Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Skinfaxi

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Skinfaxi

						SKINFAXI                                   101
með fangið fullt af vonum. Á stundum eiga þeir stórhug og
eldmóð. En máttinn brestur þegar mest reynir á. Þeir kvika
frá stefnunni á mikilsverðustu aúgriablikum, hrapa niður í
húmdjúp tómlætis og auðnar, þar sem þeir óttast sinn eigin
skugga. Fjaðrirnar, sem lyfta þeim til flugs um skeið, eru
horfnar og þær fá þeir ekki framar, fyrr en nýr stórhugar-
ljósgeisli  klýfur  myrkrið  —  ef  þeim   verður  þá   þess   auðið.
Þegar vér skyggnumst inn í vort eigið hugskot eða í barm
samferðamannanna, sjáum vér skjótt, að víða skortir á þroska.
Eg vil engan dóm leggja á það, hvað okkur muni frekast
skorta, en óefað er þrekleysi höfuðböl mavgra. Hver maður
hefir einhver áhugamál, sem hann langar til að beitast fyrir,
eða vonir, er hann þráir að rætist. En marga skortir þ r e k
til að vinna að áhugamálunum og sækja til marksins er þeir
vilja ná. Slikir menn verða aö safna þreki. En jafnan verða
þeir þó að gæta þess, að verða ekki of sterkir. Þrekið þarf að
halda tilfinningum og ástríðum í skefjum, en ef það kæfir
þá glóð, er háski á ferðum. Vöxtur einstakra hæfileika okkar
getur orðið of mikill, eins og eitt tré í skógi getur vaxið öðr-
um trjám yfir höfuð. Ein laufkróna getur lokað leið Ijósgeisla
svo að lággróðurinn verði i skugga. Afleiðingin verður sú, að
ungviðið, sem þarna spratt, verður kræklótt og feyskið. En
þó að það sé mikilsvert, að eitt limauðugt tré og hávaxið sé
kjörbarn ljóssins, er hitt þó meira vert, að ekkert tré fari
varhluta af gjöfuin Ijósgeislanna, svo að það geti vaxið og
blómgast.
En þrekið getur verið hættulegt, ]>ó að þroski þess verði
ckki svo mikill, að það kippi úr vexli annara eðlisþátta. Þrek-
mikill, tilfinningarlítill og eigingjarn maður er háskalegur.
Hann getur fótum troðið fegurstu blómin, sem verða á vegi
hans, engu síður en illgresið, vakið hatur og úlfúð, sært sak-
lausa, hrakið þá og hrjáð. Þvi sterkari sem hann er, þvi meira
tjóni er viðbúið að hann valdi.
Eg gat þess i upphafi þessa máls, að þrekið væri einhver
mikilsverðasti þátlur eðlis vors. Það er uppistaðan í vef sálar
vorrar. Þess vegna ríður á, hverjum manni, að þroska það;
ekki þannig, að það leggi fjötur á lif hans, heldur að það leysi
hann úr fjötrum, svo að hann geti sótt fram til marksins, sem
hann þráir að ná, ódeigur og öruggur; til þess að hann geti
sigrað örðugleika, en láti þá ekki sigra s'ig. Svo að hann verði
sigurvegari  í  lifinu,  en   ekki  fangi.
En á hvern liátt getum vér orðið þrekmenn?
Það er spurning, sem krefst svars.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 97
Blašsķša 97
Blašsķša 98
Blašsķša 98
Blašsķša 99
Blašsķša 99
Blašsķša 100
Blašsķša 100
Blašsķša 101
Blašsķša 101
Blašsķša 102
Blašsķša 102
Blašsķša 103
Blašsķša 103
Blašsķša 104
Blašsķša 104
Blašsķša 105
Blašsķša 105
Blašsķša 106
Blašsķša 106
Blašsķša 107
Blašsķša 107
Blašsķša 108
Blašsķša 108
Blašsķša 109
Blašsķša 109
Blašsķša 110
Blašsķša 110
Blašsķša 111
Blašsķša 111
Blašsķša 112
Blašsķša 112
Blašsķša 113
Blašsķša 113
Blašsķša 114
Blašsķša 114
Blašsķša 115
Blašsķša 115
Blašsķša 116
Blašsķša 116
Blašsķša 117
Blašsķša 117
Blašsķša 118
Blašsķša 118
Blašsķša 119
Blašsķša 119
Blašsķša 120
Blašsķša 120
Blašsķša 121
Blašsķša 121
Blašsķša 122
Blašsķša 122
Blašsķša 123
Blašsķša 123
Blašsķša 124
Blašsķša 124
Blašsķša 125
Blašsķša 125
Blašsķša 126
Blašsķša 126
Blašsķša 127
Blašsķša 127
Blašsķša 128
Blašsķša 128
Blašsķša 129
Blašsķša 129
Blašsķša 130
Blašsķša 130
Blašsķša 131
Blašsķša 131
Blašsķša 132
Blašsķša 132