Skinfaxi

						V I Ð T A L


Áttræður íþróttafrömuður

Þorsteinn Einarsson, fyrrverandi

íþróttafulltrúi ríkisins, varð 80 ára

23. nóvember síðastliðinn. Hann

hefur að mörgu leyti mótað ís-

lenskt íþróttalíf og þann almenna

íþróttaáhuga sem er í landinu í

dag. Með ferðum sínum um land-

ið sem iþróttafulltrúi ríkisins hitti

hann forsvarsmenn íþrótta- og

ungmennafélaga og stjórnendur

sveitarfélaga.

Alls staðar fræddi hann menn um

nauðsyn íþróttaiðkunar og fékk þá til

þess að hefjast handa um byggingu eða

endurbætur á íþróttaaðstöðu. Þorsteinn

kom á sundskyldu um allt land og fé-

lagsheimilin, sem notuð voru sem í-

þróttahús, risu hvert af öðru meðan hann

gegndi embætti.

Þorsteinn er fæddur í Reykjavík og

alinn þar upp. Hann fékk snemma mik-

inn áhuga á íþróttaiðkun. „Ég komst

snemma í snertingu við sundíþróttina og

glímuna. Pabbi tók mig alltaf með sér á

nýársmorgun niður á höfn, en þar fór

fram sund sem var fastur liður frá 1910

til 1922. Eg man ekki til þess að aðrir af

krökkunum færu með. Á 17. júní fór

pabbi líka með mér niður á Austurvöll,

þar sem skrúðfylking gekk út á íþrótta-

völl. Þar sá ég íslandsglímur og ýmis

mót og við strákarnir fengum þessvegna

mikinn áhuga á íþróttum og bjuggum

okkur til íþróttavöll, þar sem við höfð-

um hlaupabraut og kastaðstöðu," sagði

Þorsteinn um fyrstu kynni sín af íþrótt-

um.

Þorsteinn var keppandi í mörgum

greinum og átti Norðurlandamet í kúlu-

varpi, 14,67 m. Hann er mikill náttúr-

unnandi og eftir stúdentspróf hugði Þor-

steinn á nám í fiskiiðnfræði og fór utan.

Fyrsta árið þurfti hann að vinna mjög

mikið til þess að hafa efni á náminu, en

hafði ekki gát á mataræðinu og veiktist

af næringarskorti og þurfti að hætta. „Ég

hélt að ég væri svo sterkur að ég gæti

boðið lfkamanum hvað sem var. Ég hef

oft notað þetta dæmi til þess að gera

fólki grein fyrir þörfum líkamans í sam-

bandi við hreyfingu og mataræði."

Þorsteinn á áttrœðisaþnœlinu, ásamt afabarni sínu.

Aldrei meiri þörf fyrir

íþrótta- og æskulýðs-

félög

Þorsteinn hefur um nokkurt skeið

unnið að því viðamikla verkefni fyrir

UMFI að taka saman stofndag og störf

allra íþrótta- og ungmennafélaga í land-

inu. Hann segir félögin komin á sjöunda

hundraðið. Árið 1906 var stofnað ung-

mennafélag á Akureyri, Umf. Akureyr-

ar, fyrsta félagið með ungmennafélags-

nafni. Hins vegar voru tvö félög starf-

andi í Bárðardal í Suður-Þingeyjarsýslu,

Söng- og skemmtifélagið Einingin og

Unglingafélagið Einingin, sem var

stofnað 1892. Þessi tvö félög voru und-

anfarar Ungmennafélagsins Einingar,

sem starfar enn en ekki er vitað hvenær

það var stofnað.

„Löngunin hjá fólki til þess að hitt-

ast, fara í skemmtiferðir, syngja, dansa

og leika var svo mikil að það kom meira

að segja saman í fjárhúsum. Mörg þeirra

fyrstu félaga sem voru stofnuð voru

undanfarar ungmennafélaganna og í

byrjun aldarinnar er talað um það að

þegar félögin fóru af stað á vorin hafi

mátt líkja því við vordögg á nýgræðingi.

Núna lifum við í þjóðfélagi þar sem

mikið er um sjálfsvíg og við heyrum það

á ungu fólki að það er þunglynt. Ef mað-

ur spyr það, þá segist það hafa áhyggjur

af því að byggðalagið er að tæmast af

fólki og fyrirtæki séu orðin gjaldþrota.

Þess vegna hefur aldrei verið meiri þörf

á lifandi íþrótta- og æskulýðsfélögum en

einmitt í dag. En því miður er starfsemi

margra félaga orðin þeim ofviða af því

það er dýrt að reka þau.

Ég hjó eftir því í ritstjóraspjalli

kollega þíns fyrir stuttu að engin lögleg

aðstaða væri fyrir hendi á Islandi, hvergi

væri lögleg aðstaða til þess að taka að

sér stór, alþjóðleg mót og að það væri

nær fyrir spjótkastarann okkar hann Ein-

ar Vilhjálmsson að fara bara í snjókast,

heldur en að æfa spjótkast. Hugsaðu

þér, svona er talað. Það er ekki aðstað-

an, sem á að skipta mestu máli heldur

viljinn til þess að þjálfa sig og æfa.

Það er orðið mjög dýrt að stunda

ýmsar íþróttagreinar, t.d. heyrði ég að

það kostaði upp undir 25.000 kr. fyrir

eitt barn að stunda fimleika í vetur. Fað-

ir einn sagði mér að hann þyrfti að

borga um 90.000 kr. fyrir börnin sín hjá

félögunum."

Of miklar kröfur

Hvernig er hœgt að draga úrþessum

kostnaði?

Þjálfarar eru orðnir ákaflega dýrir,

milli þeirra er mikil keppni og ef þeir

koma ekki liðunum áfram þá eru þeir

reknir. Svo koma þeir í þessa stóru í-

þróttasali og heimta að fá að nota allan

salinn. Auðvitað á að skipta salnum nið-

ur og nýta hann sem best og sem betur

fer er það gert á sumum stöðum, t.d. í

Vestmannaeyjum. Svo segja menn að

við þurfum að fjölga greinum og þegar

nýjar greinar eins og tennis eru teknar

upp þá nýtist salurinn illa. Eg er ekki að

mæla á móti tennisíþróttinni, en kröf-

urnar um stórleika, kennslu og þjálfun

eru orðnar of miklar, til þess að verða

við þessu þá er þetta einfaldlega orðið

of dýrt.

32

Skinfaxi