Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Sjómannablašiš Vķkingur

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Sjómannablašiš Vķkingur

						Segðu ekki með hvaða hætti, því að hún gæti

þá haldið, að við gætum komizt hjá því, láttu

þig bara dreyma, að við séum drepin. Bill hefur

alltaf hjátrúarfullur verið, og síðan þig dreymdi

um fótinn á honum, trúir hann hverju sem er;

og hann er svo hrifinn af Emily, að hann myndi

koma í veg fyrir giftinguna".

Það tók hann þrjá daga og silfurfesti að telja

kokkinn á þetta, en honum tókst það að lokum;

og einn dag, þegar Bill gamli, sem hresstist, lá

í rekkju sinni, kom kokkurinn niður til að fá sér

blund.

I tíu mínútur lá hann öldungis rólegur, og Bill

gamli var í þann veginn að loka augunum, þegar

kokkurinn byrjaði að tala í svefni, og fyrstu

orðin komu Bill til að setjast upp eins og hann

hefði verið bitinn,

„Þarna fara þau", segir kokkurinn, „Emely

Foster og Jósef Meek — og þarna er Bill gamli

— góði gamli Bill, sem ætlar að blessa brúðurina.

En hvað þau virðast öll hamingjusöm, einkum

Jósef!"

Bill gamli bar höndina upp að eyranu og hall-

aði sér fram úr rekkjunni.

„Þarna fara þau", segir kokkurinn aftur, „en

hvaða ægilega, svarta ófreskja er þetta með

klærnar, sem vofir yfir Bill?"

Aumingja Bill datt næstum fram úr rekkjunni,

en hann bjargaði sér á síðasta andartaki og lá

þarna náf ölur og hlustandi

„Það hlýtur að vera ætlað Bill", segir kokkur-

inn. „Jæja, vesalings Bill; hann veit ekkert um

það, það er bót í máli. Við skulum vona, að það

taki fljótt af".

Hann þagði um stund, svo hélt hann áfram.

Nei, það er ekki Bill; það eru Jósef og Emily,

köld og stirðnuð, og þau eru ekki búin að vera

gift nema í viku. Hvað það er hræðilegt að sjá

þau! Vesalingarnir. Ó! ó! ó! — ó!"

Hann hrökk upp með hrolli og tók að stynja,

og svo settist hann upp og sá Bill teygja sig fram

úr rekkjunni og stara á sig.

„Þig hefur dreymt, kokksi", segir Bill skjálf-

andi röddu; „þú talar upp úr svefninum".

„Þú hefðir ekki átt að hlusta", segir kokkur-

inn, fer fram úr og færir sig til hans. „Ég

vona, að þú hafir ekki heyrt allt, sem mig

dreymdi. Hvað heyrðirðu?"

Bill sagði honum það , og kokkurinn sat og

og hristi höfuðið. „Þakkaðu hamingjunni fyrir,

að þú skyldir ekki heyra það versta", segir hann.

Versta!   segir   Bill.    „Hvað,   var   eitthvað

meira?"

„Heilmikið meira" segir kokkurinn. „En lof-

aðu mér því, að minnast ekki á þetta við Jósef,

Bill. Láttu hann njóta hamingjunnar meðan

hann getur; það myndi einungis gera hann hug-

sjúkan og kæmi ekki að neinu gagni".

„Ekki er ég viss um það", segir Bill og hugsar

til Feds og bjórflöskunnar. „Var það eftir að

þau giftust, kokksi, að það skeði? Ertu viss?"-

„Alveg viss. Það var viku seinna", segir

kokksi.

„Gott og vel", segir Bill og slær á veika fótinn

af misgáningi; „ef þau giftast ekki, gæti það

ekki komið fyrir, eða hvað?"

„Talaðu ekki eins og bjáni", segir kokkurinn,

„þau hljóta að giftast. Ég sá það í draumnum".

„Jæja, við sjáum til", segir Bill. „Ég ætla

að tala um það í næði við Jósef, og vita hvað

hann segir. Ég ætla ekki að láta myrða frænku

mína til að þóknast þér og láta drauma þína

rætast".

Hann talaði við Jósef, en Jósef vildi ekki heyra

það nefnt fyrst í stað. Hann sagði, að þetta væri

eintóm vitleysa úr kokknum, þó hann viður-

kenndi, að það væri skrítið, að kokkurinn skyldi

vita um giftinguna og nafn Emily, og að lokum

sagði hann, að þeir skyldu bera málið undir

hana og láta hana ráða.

Þetta var um það bil síðasti draumur kokksins

í þessari ferð, þó hann segði Bill gamla nokkru

síðar, að sig hefði dreymt sama drauminn aftur

um Jósef og Emily svo að hann væri öldungis

viss um, að þau hlytu að giftast og verða drepin.

Hann vildi ekki segja Bill, hvernig þau yrðu

drepin, af því, sagði hann, að það myndi gera

hann gráhærðan fyrir aldur fram; en auðvitað

varð hann að segja, að ef þau giftust ekki, gæti

hitt ekki rætzt. Hann sagði, að þar eð hann hef ði

aldrei sagt drauma sína áður, að undanskildu

fótbroti Bills, væri hann ekki alveg viss um nema

hægt væri að koma í veg fyrir, að þeir rættust

með því að fara varlega, og Bill benti honum á,

hversu þarfur maður hann gæti orðið með því

að dreyma og vara fólk við í tíma.

Þegar við komum í höfn í London, var fótur-

inn á Bill orðinn stórum betri og honum tókst

prýðilega að hökta um við hækjur, sem timbur-

maðurinn smíðaði handa honum. Hann, Jósef

og kokkurinn höfðu rætt mikið um drauminn,

og gamli maðurinn hafði boðið kokknum heim

með þeim til að staðfesta söguna, er hann sagði

hana.

„Ég skal segja henni nærgætnislega frá

þessu", segir hann. „Þegar ég tala til þín, tekur

þú til máls, en fyrr ekki. Skilurðu það?"

„Það var einstaklega fagurt veður um kvöld-

ið, allir voru ólmir í að komast sem fyrst í land

og unnu af kappi rétt eins og þeir hefðu ánægju

af því. Það var slangur af fólki á bryggjunni

og par á meðal nokkrar álitlegar, ungar stúlkur.

VIKlN Q U R

155

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 137
Blašsķša 137
Blašsķša 138
Blašsķša 138
Blašsķša 139
Blašsķša 139
Blašsķša 140
Blašsķša 140
Blašsķša 141
Blašsķša 141
Blašsķša 142
Blašsķša 142
Blašsķša 143
Blašsķša 143
Blašsķša 144
Blašsķša 144
Blašsķša 145
Blašsķša 145
Blašsķša 146
Blašsķša 146
Blašsķša 147
Blašsķša 147
Blašsķša 148
Blašsķša 148
Blašsķša 149
Blašsķša 149
Blašsķša 150
Blašsķša 150
Blašsķša 151
Blašsķša 151
Blašsķša 152
Blašsķša 152
Blašsķša 153
Blašsķša 153
Blašsķša 154
Blašsķša 154
Blašsķša 155
Blašsķša 155
Blašsķša 156
Blašsķša 156
Blašsķša 157
Blašsķša 157
Blašsķša 158
Blašsķša 158
Blašsķša 159
Blašsķša 159
Blašsķša 160
Blašsķša 160
Blašsķša 161
Blašsķša 161
Blašsķša 162
Blašsķša 162
Blašsķša 163
Blašsķša 163
Blašsķša 164
Blašsķša 164
Blašsķša 165
Blašsķša 165
Blašsķša 166
Blašsķša 166
Blašsķša 167
Blašsķša 167
Blašsķša 168
Blašsķša 168
Blašsķša 169
Blašsķša 169
Blašsķša 170
Blašsķša 170
Blašsķša 171
Blašsķša 171
Blašsķša 172
Blašsķša 172
Blašsķša 173
Blašsķša 173
Blašsķša 174
Blašsķša 174
Blašsķša 175
Blašsķša 175
Blašsķša 176
Blašsķša 176
Blašsķša 177
Blašsķša 177
Blašsķša 178
Blašsķša 178
Blašsķša 179
Blašsķša 179
Blašsķša 180
Blašsķša 180
Blašsķša 181
Blašsķša 181
Blašsķša 182
Blašsķša 182
Blašsķša 183
Blašsķša 183
Blašsķša 184
Blašsķša 184
Blašsķša 185
Blašsķša 185
Blašsķša 186
Blašsķša 186
Blašsķša 187
Blašsķša 187
Blašsķša 188
Blašsķša 188
Blašsķša 189
Blašsķša 189
Blašsķša 190
Blašsķša 190
Blašsķša 191
Blašsķša 191
Blašsķša 192
Blašsķša 192
Blašsķša 193
Blašsķša 193
Blašsķša 194
Blašsķša 194
Blašsķša 195
Blašsķša 195
Blašsķša 196
Blašsķša 196
Blašsķša 197
Blašsķša 197
Blašsķša 198
Blašsķša 198
Blašsķša 199
Blašsķša 199
Blašsķša 200
Blašsķša 200