MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 11. FEBRÚAR 2006 63 MINNINGAR ? Sigurgeir M. Jónsson fæddist í Efri-Engidal 8. desember 1916. Hann lést á Sjúkra- húsi Ísafjarðar sunnudaginn 5. febrúar síðastlið- inn. Foreldrar hans voru Jón Magdal Jónsson bóndi í Engidal, f. 14. des- ember 1893, d. 16. apríl 1978, og Kristín G. Magnús- dóttir, f. 5. nóvem- ber 1892, d. 19. maí 1995. Sigurgeir var elstur sex systk- ina, hin eru: Guðný Guðbjörg, f. 28. janúar 1924, d. 28. ágúst 1998; Jón Jóhann, f. 19. október 1922, kvæntur Ástu Dóru Egilsdóttur, þau eiga fimm syni, fimmtán barnabörn og tvö barnabarna- börn; Halldór I., f. 25. janúar 1926, kvæntur Guðnýju Indriðadóttur, þau eiga eina dóttur; Magnúsína K., f. 20. október 1928; og Magdalena P., f. 26. september 1937, gift Ögmundi Einarssyni, þau eiga þrjú börn og sex barna- börn. Útför Sigurgeirs fer fram frá Ísafjarðarkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14. Í dag kveð ég vin minn Sigurgeir Jónsson, bónda í Efri Engidal, við Ísafjörð. Mín fyrstu kynni voru þegar ég og kona mín fórum mína fyrstu ferð vestur. Það var sól og blíðskapar- veður. Ég hafði aldrei komið vestur á firði og fannst þetta rosalega langt, fjörður eftir fjörð sem þurfti að keyra fyrir. Ég skildi eftir þessa fyrstu ferð hvað það var sem dró konu mína þangað á hverju ári. Þegar við komum í hlaðið í Efri Engidal tóku á móti okkur Kristín amma konu minnar, Geiri og Maggý. Kaffið beið á könnunni og síðan var ekki tekið annað í mál en við hvíldum okkur eftir aksturinn vestur. Ég tók eftir hvað fólkið í Efri Engidal gaf mikið af sér með hlýju sinni og góðmennsku. Daginn eftir var sama blíðan og allir fóru í hey- skap. Ég tók mér hrífu og fór að raka hey ásamt fleirum. Ekki tókst betur til en svo að ég braut hrífuna. Ég fór til Geira með brotnu hríf- una og fannst það ekki gaman að byrja í heyskap hjá þessu góða fólki með þessum klaufaskap mínum. Hann brosti, klappaði mér á öxlina og sagði: ?já, þetta gastu? um leið og hann rétti mér aðra hrífu sem mér tókst að halda heilli. Þetta at- vik finnst mér lýsa Geira vel, hann var ekki að gera mikið mál úr hlut- unum. Mér fannst mjög gaman að hjálpa Geira við ýmis landbúnaðarstörf þegar við vorum fyrir vestan, hann var svo þakklátur og ekki vantaði hrósið. Geiri hringdi alltaf annað slagið í okkur, svo ekki sé minnst á afmælisdagana, hann mundi alltaf eftir þeim og hringdi þá í mann. Hann vildi alltaf heyra í okkur hjónunum báðum og spjallaði þá lengi um öll heimsins mál. Símtalið endaði alltaf á því hvort við kæmum ekki vestur í sumar. Það var alltaf gaman að segja honum frá þegar vel gekk, hvort sem það var í vinnu, íbúðarkaupum eða einhverju öðru, alltaf fann maður fyrir því hvað hann samgladdist manni mikið. Eftir að við hjónin fórum að búa þá kom alltaf sending að vestan, jólahangikjöt, harðfiskur og hákarl. Hann vissi hvað okkur fannst þetta gott. Geiri náði mjög vel til ungs fólks, hann átti svo gott með setja sig inn í áhugamál annarra. Börnin sóttu í að fara til hans í fjósið, enda gaf hann sér tíma til að spjalla við þau. Elsku Geiri minn, ekki átti ég von á því að við myndum ekki eiga eftir að sjá þig aftur þegar þú varst í bænum í haust. En svona er þetta, við ráðum engu um hvenær tími okkar kemur. Elsku Magdalena, Dóri, Jón og Maggý og aðrir aðstandendur, við vottum ykkur einlæga samúð okkar. Ég sendi þér kæra kveðju, nú komin er lífsins nótt. Þig umvefji blessun og bænir, ég bið að þú sofir rótt. Þó svíði sorg mitt hjarta þá sælt er að vita af því þú laus ert úr veikinda viðjum, þín veröld er björt á ný. Ég þakka þau ár sem ég átti þá auðnu að hafa þig hér. Og það er svo margs að minnast, svo margt sem um hug minn fer. Þó þú sért horfinn úr heimi, ég hitti þig ekki um hríð. Þín minning er ljós sem lifir og lýsir um ókomna tíð. (Þórunn Sigurðardóttir.) Við viljum þakka allar þær ánægjustundir sem við áttum með þér, megi algóður guð geyma þig. Þinn vinur, Gunnar Haraldsson og fjölskylda. Nú fáum við ekki að sjá Geira frænda meir, pabbi sagði okkur að hann væri dáinn. Pabbi sagði okkur líka, að hann ætlaði að segja okkur allt um elsku frænda okkar þegar við verðum orðnar stórar, og hve góðan mann hann hafði að geyma. Síðan ætlar hann líka að segja okk- ur allt um sveitina hans, en þar ólst pabbi okkar meira og minna upp þegar hann var strákur. Hann ætlar einnig að kenna okkur það sem hann lærði af honum. Við fórum í sveitina hans í Engi- dal á sumrin til að halda afmæl- isveislu, líka til að leika okkur við dýrin og svo fengum við aðeins að prófa eldgamla græna traktorinn, þá vorum við líka svo heppnar að fá alltaf gjafir og stundum fengum við að óska okkur og svo gaf hann sér alltaf tíma til að hlusta á okkur. Stundum las hann fyrir okkur sögur og gaf okkur gos að drekka og smá- nammi með úr dós. Við eigum eina uppáhaldsbók sem hann gaf okkur í jólagjöf, um alla jólasveinana eftir Jóhannes úr Kötlum, hana kunnum við utanbók- ar. Við fórum aldrei úr sveitinni öðruvísi en að fá eitthvert góðgæti með okkur, dót eða harðspjalda- bækur, því hann vissi hvað okkur þykir gaman að skoða myndirnar. Guð og englarnir geymi alltaf elsku frænda okkar. Kristinsdætur, Geira Sól og Inga Ósk. Kæri Geiri frændi. Nú skilur leiðir, en við vitum að þú vakir yfir okkur og verndar. Í þér áttum við góðan frænda að og mun minning þín lifa með okkur við viljum kveðja þig með ljóði. Ferð þín er hafin. Fjarlægjast heimatún. Nú fylgir þú vötnum sem falla til nýrra staða. Og sjónhringar nýir sindra þér fyrir augum. (Hannes Pétursson.) Hvíl þú í friði, kæri frændi. Veigar, Þórdís og börn. SIGURGEIR M. JÓNSSON Valgerður Einars- dóttir, elsta systir móður minnar, er farin á vit feðra sinna, kvaddi þennan heim södd líf- daga. Valgerður var fædd og uppalin austur undir Eyjafjöllum. Fyrsta barn foreldra sinna, Katrínar Vigfús- dóttur ljósmóður og Einars Einars- sonar bónda í Nýjabæ. Hún var látin heita eftir ömmu sinni, Valgerði Sig- urðardóttur sem bjó á Brúnum þar í sveit. Þar var ekki í kot vísað með nafngiftina, amma hennar Valgerður þekkt fyrir natni sína og umhyggju og henni frænku minni var ekki naumt skammtað af þeim gæðum er nafni fylgdu. Um uppvöxt hennar veit ég skammarlega lítið. Hún var kölluð Lilla, var skyldurækin og námfús. Hún fór í húsmæðraskóla og for- framaðist síðar í vist í Reykjavík. En sveitin kallaði og hún fór aftur heim í sína sveit og giftist og fór að búa og eignast börn. Ragnar Guðmundsson hét sá sem varð fyrir valinu.Ekki efast ég um að Valgerður hafi þótt góður kostur og aðrir látið sér koma í hug að fastna sér hana. Atómskáld í Reykjavík vildi leggja allt í sölurnar fyrir hana. En í sveitinni sinni vildi hún búa. Hún fluttist að Núpi undir Fjöllunum og hóf þar búskap með Ragnari í sambýli við tengdamóður sína. Valgerður var mér talsvert meira en móðursystir og frænka. Hún fóstr- aði mig og systur mínar og reyndar fleiri krakka í mörg sumur og hafði þó ærinn annan starfa en að taka að sér borgarbörn og reyna að koma þeim til manns og einhvers þroska. Hún átti fimm börn með manni sín- um, tvær stelpur og þrjá stráka, Eygló, Sigrúnu, Einar, Guðmund og Ragnar Val. Stolt gat hún horft á hópinn sinn, og vel launuðu börnin henni uppeldið og atlætið og urðu að mönnum. Hún vann daginn langan og sjald- an fannst mér Valgerður sofa. Lagði sig þó stundum eftir matinn og hlust- aði á útvarpssöguna. Af og til skóp hún sér stund milli anna. Þegar rigndi og ekkert annað kallaði að átti hún það til að leggja frá sér það sem hún hafði á prjónunum og lesa í bók. Ef svo stóð á að ekki rigndi fór hún austur fyrir læk og upp í brekku ofan við Grjótatún, þar sem hún átti sér garð. Þar voru beðin hennar. Kart- öflugrös og rabbarbari og fjölærar blómplöntur uxu þar og sólber og við sáum til hennar þar sem hún reytti arfa eða bara sat og horfði út á sjóinn og vissum að okkur bar að láta hana eina. Í glugganum á Núpi blómstruðu pottablómin, begóníur, iðna lísa, pel- argóníur, og fleira. Hún bjó þröngt lengi framan af. Eitt herbergi og eldhús og aðgangur að þvottahúsi, en fékk svo afnot af kamesinu og sumir fengu að sofa inni hjá tengdamóður hennar. Engan hef ég þekkt sem var eins laginn við að koma hlutunum fyrir svo haganlega að enginn fyndi fyrir þrengslunum nema ef til vill hún, þótt aldrei hefði hún orð um það. Valgerður gat allt. Það fannst mér að minnsta kosti. Til hennar kom fólk af öðrum bæjum og hún setti upp rak- arastofu í eldhúsinu og klippti heilu fjölskyldurnar. Ég man eftir Lalla í Vesturholtum í klippingu hjá Val- gerði og hlátrasköllunum og sögun- um sem fylgdu, en ekki voru það ein- göngu karlar sem komu. Hún setti permanent í frúrnar og greiddi þeim. Og sem ég sit núna og hugsa um VALGERÐUR EINARSDÓTTIR ? Valgerður Ein- arsdóttir fædd- ist í Nýjabæ undir Eyjafjöllum 15. marz 1922. Hún lést á Dvalarheimilinu Kirkjuhvoli á Hvols- velli 7. janúar síð- astliðinn og var út- för hennar gerð frá Ásólfsskálakirkju, Vestur-Eyjafjöllum 28. janúar. hana frænku mína man ég eftir hænsnadallin- um sem var undir gömlu Rafha-eldavél- inni.Og skápunum undir súðinni og fant- inum hans Ragnars og skápnum þar sem við geymdum tannburst- ana okkar, því það var eitt af því sem okkur bar að gera á hverju kvöldi, að bursta tenn- urnar. Og svo þurftum við að stökkva hingað og þangað. Stökktu fyrir mig norðrí fjós. Og við stukkum. Strax. Stökktu fyrir mig með hænsnadall- inn. Og það var stokkið um leið af stað, án undanbragða. Enginn lét sér detta í hug að bíða með það. Jæja, væna, sagði hún og strauk manni um vangann og það var svo mikilsvert að fá að heyra þessi orð og heyra hana segja þau og finna lófann við kinnina. Þótt húsakynnin væru lítil og þröng var samt alltaf staður fyrir hvern og einn. Alltaf hægt að hola einhverjum niður og ætíð hægt að njóta lífsins. Valgerður frænka mín hló ekki hátt. En þegar henni var dillað, hjálpi mér, það var ekki annað hægt en að hlæja með, og svo sló hún sér á lær. Í henni var engin fordild. Hún hafði þá eðlisgáfu að geta skilið kjarnann frá hisminu. Hún var íhaldsöm án þess að vera gamaldags og bar virðingu fyrir fortíðinni, naut þess að eiga hana og bar hana á borð fyrir okkur hispurs- laust. Hún var ljós yfirlitum, augun djúpt sett, hárið liðað, lágvaxin og grönn. Hendur hennar voru hnýttar og báru merki um strit. Með árunum hægðist um hjá henni og rýmra varð um allt. Ég heimsótti hana eitt sinn. Lagði af stað með það að markmiði að fá að skyggnast inn í líf hennar og langan- ir. Það var ekki hægt að draga margt upp úr henni. Þá var hún búin að missa manninn sinn, og vildi ekki tala við mig um ástina, enda er það barna- skapur að halda að hægt sé að tala um hana af nokkru viti. Ég spurði hana hvað hún hefði viljað læra og vinna við. Ég hefði viljað læra að kúnstbródera, sagði hún. En í hennar hlut kom annars konar bródering. Hún rimpaði saman rifur og stagaði í göt og stoppaði í sokka. En líf sitt og sinna kúnstbróderaði hún og handbragðið var aðdáunar- vert. Það verður ekki annað sagt. Valgerður kenndi mér margt. Það er gott að gleðjast yfir litlu. Að njóta hins smáa og að taka því sem að höndum ber. Æðrast ekki og bera höfuðið hátt. Hún var ágæt og hún var mér góð. Mér ber að þakka velgjörð hennar og ástúð í minn garð. Og ég þakka fyrir mig. Ingveldur Róbertsdóttir. Morgunblaðið birtir minningargreinar alla útgáfudagana. Skil Minningargreinar skal senda í gegnum vefsíðu Morgunblaðsins: mbl.is (smellt á reitinn Morgunblaðið í fliparöndinni ? þá birtist valkosturinn ?Senda inn minningar/afmæli? ásamt frekari upplýsingum). Skilafrestur Ef birta á minningargrein á útfarardegi verður hún að berast fyrir hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á föstudegi ef útför er á mánudegi eða þriðjudegi). Ef útför hefur farið fram eða grein berst ekki innan hins til- tekna skilafrests er ekki unnt að lofa ákveðnum birtingardegi. Þar sem pláss er takmarkað getur birting dregist, enda þótt grein berist áður en skila- frestur rennur út. Lengd Minningargreinar séu ekki lengri en 2.000 slög (stafir með bilum - mælt í Tools/Word Count). Ekki er unnt að senda lengri grein. Minningargreinar Minningarkort 535 1825 www.hjarta.is 5351800 ÚTFARARSTOFA KIRKJUGARÐANNA Vesturhlíð2 ? Fossvogi ? Sími5511266 ? www.utfor.is REYNSLA ? UMHYGGJA ? TRAUST Önnumst alla þætti útfararinnar Þegar andlát ber að höndum ArnórL.Pálsson framkvæmdastjóri ÍsleifurJónsson útfararstjóri FrímannAndrésson útfararþjónusta SvafarMagnússon útfararþjónusta HugrúnJónsdóttir útfararþjónusta GuðmundurBaldvinsson útfararþjónusta HalldórÓlafsson útfararþjónusta EllertIngason útfararþjónusta
Beinir tenglar
