu forustu-

mönnum Framsóknar var þó gengið feti lengra og er þar skýrt nán-

ar hvað átt er við með ályktuninni.

Þar er þess krafizt að ríkisstjórn, er forseti skipar, skuli hafa

ótakmarkað tekjuöflunar og fjárveitingarvald, án tillits til vilja

þingsins, að þingmenn geti ekki borið fram breytingartillögur við

fjárlög nema með leyfi fjármálaráðherra og að frumvarp, sem

forseti synjar um staðfestingu geti ekki orðið að lögum nema þrír

fjórðu hlutar Alþingis samþykki það.

Það er svo sem glöggt hvað þeir vilja. Næðu „hugsjónir" Fram-

sóknarforkólfanna að rætast, gæti forseti, sem vel getur verið kosinn

af litlum minnihluta þjóðarinnar eins og kosningafyrirkomulagið er

samkvæmt stjórnarskránni, tekið sér raunverulegt alræðisvald, gerzt

einræðisherra. Eins og flokkaskipun er nú, telur Framsóknarflokk-

urinn sig þess umkominn að geta jafnan komið í veg fyrir sam-

komulag flokka um stjórnarmyndun, ef honum sýnist svo. Mundi

þá vera hægt að koma á einræði, „að Iögum", ef afturhaldinu þætti

forsetinn til einræðisherra fallinn. Þingið yrði að mestu leyti ráð-

gefandi samkunda og valdalaust. Og ef landinu öllu væri skipt í

tóm einmenningskjördæmi og engir uppbótarþingmenn, er ekkert

líklegra en að meirihluti þings yrði fulltrúi fyrir lítinn minnihluta

þjóðarinnar.

Það er ekki furða þó þessum herrum verði tíðrætt um „lýðræði"!

Þessar kröfur Framsóknar eru mjög svipaðar og sumpart alveg

samhljóða kröfum frönsku fasistanna undir forustu Lavals árið

1934. Þeim ráðagerðum var hrundið af samfylkingu verkalýðs og

bændaalþýðu Frakklands. Það var ekki fyrr en 8 árum síðar, eftir

að þýzkir nazistar höfðu lagt Frakkland undir sig og gert Laval

að leppstjórnanda sínum að draumur frönsku fasistanna rættist, en

þó nokkuð á annan veg en þeir gerðu ráð fyrir.

Það var þungur straumur til vinstri í sveitum landsins, sem

svipti Jónas frá Hriflu formannstitlinum. En betur má ef duga skal.

Fólkið í sveitunum verður sjálft að laka forustuna. Samtök þess