Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Sjómannablašiš Vķkingur

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Sjómannablašiš Vķkingur

						unz klukkan klingir honum líka. Nýr maður

sparkar til hliðar öllu, sem um hann vitnar.

Líf og örlög reika út og inn um klef adyrnar, en

skipið breytist ekki.

Það er hið eilífa.—

Hann býr um kojuna og fer úr fötunum, bláu

fötunum, sem virðast svo hrein og falleg í

þessari rotnu kompu. Hann brýtur þau varlega

saman, eins og með viðkvæmri alúð og leggur

þau niður í kistuna.

Það er eins og hann sé að grafa eitthvað af

sínu eigin lífi. Fyrir aðeins tveimur tímum síðan

sat hann í þessum fötum við hlið Evu. Það er

svo ótrúlegt, eins og heiður fagur draumur, sem

einhvern annan hefir líklega dreymt. Og minn-

ingarnar vitja hans með ljúfum unaði, angan,

stjörnum og kossi undir bláum sýrenum. Hinn

nítján ára unglingur hefir mætt ástinni í fyrsta

sinni, og það er aðeins þrír dagar síðan, aðeins

þrjá daga hefir hann lifað, en þeir eru ár

unaðar. Augu hennar blika eins og bláar stjörn-

ur, hún heitir Bva og er yndisleg.

Nú er skipið að skilja þau.

Hann tekur upp vinnufötin sín og hengir þau

á tjaldsnúruna, eins og allir hinir hafa gert.

Síðan leggst hann upp í.

Honum finnst sem hann liggi niðri í dimmum,

daunillum brunni, en hátt uppi sér hann stjörnu

tindra svo   blítt og rótt.

Hann vaknar við, að dyrnar eru opnaðar.

—  Ó, nei, ég þori ekki, ég þori ekki, hvíslar

skelfd norðlenzk rödd úti í myrkrinu.

—  Hvaða helvítis vitleysa! svarar ruddaleg

karlmannsrödd, láttu ekki ganga á eftir þér.

Hár og sterklegur maður kemur inn og næst-

um dregur unga stúlku á eftir sér. Hann er

óvenju laglegur, en harður og ljótur á svip.

Hún er lítil og grönn, með eirbrúnt hár og stór

grá augu, serrí flökta óttaslegin í fríðu freknóttu

andlitinu. Það er eitthvað hrærandi og varnar-

laust við þessar freknur, þær eiga einmitt heima

á andliti lítillar stúlku.

Ég er svo hrædd, hvíslar hún. þetta er í fyrsta

skipti, sem ég fer um borð í skip. Ég hefi aldrei

gert þetta áður, skilurðu.

—  Einu sinni er allt fyrst, segir hann og

brosir, hér er ekki verra að vera en annars

staðar.

—  Ó, nei, nei, hér er ljós og hér eru menn.

Hún lítur feimin á Benjamín.

— Vertu ekki með þessa andskotans uppgerð,

en hypjaðu þig heldur upp í, skipar vinur

hennar.

—  Já, rétt strax, en gerðu það fyrir mig að

slökkva Ijósið fyrst. Ég.er.svo hrædd, segir hún,

og röddin skelfur.

I sömu andrá heyrist háreysti frammi á gang-

inum, tvær þrumandi raddir, og dyrunum er

hrundið upp með háum skelli.

Tveir kyndarar koma slagandi inn.

Annar þeirra er dauðadrukkinn.

— Nú skulum við jafna um helvítis hásetana,

muldrar hann og slampast áf ram.

Allt í einu réttir hann úr sér og stendur graf-

kyrr sem líkneski. Blóðhlaupin augún ætla út úr

höfðinu, og munnurinn opnast og titrar. Hand-

leggirnir f alla máttlausir niður með síðunni, —

hann er eins og maður, sem sér í glæður helvítis,

en trúir ekki sínum eigin augum.

Hann rekur upp hást hljóð og slyttist fálm-

andi í áttina til ungu stúlkunnar. Hún sér hið

dökka ferlíki koma ógnandi á móti sér, klifrar

í dauðans ofboði upp í kojuna og felur sig bak

við hengið.

Benjamín heyrir hana kjökra lágt.

— Hvað ætlarðu þér með hana, öskrar kynd-

arinn og slagar áfram, láttu hana í friði.

— Hvern andskotann varðar þig um stelpuna

mína, spyr hinn rólegur og ertinn.

—  Láttu hana fara, segi ég!

—   Fjandinn fjarri mér, svarar hásetinn.

Drattastu inn í kyndaraklefann, Anton, og vertu

ekki að þvælast hér og ónáða almennilegt fólk.

Þá lyftir kyndarinn grannri titrandi hendinni

og slær hásetann bylmingshögg í andlitið.

— Djöfullinn þinn, hvíslar hann.

Feiknalegt hnefahögg ríður á Anton, svo að

hann hendist á borðið og fellur síðan fram yfir

sig á gólfið.

1 sömu svifum þrífur hásetinn til hans og

dregur hann út úr klefanum. Hinn kyndarinn

fer á eftir þeim. Litlu síðar kemur hásetinn

inn aftur.

—  Hvern fjandann varðar hann um stelpuna

mína, segir hann eins og til þeirra, sem sofa.

Hann var skítfullur. Nú liggur hann úti á

dekki og öskrar og ælir. Hvern djöfulinn þurfti

hann að vera að skipta sér af henni, segðu mér

það. Hann lítur spurnaraugum á Benjamín, en

fær ekkert svar.

Hann sárskammast sín fyrir sjálfan sig, en

hvað veit ég um þetta, hvað get ég svo sem gert?

afsakar hann sig.

— Nú er ég alveg að koma, segir hásetinn við

stúlkuna bak við tjaldið.

— En slökktu ljósið fyrst, gerðu það, kjökrar

hún.   -

— Haltu þér saman svolitla stund, rymur hann

og kastar axlaböndunum aftur af öxlunum.

í því birtist félagi Antons í dyrunum.

— Sjá þig, bölvaður ræfillinn þimi, æpti hann.

166

V I K I N Q U R

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 137
Blašsķša 137
Blašsķša 138
Blašsķša 138
Blašsķša 139
Blašsķša 139
Blašsķša 140
Blašsķša 140
Blašsķša 141
Blašsķša 141
Blašsķša 142
Blašsķša 142
Blašsķša 143
Blašsķša 143
Blašsķša 144
Blašsķša 144
Blašsķša 145
Blašsķša 145
Blašsķša 146
Blašsķša 146
Blašsķša 147
Blašsķša 147
Blašsķša 148
Blašsķša 148
Blašsķša 149
Blašsķša 149
Blašsķša 150
Blašsķša 150
Blašsķša 151
Blašsķša 151
Blašsķša 152
Blašsķša 152
Blašsķša 153
Blašsķša 153
Blašsķša 154
Blašsķša 154
Blašsķša 155
Blašsķša 155
Blašsķša 156
Blašsķša 156
Blašsķša 157
Blašsķša 157
Blašsķša 158
Blašsķša 158
Blašsķša 159
Blašsķša 159
Blašsķša 160
Blašsķša 160
Blašsķša 161
Blašsķša 161
Blašsķša 162
Blašsķša 162
Blašsķša 163
Blašsķša 163
Blašsķša 164
Blašsķša 164
Blašsķša 165
Blašsķša 165
Blašsķša 166
Blašsķša 166
Blašsķša 167
Blašsķša 167
Blašsķša 168
Blašsķša 168
Blašsķša 169
Blašsķša 169
Blašsķša 170
Blašsķša 170
Blašsķša 171
Blašsķša 171
Blašsķša 172
Blašsķša 172
Blašsķša 173
Blašsķša 173
Blašsķša 174
Blašsķša 174
Blašsķša 175
Blašsķša 175
Blašsķša 176
Blašsķša 176
Blašsķša 177
Blašsķša 177
Blašsķša 178
Blašsķša 178
Blašsķša 179
Blašsķša 179
Blašsķša 180
Blašsķša 180
Blašsķša 181
Blašsķša 181
Blašsķša 182
Blašsķša 182
Blašsķša 183
Blašsķša 183
Blašsķša 184
Blašsķša 184
Blašsķša 185
Blašsķša 185
Blašsķša 186
Blašsķša 186
Blašsķša 187
Blašsķša 187
Blašsķša 188
Blašsķša 188
Blašsķša 189
Blašsķša 189
Blašsķša 190
Blašsķša 190
Blašsķša 191
Blašsķša 191
Blašsķša 192
Blašsķša 192
Blašsķša 193
Blašsķša 193
Blašsķša 194
Blašsķša 194
Blašsķša 195
Blašsķša 195
Blašsķša 196
Blašsķša 196
Blašsķša 197
Blašsķša 197
Blašsķša 198
Blašsķša 198
Blašsķša 199
Blašsķša 199
Blašsķša 200
Blašsķša 200