Réttur

						samstarf. En hvað er þessi friðsama þjóð

að vilja inn í slíkt kompaní? Hvernig gat

hún flækt sig jafnrækilega og raun ber

vitni í kjarnorkuvígbúnaðarneti Banda-

ríkjanna? Ég efast ekki um að íslending-

ar séu friðsamir flestir hverjir. Hinsvegar

er friðsemin áreiðanlega ekki efst á vin-

sældalista þeirra sem með völdin hafa

lengstaf farið í þessu landi, þar munu ofar

á blaði fégræðgi og undirlægjuháttur.

Hlutskipti íslendinga í þessu svokall-

aða vestræna varnarsamstarfi er farið að

minna ískyggilega á hlutskipti smáborgar-

ans Biedermanns í leikriti Max Frisch

sem hér var sýnt fyrir mörgum árum, Bi-

edermann og brennuvörgunum. Bieder-

mann þessi hleypti inn á sig skúrkum án

þess að mögla og svo fóru þeir að safna

bensíntunnum á risloftið hjá honum og

leggja kveikiþræði út um allt, og hann

sem var svo kurteis og mátti ekki vamm

sitt vita kunni ekki við að gera neinar at-

hugasemdir, og svo endaði það meira að

segja'með því að hann lánaði þeim eld-

spýtu til að kveikja í húsinu með.

Við skulum ekki vera svo kurteis. Við

skulum reka þá öfuga út úr húsinu okkar

með allar sínar bensíntunnur áður en þeir

koma að biðja okkur um eldspýtu. Látum

þá ekki villa okkur sýn með fagurgala um

lýðræði og frelsi eða grýlusögum um til-

búna óvini. Eini óvinurinn sem við ís-

lendingar eigum er þessi her sem við sitj-

um uppi með illu heilli og löngu er orðið

tímabært að senda heim til föðurhúsanna.

Göngunni er ekki lokið. Gangan held-

ur áfram þar til markinu er náð og markið

er friður, friðlýst land, kjarnorkuvopna-

laus Norðurlönd, friðlýstur heimur. Lát-

um aldrei deigan síga í þeirri baráttu, og

byrjum á því sem nærtækast er: að sópa

okkar eigið hús og fleygja burt drasli sem

þar á ekki heima.

ísland úr Nató! Herínn burt!

70