Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Skinfaxi

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Skinfaxi

						100                                  SKINVAXI
Kennaraskólans. Veiktist hann hér af heilabólgu, er dró haim
til bana í áliðnum marzmánuði.
Nokkuð fékkst Völundur við skáldskap. Hafa kvæði eftir
hann birzt í Arsriti Nemendasambands Laugaskóla og koma
fleiri í því riti i ár, og svo prófritgerð hans í skólanum, en
hún var um líkingar í íslenzkum skáldskap. Grein, er hér fer
á eftir, er still, er hann gerði í Laugaskóla, þá tvítugur.
Völundur Guðmundsson var meðalmaður á vöxt, fríður sýn-
um, glœsilegur á velli og vel búinn íþróttum. Hann var til-
finningamaður, gæddur eldmóði og skapfestu, og drengur svo
að af bar. Vafalaus þjóðarskaði er að fráfalli hans, og verð-
ur eigi bættur. En „eigi skal gráta, heldur safna liði" — safná
þreki voru, er vitum hugsjónir hins fallna foringjaefnis, um
að gera þær að veruleika.
A. S.
Þrek.
Þrek er mátturinn til að framkvæma boð viljans, styrkur-
inn til að sækja i brattann.
Þrekið er vængir er hefja sálir til flugs og framsóknar.
Þrekmaður stefnir hiklausf þangað, sem óskir hans og
áform beinast, hversu mikið torleiði sem hann fær. Hann
beygir oftast út af alfaraveginum og þræðir einstigi, sem ligg-
ur upp fjallið. Og þó að vegurinn sé torgengur, snýr hanri
eigi aflur. Honum vex brekkumegin við hvert fótmál. Hann
fellur og hruflar sig hvað eftir annað, en rís jafnóðum á fæt-
ur. Þegar hann ætlar að örmagnast af þreytu, tekur hann sér
hvíld og rís upp eftir stundarkorn með nýjum eldmóði og
nýjum þrótti. Og þó að lokkandi, mjúkmálar raddir berist hon-
um til eyrna: „snúðu við og fylgdu oss," skeytir hann því
engu, en heldur áfram ótrauður. Hærra, hærra! nýr fögnuð-
ur, ný útsjón og nýr máttur bíður hans á hverjum hjalla.
Þrekið er einhver mikilsverðasti hæfileiki mannsins. Án
þess gelur engin barátta eða sigur átt sér stað. Ef vér höfum
lítið þrek, er lifsfley vort eins og bátur, sem enga hefir kjal-
festuna, byltist og yeltist á ýmsan ílátt, eftir því sem storm-
ur blæs eða bylgja fellur. Hann hrekur af leið og hann nær
aldrei til óskahafnar. Hvað gagnar ])að, þó að innanborðs sé
gnægð stórra fyrirætlana og vona? Ein hátypt bylgja getur
skolað því  öllu fyrir borð.
Þrekleysingjar verða aldrei gæfumenn. Sálarlíf þeirra get-
ur verið auðugt. Þeir geta verið gáfaðir og tilfinninganæmir,
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 97
Blašsķša 97
Blašsķša 98
Blašsķša 98
Blašsķša 99
Blašsķša 99
Blašsķša 100
Blašsķša 100
Blašsķša 101
Blašsķša 101
Blašsķša 102
Blašsķša 102
Blašsķša 103
Blašsķša 103
Blašsķša 104
Blašsķša 104
Blašsķša 105
Blašsķša 105
Blašsķša 106
Blašsķša 106
Blašsķša 107
Blašsķša 107
Blašsķša 108
Blašsķša 108
Blašsķša 109
Blašsķša 109
Blašsķša 110
Blašsķša 110
Blašsķša 111
Blašsķša 111
Blašsķša 112
Blašsķša 112
Blašsķša 113
Blašsķša 113
Blašsķša 114
Blašsķša 114
Blašsķša 115
Blašsķša 115
Blašsķša 116
Blašsķša 116
Blašsķša 117
Blašsķša 117
Blašsķša 118
Blašsķša 118
Blašsķša 119
Blašsķša 119
Blašsķša 120
Blašsķša 120
Blašsķša 121
Blašsķša 121
Blašsķša 122
Blašsķša 122
Blašsķša 123
Blašsķša 123
Blašsķša 124
Blašsķša 124
Blašsķša 125
Blašsķša 125
Blašsķša 126
Blašsķša 126
Blašsķša 127
Blašsķša 127
Blašsķša 128
Blašsķša 128
Blašsķša 129
Blašsķša 129
Blašsķša 130
Blašsķša 130
Blašsķša 131
Blašsķša 131
Blašsķša 132
Blašsķša 132