Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Skinfaxi

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Skinfaxi

						124                                  SKINFAXI
son og get eg ekki stillt mig um að setja hér einn vitnisburð-
inn, en þeir koma annars allir mjög i sama stað niður. Að-
eins skal þess getið, að höfundur þessa vitnisburðar er
mótmælandi, þar sem báðir hinir eru trúbræður Jóns.
Maðurinn er danskur barón, Joost Dahlrup að nafni, er
síðar fluttist til Ameríku og skrifar svo í St. Ansgar's Scan-
dinavian Catholic League, New York, febrúar 1921:
„Meðal allra hinna margbreyttu minninga frá æsku minni,
sem stundum koma í hug mér, er það einkum ein, sem eg
dvel við með sérstakri ánægju. Það mcrkilega við þessa minn-
ingu er, að hvenær æfi minnar sem traust mitt til manna
hefir orðið fyrir nýju skakkafalli, þá hefir það aðeins orðið
til að marka þessa björtu minningu enn skírar á hugarspjöM'
mín og gera hana enn fegri. Eg vildi ekki lifa upp aftur æsku
mína. Þegar eg nú lít til baka, þá er hún einna líkust löngum,
köldum og drungalegum rigningardegi. En allt i einu rofar í
skýjum fyrir heitum sólargeisla, sem kyssir einmanalegan
lítinn níu vetra dreng, sem fyrir rúmum fjörutíu árum var
yngsti sveinninn í St. Andreas skólanum í Ordrup. Litli dreng-
urinn var eg, og þessi blessaði sólargeisli er minningin um
hin einstöku gæði verndara míns og kennara P. Svensonar.
Eg veit ekki hvort minn gamli kennari er enn á lífi; hanir
hlýtur þá að vera vel við aldur, en cf hann er á lifi þætti mér
vænt um, ef þessar linur kæmust til hans. Þær geta fært hon-
um heim sanninn um að litli nemandinn hans, sem nú er
roskinn maður, man enn vel gamla kennarann sinn, og er
enn fær um að verma hugann við þá glóð sjálfsafneitunar
og manngæða, sem geislaði frá honum fyrir rúmum fjörutíu
árum."
Betri þakkir en þessar mun enginn kennari kunna að
kjósa sér að launum starfsemi sinnar.
Á hinn bóginn var kennarastaðan Jóni hinn besti skóli
undir rithöfundarstarfsemina. Frásagnarlistin var honum að
vísu í blóSið borin svo að segja, en hann þroskaði hana og
æfði með því að segja nemendum sínum sögur. Þvi er það
að Nonna-bækurnar eru allar ámóta vel sagðar, hann kunni
listina, þegar hann hóf að rita, hann hafði sagt þær flestar
allar áður en hann færði þær i letur.
En rithöfundarstarfsemi Jóns er auðvitað hlutur, sem allir
fslendingar skulda honum þakkir fyrir. Stórþjóðirnar eins
og t. d. Amerikumenn verja ógrynni fjár til að básúna tilveru
sína út yfir heiminn. Vér smælingjarnir höfum hvorki efni
á því að gera það né láta það ógert. Það er mælt, að hlaupa-
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 97
Blašsķša 97
Blašsķša 98
Blašsķša 98
Blašsķša 99
Blašsķša 99
Blašsķša 100
Blašsķša 100
Blašsķša 101
Blašsķša 101
Blašsķša 102
Blašsķša 102
Blašsķša 103
Blašsķša 103
Blašsķša 104
Blašsķša 104
Blašsķša 105
Blašsķša 105
Blašsķša 106
Blašsķša 106
Blašsķša 107
Blašsķša 107
Blašsķša 108
Blašsķša 108
Blašsķša 109
Blašsķša 109
Blašsķša 110
Blašsķša 110
Blašsķša 111
Blašsķša 111
Blašsķša 112
Blašsķša 112
Blašsķša 113
Blašsķša 113
Blašsķša 114
Blašsķša 114
Blašsķša 115
Blašsķša 115
Blašsķša 116
Blašsķša 116
Blašsķša 117
Blašsķša 117
Blašsķša 118
Blašsķša 118
Blašsķša 119
Blašsķša 119
Blašsķša 120
Blašsķša 120
Blašsķša 121
Blašsķša 121
Blašsķša 122
Blašsķša 122
Blašsķša 123
Blašsķša 123
Blašsķša 124
Blašsķša 124
Blašsķša 125
Blašsķša 125
Blašsķša 126
Blašsķša 126
Blašsķša 127
Blašsķša 127
Blašsķša 128
Blašsķša 128
Blašsķša 129
Blašsķša 129
Blašsķša 130
Blašsķša 130
Blašsķša 131
Blašsķša 131
Blašsķša 132
Blašsķša 132