Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Skinfaxi

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Skinfaxi

						112                                  SKINFAXI
Nú fékk Vensil H. að kenna á því, hve fast þjóð vor var
vanabundin dönsku í kirkjunum. Það var á gamlárskveld
1855, að haldin var aukaguðsþjónusta í kirkjunni í Kvívík.
Þá las Vensil H. guðspjallið upp á færeysku, og það vakti
„þvílka skelfingu og gremju, að hann þorði aldrei að endur-
taka tilraunina, þó að hann færi ekki úr eyjunum fyr en 23
árum síðar, 1878*). Já, svona var þjarmað orðið að þjóðar-
andanum, og svona illa var úr ætt skotið kyni þvi, sem i
fyrndinni lifði i andlegu samfélagi við Norðmenn og íslend-
inga, og sem orti kvæðin á 13. og 14. öld, þau er haldið hafa
lífi í oss alla tíð síðan. Nú var eins og Rasinus Effersö kvað:
Roykur og sót
fjaldu tær synir og dötur,
tey bóru spjarrar og bötur;
seint fekkst tú bót.
IV.
1856 var einokunin afnumin og þjóð vor leyst úr fjötrum.
Eru þar með miðaldir sögu vorrar á enda og nýtt tímabil
hefst. Komu þá miklar breytingar í ljós, bæði fljótt og víða.
Að visu breyttist ckki allt til batnaðar, og langt frá þvi, En
eitt kom greinilega fram. Fólkið fór smátt og smátt að fá
traust á sjálfu sér og atvinnuvegirnir blómguðust.
Greinilegust var þó breytingin á andlcgum sviðum. Skáldin
tóku að yrkja ættjarðarljóð, sem brátt urðu almennings eign.
Ljóð l)essi þíddu upp kenndir, sem hvílt höfðu frosnar og
stirðar i þjóðarsálinni, meðan einokun og fógetavald lágu á
oss eins og grimmur vikingsvetur. Og kenndir þessar féllu
frjálst í stríðum straum, svo að hlátur og grátur runnu sam-
an i eitt. Það, að eiga framtíð að trúa á, að eiga mark og
mið að keppa að, og umfram allt, að eiga fósturland og móð-
urmál — allt vakti þetta ólgandi kenndir í mörgum barmi.
Nú tók að myndast þjóðarhreyfing um það, sem fáir ein-
staklingar höfðu áður séð og skilið og unnið fyrir.
Athyglivert er það, að fyrstu ljóðin, sem eru boðberar um
vakningu þjóðlífsins á Færeyjum, komu frá íslandi. Skömmu
eftir 1870 fór ungur Færeyingur, Frederik Petersen, er síðar
varð prófastur í Færeyjum og dó 1917, til íslands og í latínu-
skólann í Reykjavík. Hann varð gersamlega hrifinn af stjórn-
málahreyfingum  og andlegu lífi,  sem þá ríkti  þar. Þá  orti
*)  Eftir frásögn  Sörenscns prófasts.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 97
Blašsķša 97
Blašsķša 98
Blašsķša 98
Blašsķša 99
Blašsķša 99
Blašsķša 100
Blašsķša 100
Blašsķša 101
Blašsķša 101
Blašsķša 102
Blašsķša 102
Blašsķša 103
Blašsķša 103
Blašsķša 104
Blašsķša 104
Blašsķša 105
Blašsķša 105
Blašsķša 106
Blašsķša 106
Blašsķša 107
Blašsķša 107
Blašsķša 108
Blašsķša 108
Blašsķša 109
Blašsķša 109
Blašsķša 110
Blašsķša 110
Blašsķša 111
Blašsķša 111
Blašsķša 112
Blašsķša 112
Blašsķša 113
Blašsķša 113
Blašsķša 114
Blašsķša 114
Blašsķša 115
Blašsķša 115
Blašsķša 116
Blašsķša 116
Blašsķša 117
Blašsķša 117
Blašsķša 118
Blašsķša 118
Blašsķša 119
Blašsķša 119
Blašsķša 120
Blašsķša 120
Blašsķša 121
Blašsķša 121
Blašsķša 122
Blašsķša 122
Blašsķša 123
Blašsķša 123
Blašsķša 124
Blašsķša 124
Blašsķša 125
Blašsķša 125
Blašsķša 126
Blašsķša 126
Blašsķša 127
Blašsķša 127
Blašsķša 128
Blašsķša 128
Blašsķša 129
Blašsķša 129
Blašsķša 130
Blašsķša 130
Blašsķša 131
Blašsķša 131
Blašsķša 132
Blašsķša 132