Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Sjómannablašiš Vķkingur

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Sjómannablašiš Vķkingur

						Olíujafnvœgi.

Freon-12 og olía blandast í hvaða hlutföllum sem

vera vill, eins og t. d. sykur og vatn, og blandan er

algerlega efniskennd. Af þessu leiðir, að olía flytzt með

Freoninu um allt kælikerfið. Eini staðurinn, sem Freon

og olia eru aðskiljanleg án sérstakra tækja, er í yfir-

hitaða afrásargasinu er streymir frá þjöppunni. Það

er og venja, einkum á öllum stórum kælikerfum, að

koma fyrir olíuskiljurum á þessum stað. Að innan-

verðu eru þessir olíuskiljarar með stórum flötum, sem

olíugufan lendir á og loðir við, en sígur svo niður að

botninum. Það er og venja, að einangra afrásarpípuna

ásamt olíuskiljaranum, til þess að halda nauðsynlegum

hita svo að olían skiljist.

Jafnvel þó notaður sé olíuskiljari, fer nokkur olía

með inn í sogleiðninguna, svo að í öllum kælikerfum,

sem nota Freon, verður að gera ráð fyrir olíu í eim-

inum og sogleiðningunni. Það er sagt, að komið sé á

olíujafnvægi, þegar sama magn kemur með kæligas-

inu frá eiminum og olíuskiljaranum í þrýstilinn eins

og gasið frá þjöppunni tekur með sér. Þegar svona er

ástatt, jafnvel þó nokkur olía sé í hringrás, helzt olíu-

borðið í sveifarhúsinu óbreytt. Aðalskilyrðið til þess,

að þetta olíujafnvægi haldizt, er að kælivökvinn sé

fæddur jafnt inn í eimana. Sérhver vel gerður eimir,

sem er ætlað að halda 15—20° yfirhitun í soggasinu,

mun stöðugt gefa frá sér aftur þá ögn af olíu, sem

kann að berast með kælivökvanum. Það eru að vísu

atriði í gerð eimisins, sem hafa áhrif á þetta, en megin-

atriðið er að halda jafnri eimingu og hraða í eiminum,

og mun olían þá ekki valda neinum truflunum.

Ef vélstjórinn verður var við tap á olíunni úr sveif-

arhúsinu, ber honum samstundis að hefja leit að trufl-

un í þenslulokunum. Jafnskjótt og eimirinn fær ekki

það magn af kælivökva, sem hann þarf með, raskast

eimingin í pípuslöngunum og olían verður eftir, hið

minnkaða vökvamagn eimist gjörsamlega frá. Af því

eimirinn hefur nú ekki nóg að gera, safnast olían

fyrir, og vélstjórinn verður að leggja áherzlu á, að

stilla rétt vökvagjöf þenslulokanna. Þegar það er komið

í lag, mun olían koma aftur til þjöppunnar.

Það er sýnilegt, að minnsta ögn af vatni, sem fer ,

gegnum þenslulokann, frýs samstundis. Stundum stöðv-

ar þetta lokann og heldur honum opnum. Stundum fer

það inn í pípuslöngurnar, sem mynda eimirinn. Hér

stöðvast það sem klaki, en einungís skamma stund.

Hefur það verið sannprófað, að klakinn eimist fljót-

lega og flytzt til baka aftur til þjöppunnar með kæli-

gasinu sem gufa. Þaðan fer það til þéttarans, þar sem

það breytist í vatn og kemst nú í móttakarann með

kælivökvanum.

Ef vér nú lítum á venjulegan vökvamóttakara, sjá-

um vér, að hann er gerður eins og gildra til þess að

halda vatninu eftir. Þessar tvær tegundir af vökva,

blandast ekki saman, og eru misþungar. Greinileg

skipting á sér stað; vatnið flýtur ofan á. Kælivökvinn,

sem veitt er út í leiðninguna til eimisins, er alltaf tek-

inn neðarlega úr móttakaranum, í þeim tilgangi að

mynda „vökvalás", og helst með því yfirborð vökvans

í móttakaranum ótruflað. Þarna getur vatnið haldizt

ótakmarkaðan tíma. í rauninni helst það þarna ótrufl-

að, nema að kælivökvinn í kerfinu lækki svo mjög, að

yfirborð hans nemi við afrásarpípuna og vatnið fleyt-

ist þannig ofan af og komist inn í vökvaleiðninguna

á ný. Venjulega er þessu veitt athygli í tíma og vökva

bætt á. Vatnið í vökvaleiðningunni veldur nú auðvitað

aftur truflun með því að frjósa í þenslulokunum, og

venjulega er hinu nýábætta Freon kennt um, og álitið,

að það hafi verið rakt. Þetta er að sjálfsögðu ekki rétt,

því vatnið í kerfinu hefur verið innilokað, ef til vill

í marga mánuði, og ekki losnað um það fyrr en hleðslan

í kerfinu minnkaði um of.

Lokaorð.

Að lokum þetta: Því er ekki að leyna, að vér höfum

engan veginn tæmt þetta efni, eða sagt allt er segja

-mætti um gang og gæzlu á kælikerfi og tilhneigingum

þess. Aðalatriðin hafa þó hér að framan verið dregin

fram í dagsljósið. Séu þau höfð í huga, ættu þau að

koma vélstjórum, er gæta kælivéla, að nokkru gagni

við að uppgötva algengustu truflanir, sem eiga sér

stað.

Hvernig rakinn hagar sér.

Tvær eru aðalástæður fyrir raka í kælikerfinu. 1

fyrsta lagi er raki, sem kemst inn í kerfið með lofti,

ýmist þegar kerfið er í notkun eða þegar það er opnað

til viðgerðar. í óðru lagi myndast raki í leiðningunni,

sem gert er við með gasloga (lóðun) o. fl. Þetta suðu-

gas myndar sandreyk, sem þéttist í pípunum sem lóð-

aðar eru. Af þessum ástæðum hafa sumir vélsmiðir

þá reglu, að dæla köfnunarefni gegnum pípurnar eftir

hverja viðgerð, til þess að hreinsa þær af þessum raka.

Það er líka afar áríðandi að hvert kælikerfi, sem

verið hefur í viðgerð, sé fullkomlega tæmt af raka,

sem hugsanlegt er að komizt hafi í það meðan það var

opið.

Eins og minnst var á hér að framan, eru venjuleg

kælikerfi með viðfestum þurrkara af einni eða annarri

gerð á vökvaleiðn, og er honum ætlað að „þurrka"

kerfið. Til allrar óhámingju hættir vatninu við aö Iok-

ast inni á ýmsum stöðum í kerfinu, bvo að þurrkarinn

verður þá áhrifalítill.

Skipið, sem fiskar og afhleður

um leið

Hér eru birtar myndir af nýrri uppfyndingu, sem

Norðmaðurinn Thor Kringstad hefur nýlega fengið al-

heimseinkaleyfi fyrir.

Skipið, eða öllu heldur „veiðarfærið", á að geta veitt

fisk á svo að segja hvaða dýpi sem er, frá yfirborði til

botns.

Eins og menn sjá af myndinni líkist veiðarfærið all-

mikið pokalausri botnvörpu, þar sem belgurinn hefur

verið lengdur með sívalning úr segldúk, innan á honum

eru gjarðir úr ryðfríu stáli. Þessi sívalningur liggur

beint upp um stefni móðurskipsins, þar sem fiskurinn

er annað hvort verkaður eða, ef um síld er að ræða, þá

geymdur á viðeigandi hátt, þar til hann er losaður í

1BÍ-3

VI Kl N B U R

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 137
Blašsķša 137
Blašsķša 138
Blašsķša 138
Blašsķša 139
Blašsķša 139
Blašsķša 140
Blašsķša 140
Blašsķša 141
Blašsķša 141
Blašsķša 142
Blašsķša 142
Blašsķša 143
Blašsķša 143
Blašsķša 144
Blašsķša 144
Blašsķša 145
Blašsķša 145
Blašsķša 146
Blašsķša 146
Blašsķša 147
Blašsķša 147
Blašsķša 148
Blašsķša 148
Blašsķša 149
Blašsķša 149
Blašsķša 150
Blašsķša 150
Blašsķša 151
Blašsķša 151
Blašsķša 152
Blašsķša 152
Blašsķša 153
Blašsķša 153
Blašsķša 154
Blašsķša 154
Blašsķša 155
Blašsķša 155
Blašsķša 156
Blašsķša 156
Blašsķša 157
Blašsķša 157
Blašsķša 158
Blašsķša 158
Blašsķša 159
Blašsķša 159
Blašsķša 160
Blašsķša 160
Blašsķša 161
Blašsķša 161
Blašsķša 162
Blašsķša 162
Blašsķša 163
Blašsķša 163
Blašsķša 164
Blašsķša 164
Blašsķša 165
Blašsķša 165
Blašsķša 166
Blašsķša 166
Blašsķša 167
Blašsķša 167
Blašsķša 168
Blašsķša 168
Blašsķša 169
Blašsķša 169
Blašsķša 170
Blašsķša 170
Blašsķša 171
Blašsķša 171
Blašsķša 172
Blašsķša 172
Blašsķša 173
Blašsķša 173
Blašsķša 174
Blašsķša 174
Blašsķša 175
Blašsķša 175
Blašsķša 176
Blašsķša 176
Blašsķša 177
Blašsķša 177
Blašsķša 178
Blašsķša 178
Blašsķša 179
Blašsķša 179
Blašsķša 180
Blašsķša 180
Blašsķša 181
Blašsķša 181
Blašsķša 182
Blašsķša 182
Blašsķša 183
Blašsķša 183
Blašsķša 184
Blašsķša 184
Blašsķša 185
Blašsķša 185
Blašsķša 186
Blašsķša 186
Blašsķša 187
Blašsķša 187
Blašsķša 188
Blašsķša 188
Blašsķša 189
Blašsķša 189
Blašsķša 190
Blašsķša 190
Blašsķša 191
Blašsķša 191
Blašsķša 192
Blašsķša 192
Blašsķša 193
Blašsķša 193
Blašsķša 194
Blašsķša 194
Blašsķša 195
Blašsķša 195
Blašsķša 196
Blašsķša 196
Blašsķša 197
Blašsķša 197
Blašsķša 198
Blašsķša 198
Blašsķša 199
Blašsķša 199
Blašsķša 200
Blašsķša 200